De kracht van het lichaam

Het is weeral een hele tijd geleden dat ik hier iets heb laten weten...
Dat heeft zo z'n redenen... Z'n onaangename, ik-wil-er-niet-aan-toegeven redenen...

De vorige chemo is hard aangekomen, cocktail nummer 6... Ik ben niet meer zo goed hersteld als de vorige keren. Dat buikplaagje heeft er ook iets mee te maken. M'n goeie week werd m'n 'moeheidsweek'. Toch blijft dat hoofd daar krachtig tegen vechten, hoor. Ik ben toch blijven genieten van de kleine dingen en heb afgesproken met vrienden en collega's. Dat hoofd wil er voluit tegenaan: 'Licht dat anker!!!!'

Cocktail nummer 7, nu afgelopen vrijdag, was een mokerslag... Het hoofd mag nog zo hard brullen als het wil. M'n gedachten mogen nog zo positief zijn als ze maar kunnen... Relaxatietherapie ten spijt... Dat lichaam had een duidelijke boodschap: genoeg!

Normaal is erover bloggen een manier om de dingen te verwerken, om het negatieve met een saus humor te overgieten en zo verteerbaar te maken... Deze keer lukt dat niet. Ik schrijf zeer levendig en herleefd tijdens het schrijven de momenten. Op die manier kan ik gedetailleerd schrijven. Thans, dat was het geval voorheen.

Ik kan er niet meer zo goed over schrijven, omdat m'n lijf protesteert tegen iedere herinnering. Een geur, een smaak... ze zijn er te veel aan en m'n maag keert... In plaats van humor krijg ik een misselijk lijf en dat is niet oké.

Vandaar de lange pauze.

Hoe ziet het er nu verder uit? Binnen anderhalve week m'n laatste chemo. Daarna opnieuw een scan om een revaluatie te doen van de fasering. Duimen dat alles oké is.

We zijn er bijna!

Cocktail nr. 6: In need of a spoon full of sugar

Moe, mottig, misselijk... that about covers it all...

Pfff...

Allé, hup hup hup! Nog 2 te gaan...

Ook dit gaat voorbij!

Denk eraan dat je straks niet meer zo vaak in de luie zetel zal kunnen chillen, dus geniet ervan nu het nog kan...

De laatste loodjes... ze wegen zwaar...

Heeft iemand nog een rugzakje courage op overschot? Da van mij is eventjes uitgedund wegens te moe om mezelf op te laden.

Ja, ook dit gaat voorbij...

Ik ga nog iets zoeken om te knabbelen, denk ik, woops, m'n maag keert.

Nootjes? koekjes? fruit? of misschien allemaal... Pff, het ligt allemaal zo ver, buiten handbereik...

Het lot van een afhankelijke... Ha! Om je een breuk te lachen... Ik waggel straks wel eens naar de keuken... straks zal het beter gaan, dan lukt het me vast... Nu nog even wachten.

I'm in need of a spoon full of sugar!

https://www.youtube.com/watch?v=vLkp_Dx6VdI

Nog drie keer...

Sinds het goeie nieuws, het nieuws dat alles weg is!!! Woop woop! Sinds dan leef ik in een 'energieboost-stand'. Het is ongelofelijk wat ik al allemaal heb gedaan de afgelopen week. Ik ga jullie niet vervelen met een lijstje, maar geloof me, het was enorm. Ik bleef maar gaan, precies een duracell konijn. De rush van het goeie nieuws heeft een groot effect gehad.

In heb ook terug fantastische 'dates' gehad met lieve, leuke mensen! Bedankt voor de leuke en gezellige voormiddagen in m'n tuin, namiddagen in Brugse gezellige plekjes, koffiekletsjes aan m'n keukentafel, wandelingen langs de spoorweg, schilder-plezier op het terras, speelpret in de tuin,... Merci!!!

Ja, en nu... Nu nog 3 keer... En het is precies alsof het nu heel zwaar en lastig wordt... Die laatste loodjes... ze wegen echt wel zwaar. Morgen terug chemo en ik heb er echt geen zin in... Ik zie er tegenop. Ja, het is de eerste keer dat ik er tegenop zie... Zot, hé... Ja, ik kijk er echt naar uit dat het gedaan is. In m'n hoofd ben ik al aan het revalideren. Ik heb zelfs start-2-run gedownload! (Zeer atypisch gedrag!!! :-p ) Ja, ik heb zelfs aan m'n huisarts gevraagd of ik al terug mag beginnen sporten... Hij heeft eens gelachen... Dat was duidelijk... 'Doe het nog maar rustig aan. Als je echt iets wilt doen, kan je een kwartierke per dag gaan wandelen. Je mag je niet forceren...' Uhum... Ja, dokter... Dus ja, ik ben echt al plannen aan het maken om te sporten en terug actief te zijn. In mijn hoofd ben ik echt al aan het revalideren, in realiteit ben ik nog in behandeling... Dat botst wel wat, moet ik zeggen... Die chemo past daar niet in, in dat revaliderende hoofd... Morgen zal ik dus een grote schakelaar moeten omzetten. Van 'high voltage' naar 'low battery'...

Ik kan dat... het zal me gewoon wat meer moeite vragen dan in het begin... I'll need some good vibes coming my way! Nu misschien nog meer dan in het begin zal ik nood hebben aan positieve, steunende mensen om me heen, aan leuke lieve kaartjes in m'n bus, aanmoedigingen op Facebook of sms, ja, ik denk wel dat ik het nodig zal hebben... We zullen zien...morgen... Vandaag kan ik nog wat knutselen voor Vaderdag en genieten van het weer en in huis heen en weer hossen om dingen een nieuw plaatsje te geven of na anderhalf jaar eindelijk af te werken.

Denk aan mij and send you good vibrations my way! (O, wat is dat in m'n hoofd? Een soundtrack: https://www.youtube.com/watch?v=QSLMWasU0rM )