12 april: controle bij Dr. Specialist => ALLES is WEG gebleven!!! :-)
14 april: controle bij Dr. Gynaecoloog...
Ja, het is een gok, als je na een kankerbehandeling terug zwanger wilt worden... Afhankelijk van de soort chemo die je krijgt en de plaats van de bestralingen, kunnen er vruchtbaarheidsproblemen zijn... In mijn geval zou ik geluk hebben en normaal gezien terug zwanger kunnen worden. Al weet je dat pas zeker als het zover is...
Ja, het is een gok, als je minder dan 5, laat staan minder dan 2 jaar na je behandeling terug zwanger wordt. Want de kansen op herval... de statistieken... jah, die spreken van risico's op herval die pas significant afnemen na 2 jaar enzo... Maar het leven gaat door! Ik heb op die PLAY-button gedrukt en wil niet op PAUZE blijven drukken. Je weet wel, die 'wat als'-vragen...
Na medische toestemming van Dr. Specialist en Dr. Gynaecoloog zijn we vooruit gegaan in het leven. Liefje en ik wilden een tweede kindje en zijn ervoor gegaan. Half februari was het startsein. Ja, misschien wat vroeg, maar wat als je lang moet proberen? Je weet dat niet op voorhand! Ik kan braafjes m'n leven schikken naar de statistieken en 2 jaar wachten om terug te proberen en dan na 2 jaar en 1 dag hervallen of meer zwangerschapscomplicaties hebben door m'n leeftijd... Dus hebben we de beslissing genomen om ervoor te gaan.
Dus we waren 14 april en ik ging op controle bij Dr. Gynacoloog na een positieve zwangerschapstest thuis. Liefje en Kapoentje waren mee. De gynaecoloog begint te kijken met de echo.
'Oei! Het zijn er twee!...' Zo spontaan, zo oprecht verwonderd als ze was, floepte ze deze woorden eruit! Ja, ik geef toe, ik ben beginnen huilen. Huilen van geluk dat we zo vlot terug zwanger zijn en huilen van 'help'! hoe gaan we dit doen!. Ik was in shock. Liefje stond met Kapoen op z'n armen en ik zag hem ook lijkbleek trekken. Dat was even schrikken!
Na enkele slapeloze nachten, want ja, je ligt te piekeren over autostoelen die niet in de auto gaan passen en gezinsbudgetten die herbekeken moeten worden en kamers die gaan moeten aangepast worden... dus na die slapeloze nacht hebben we mekaar gerustgesteld. Waar denk jij aan? Wat houdt er jou bezig? Waarover ben je bezorgd? Hoe zie jij het om dit aan te pakken? Wat zijn de mogelijkheden volgens jou? En al gauw bleek dat zowel Liefje als ik er klaar voor zijn. We geloven in onszelf als team. Samen kunnen we dit. Het leven geeft ons een nieuwe uitdaging en we gaan er samen voor!
Ja, er zijn nog momenten waarop ik denk: amai! hoe gaan we dat doen. Of: pff, dat zal zwaar zijn! En ja, er zullen dingen moeten wachten, prioriteiten moeten verschuiven. Maar hoe mooi is dit verhaal niet! Van een levensbedreigende situatie en mogelijks nooit meer zwanger naar het krijgen van een tweeling!
Gelukkig!
donderdag 30 juni 2016
zondag 10 april 2016
How you doing...
Waauw, wat een avontuur heb ik achter de rug... Het is precies of ik het nu pas ben beginnen beseffen...
We waren eind januari 2016 bij m'n laatste post. Ondertussen is er heeeel wat gebeurd... 'Thuis' en 'Familie' eat your hearts out! Zo'n script kunnen jullie niet schrijven :-p
1 februari ben ik terug beginnen werken, part-time. Ik voelde me als een kind die naar een pretpark mocht! Zo blij en zo gelukkig! In het begin was het wat zoeken, maar eens ik een project in handen kreeg, kon ik mij er volledig in smijten. Ik genoot ervan m'n ding te kunnen doen! Ik voelde me meer mezelf dan ooit tevoren.
Die moeheid... ja, dat wel. Enorm moe. Na het werken, thuis komen, iets eten en slapen! Zo lang als ik nodig had. In het begin soms wel 2 - 3u! Sommige dagen kon ik na die siësta wat nuttige dingen doen in het huishouden of eens afspreken met iemand, maar andere dagen was gaan werken het enige dat ik kon doen.
De moeheid werd beter. Ik had een ritme gevonden, zowel op het werk als thuis als wat m'n hobby's en sociale contacten betrof. Er was een evenwicht. Ik onderging een behandeling voor m'n zonne-allergie, genoot van m'n laatste relaxatie therapie en sloot de opleiding aan het Korzybski-instituut af met nog een 6-tal laatste lesdagen.
We waren eind januari 2016 bij m'n laatste post. Ondertussen is er heeeel wat gebeurd... 'Thuis' en 'Familie' eat your hearts out! Zo'n script kunnen jullie niet schrijven :-p
1 februari ben ik terug beginnen werken, part-time. Ik voelde me als een kind die naar een pretpark mocht! Zo blij en zo gelukkig! In het begin was het wat zoeken, maar eens ik een project in handen kreeg, kon ik mij er volledig in smijten. Ik genoot ervan m'n ding te kunnen doen! Ik voelde me meer mezelf dan ooit tevoren.
Die moeheid... ja, dat wel. Enorm moe. Na het werken, thuis komen, iets eten en slapen! Zo lang als ik nodig had. In het begin soms wel 2 - 3u! Sommige dagen kon ik na die siësta wat nuttige dingen doen in het huishouden of eens afspreken met iemand, maar andere dagen was gaan werken het enige dat ik kon doen.
De moeheid werd beter. Ik had een ritme gevonden, zowel op het werk als thuis als wat m'n hobby's en sociale contacten betrof. Er was een evenwicht. Ik onderging een behandeling voor m'n zonne-allergie, genoot van m'n laatste relaxatie therapie en sloot de opleiding aan het Korzybski-instituut af met nog een 6-tal laatste lesdagen.
dinsdag 26 januari 2016
It's been a while
We zijn vandaag 50 dagen na m'n laatste post. (de neuroot in mezelf doet een vreugdedansje: waauw, zo'n mooi getal, exact 50 dagen en ik heb er niet eens om gedaan :-) )
Het waren eerst 9 irritante dagen. 9 dagen om te wachten op de resultaten van die PET-scan. Die PET-scan die mij zou zeggen of ik terug op de PLAY knop van m'n leven kon drukken, de PAUZE knop moest ingedrukt houden of als ik een verschrikkelijke REWIND beweging ging moeten maken... en zoals jullie weten, het werd de PLAY-button!
Sindsdien heb ik een energieboost gekregen. Wat een zalig gevoel dat het terug nuttig is om op (middel)lange termijn te plannen.
Had ik verteld over die tintelingen in m'n benen? Een neurologisch symptoom van stress en angst... Een normale lichamelijke reactie op een jaar vol abnormale stresssituaties, dus... Na de goede resultaten van de PET-scan had ik er op slag minder last van! :-) Ze noemen het chronische hyperventilatie... What's in a name! Ik heb er weinig last van en als ik het voel, helpen humor en de ademhalingstechnieken die ik heb geleerd om het terug onder controle te krijgen. Dus ook hier een gevoel van opluchting! Het is maar dat :-) :-) :-)
Sinds een grote week zit ook de revalidatie erop. Man, die vier maanden zijn voorbij gevlogen! Ik heb er enorm van genoten. Ik heb terug meer zin om te bewegen en ik heb er ook terug meer vertrouwen dat m'n lichaam KAN bewegen. Ik zou iedereen aanraden om in een dergelijke situatie het revalidatieprogramma te proberen. Ieder voelt natuurlijk z'n eigen lichaam en dat blijft de barometer. Zelf heb ik er 200% deugd van gehad: de beweging, de structuur, de infosessies, de leuke babbels, de toffe mensen die je leert kennen, ... Het is zeker de moeite waard om te proberen. Al hoop ik in de eerste plaats dat niemand in die situatie moet terechtkomen, hé!
En nu... Nu loopt m'n laatste week als 'huisvrouw' af. Volgende maandag begin ik terug te werken, parttime. Spannend! Ik voel kriebels in m'n buik als ik eraan denk! Want, ja ik ben wel wat zenuwachtig! Zal ik niet te moe zijn? Zal mijn geheugen me niet te veel in de steek laten? Zal ik het nog kunnen? Zal ik nog mee zijn met alles? En tegelijk kijk ik ernaar uit om terug actiever te zijn, om te werken bij m'n lieve, toffe collega's die mij gaan helpen als het even minder gaat en die toch ook respectvol zijn en me niet gaan betuttelen. Ik heb gemerkt hoe belangrijk goeie collega's zijn. Dus lieve collega's! BEDANKT! en ik kijk ernaar uit om terug samen te werken!
O, ik ben nog iets vergeten te vertellen. M'n poortkatheter is er ook uit! Hoe symbolisch: de eerste werkdag van 2016 werd dat ding eruit gehaald! Hup! Uit m'n lijf! Het was een fysieke afsluiting van het hele gebeuren. Ik hoef niet meer om de 8 weken naar 'De Afdeling' om dat ding te laten spoelen. Zalig bevrijdend gevoel!
Maandag ben ik terug een werkmens. Ik duim dat het vlot zal verlopen. Ik duim dat de moeheid zal meevallen. Ik duim dat m'n geheugen geen al te groot probleem zal geven. Ik duim en heb vertrouwen.
Het bloggen staat nu wat op een laag pitje en dat zal er niet op veranderen, denk ik. Ik blog enkel als ik iets te zeggen heb. Bloggen om te bloggen... neen, niet m'n ding. Dus we zullen zien wanneer ik terug in m'n digitale pen kruip... In april heb ik terug controle, dus waarschijnlijk zal ik dan wel even de nood voelen om te ventileren... Ondertussen? Vooral genieten van het offline leven, vlugger dan verwacht in de routine en de sleur van het werken komen, met nostalgie terugkijken naar de rust en de tijd die ik het afgelopen jaar had om boeken te lezen en met mensen af te spreken en genieten van wat er is! Dat vooral! Genieten van wat er is!
Dikke knuffels!
Melissa
Het waren eerst 9 irritante dagen. 9 dagen om te wachten op de resultaten van die PET-scan. Die PET-scan die mij zou zeggen of ik terug op de PLAY knop van m'n leven kon drukken, de PAUZE knop moest ingedrukt houden of als ik een verschrikkelijke REWIND beweging ging moeten maken... en zoals jullie weten, het werd de PLAY-button!
Sindsdien heb ik een energieboost gekregen. Wat een zalig gevoel dat het terug nuttig is om op (middel)lange termijn te plannen.
Had ik verteld over die tintelingen in m'n benen? Een neurologisch symptoom van stress en angst... Een normale lichamelijke reactie op een jaar vol abnormale stresssituaties, dus... Na de goede resultaten van de PET-scan had ik er op slag minder last van! :-) Ze noemen het chronische hyperventilatie... What's in a name! Ik heb er weinig last van en als ik het voel, helpen humor en de ademhalingstechnieken die ik heb geleerd om het terug onder controle te krijgen. Dus ook hier een gevoel van opluchting! Het is maar dat :-) :-) :-)
Sinds een grote week zit ook de revalidatie erop. Man, die vier maanden zijn voorbij gevlogen! Ik heb er enorm van genoten. Ik heb terug meer zin om te bewegen en ik heb er ook terug meer vertrouwen dat m'n lichaam KAN bewegen. Ik zou iedereen aanraden om in een dergelijke situatie het revalidatieprogramma te proberen. Ieder voelt natuurlijk z'n eigen lichaam en dat blijft de barometer. Zelf heb ik er 200% deugd van gehad: de beweging, de structuur, de infosessies, de leuke babbels, de toffe mensen die je leert kennen, ... Het is zeker de moeite waard om te proberen. Al hoop ik in de eerste plaats dat niemand in die situatie moet terechtkomen, hé!
En nu... Nu loopt m'n laatste week als 'huisvrouw' af. Volgende maandag begin ik terug te werken, parttime. Spannend! Ik voel kriebels in m'n buik als ik eraan denk! Want, ja ik ben wel wat zenuwachtig! Zal ik niet te moe zijn? Zal mijn geheugen me niet te veel in de steek laten? Zal ik het nog kunnen? Zal ik nog mee zijn met alles? En tegelijk kijk ik ernaar uit om terug actiever te zijn, om te werken bij m'n lieve, toffe collega's die mij gaan helpen als het even minder gaat en die toch ook respectvol zijn en me niet gaan betuttelen. Ik heb gemerkt hoe belangrijk goeie collega's zijn. Dus lieve collega's! BEDANKT! en ik kijk ernaar uit om terug samen te werken!
O, ik ben nog iets vergeten te vertellen. M'n poortkatheter is er ook uit! Hoe symbolisch: de eerste werkdag van 2016 werd dat ding eruit gehaald! Hup! Uit m'n lijf! Het was een fysieke afsluiting van het hele gebeuren. Ik hoef niet meer om de 8 weken naar 'De Afdeling' om dat ding te laten spoelen. Zalig bevrijdend gevoel!
Maandag ben ik terug een werkmens. Ik duim dat het vlot zal verlopen. Ik duim dat de moeheid zal meevallen. Ik duim dat m'n geheugen geen al te groot probleem zal geven. Ik duim en heb vertrouwen.
Het bloggen staat nu wat op een laag pitje en dat zal er niet op veranderen, denk ik. Ik blog enkel als ik iets te zeggen heb. Bloggen om te bloggen... neen, niet m'n ding. Dus we zullen zien wanneer ik terug in m'n digitale pen kruip... In april heb ik terug controle, dus waarschijnlijk zal ik dan wel even de nood voelen om te ventileren... Ondertussen? Vooral genieten van het offline leven, vlugger dan verwacht in de routine en de sleur van het werken komen, met nostalgie terugkijken naar de rust en de tijd die ik het afgelopen jaar had om boeken te lezen en met mensen af te spreken en genieten van wat er is! Dat vooral! Genieten van wat er is!
Dikke knuffels!
Melissa
maandag 7 december 2015
Kaas met gaatjes
Gisteren was het PET-scan dag. Ik zag vooral op tegen dat geprik, maar slaagde er toch in mezelf rustig te houden: De kerstboom en kerstdecoratie uitzetten, m'n focus leggen op die gezellige sfeer. Zo ging ik ontspannen naar de PET-scan...
Na wat wachten is het aan mij. De procedure: pilletje, drankje, vingerprikje, baxter steken, radioactieve isotopen in de baxter, half uur stilzitten, vochtafdrijvend middel in de baxter en dan naar de scan. Een procedure van een 3-tal uur.
Dus ik moest maar 1 vervelende baxter-prik en een irritant vingerprikje krijgen. Valt best mee, hé... En op die manier had ik alles gerationaliseerd en gerelativeerd en kwam ik dus ontspannen in het 'prikkamertje'.
Ik doe altijd wat luchtig tegen de verpleegkundigen. Een flauw grapje maakt de dag aangenamer, hé.
Na een paar flauwe grapjes is het zover... 'de baxterprik'... Oei, niet gelukt... De tweede keer ook niet gelukt...
Plichtbewust zegt de verpleegkundige dat hij maximaal 2 keer probeert en dan een collega gaat halen. Dat doet hij dan ook. Tof van die man, om z'n eigen trots aan de kant te zetten en zo professioneel te zijn. Bedankt!
De collega komt binnen. Ze prikt in de andere arm. Oké dat zit goed. Ik ga naar de gang en blijf daar nog even zitten. Er was een panne met het toestel, dus er is wat vertraging.
Het is aan mij, maar ik merk dat m'n arm dik is geworden ter hoogte van de baxter... Raar... Hij zat goed... Opnieuw, deze keer in de hand... Dat is niet m'n favoriete plaats... Vooral dat slaan op de aderen doet daar geen deugd... Even een prik... Pff, neen, niet goed... Het stresszweet breekt mij uit.
Ik geef het toe, toen heb ik toch even een traantje gelaten... Vier keer prikken en niet gelukt... Even denk ik: straks kunnen ze geen baxter steken en dus ook geen PET-scan... Die stomme baxter naalden! Ik haat baxters! De eerste verpleger komt terug binnen. Ik lig daar nu neer, met aan elke arm een verpleegkundige... Ik voel me een stinkende kaas met gaatjes! Stinkend door dat stresszweet en ja, de gaatjes moet ik niet verduidelijken, hé...
Heb je er al op gelet dat zweet anders ruikt als je in stress bent? Anders dan als je zweet van het sporten ofzo?... Het stinkt echt!
'Ben je klaar voor een volgende poging?' vraag de eerste verpleger. Ondertussen is zijn collega m'n andere arm aan het verzorgen. Ze verontschuldigt zich wel 5 keer.
'Ja, ik heb geen keuze, hé. Het moet gebeuren, hé. Doe maar.' Zeg ik met een glimlach van stress op m'n mond...
Oef! Het is gelukt... Vijfde keer goede keer!
De verpleegkundigen voelen zich duidelijk erg verveeld. 'Sorry, hoor.' Zeg ik, want ik vind het vervelend voor hen. 'Het is wij die sorry moeten zeggen' zegt ze. 'Maar jullie kunnen er ook niet aan doen, hé' zeg ik.
Tijdens de rest van het proces maak ik er nog wat grapjes over... 'Ik ben niet boos, hoor, op jullie!' Zeg ik met een grote glimlach. 'Je moet er je slaap niet voor laten, hé!'
Voor ik de afdeling verlaat kom ik de tweede verpleegkundige nog even tegen. 'Allé, ge zijt ervan af. Nog eens sorry, hoor!' 'Het is oké', zeg ik. 'Maar de volgende keer dat ik kom en ik zie jou, ga ik toch eens goed denken, hoor!' zeg ik met een grote glimlach om duidelijk te maken dat ik een grapje maak. 'Maar aan mijne collega toch ook, hé!' lacht ze terug. 'Zijt er maar zeker van!' zeg ik. En ik ga de gang uit.
Pff, dit was geen leuke ervaring! Dit was niet fijn. Of hoe humor ervoor gezorgd heeft dat ik niet ben weggelopen, ben beginnen roepen of een andere verpleegkundige ben gaan eisen. Of hoe humor een nare werkervaring voor de verpleegkundigen toch wat minder erg is geworden, doordat de patiënt het kon relativeren...
Kaas met gaatjes... Ik moet dringend in de douche...
Na wat wachten is het aan mij. De procedure: pilletje, drankje, vingerprikje, baxter steken, radioactieve isotopen in de baxter, half uur stilzitten, vochtafdrijvend middel in de baxter en dan naar de scan. Een procedure van een 3-tal uur.
Dus ik moest maar 1 vervelende baxter-prik en een irritant vingerprikje krijgen. Valt best mee, hé... En op die manier had ik alles gerationaliseerd en gerelativeerd en kwam ik dus ontspannen in het 'prikkamertje'.
Ik doe altijd wat luchtig tegen de verpleegkundigen. Een flauw grapje maakt de dag aangenamer, hé.
Na een paar flauwe grapjes is het zover... 'de baxterprik'... Oei, niet gelukt... De tweede keer ook niet gelukt...
Plichtbewust zegt de verpleegkundige dat hij maximaal 2 keer probeert en dan een collega gaat halen. Dat doet hij dan ook. Tof van die man, om z'n eigen trots aan de kant te zetten en zo professioneel te zijn. Bedankt!
De collega komt binnen. Ze prikt in de andere arm. Oké dat zit goed. Ik ga naar de gang en blijf daar nog even zitten. Er was een panne met het toestel, dus er is wat vertraging.
Het is aan mij, maar ik merk dat m'n arm dik is geworden ter hoogte van de baxter... Raar... Hij zat goed... Opnieuw, deze keer in de hand... Dat is niet m'n favoriete plaats... Vooral dat slaan op de aderen doet daar geen deugd... Even een prik... Pff, neen, niet goed... Het stresszweet breekt mij uit.
Ik geef het toe, toen heb ik toch even een traantje gelaten... Vier keer prikken en niet gelukt... Even denk ik: straks kunnen ze geen baxter steken en dus ook geen PET-scan... Die stomme baxter naalden! Ik haat baxters! De eerste verpleger komt terug binnen. Ik lig daar nu neer, met aan elke arm een verpleegkundige... Ik voel me een stinkende kaas met gaatjes! Stinkend door dat stresszweet en ja, de gaatjes moet ik niet verduidelijken, hé...
Heb je er al op gelet dat zweet anders ruikt als je in stress bent? Anders dan als je zweet van het sporten ofzo?... Het stinkt echt!
'Ben je klaar voor een volgende poging?' vraag de eerste verpleger. Ondertussen is zijn collega m'n andere arm aan het verzorgen. Ze verontschuldigt zich wel 5 keer.
'Ja, ik heb geen keuze, hé. Het moet gebeuren, hé. Doe maar.' Zeg ik met een glimlach van stress op m'n mond...
Oef! Het is gelukt... Vijfde keer goede keer!
De verpleegkundigen voelen zich duidelijk erg verveeld. 'Sorry, hoor.' Zeg ik, want ik vind het vervelend voor hen. 'Het is wij die sorry moeten zeggen' zegt ze. 'Maar jullie kunnen er ook niet aan doen, hé' zeg ik.
Tijdens de rest van het proces maak ik er nog wat grapjes over... 'Ik ben niet boos, hoor, op jullie!' Zeg ik met een grote glimlach. 'Je moet er je slaap niet voor laten, hé!'
Voor ik de afdeling verlaat kom ik de tweede verpleegkundige nog even tegen. 'Allé, ge zijt ervan af. Nog eens sorry, hoor!' 'Het is oké', zeg ik. 'Maar de volgende keer dat ik kom en ik zie jou, ga ik toch eens goed denken, hoor!' zeg ik met een grote glimlach om duidelijk te maken dat ik een grapje maak. 'Maar aan mijne collega toch ook, hé!' lacht ze terug. 'Zijt er maar zeker van!' zeg ik. En ik ga de gang uit.
Pff, dit was geen leuke ervaring! Dit was niet fijn. Of hoe humor ervoor gezorgd heeft dat ik niet ben weggelopen, ben beginnen roepen of een andere verpleegkundige ben gaan eisen. Of hoe humor een nare werkervaring voor de verpleegkundigen toch wat minder erg is geworden, doordat de patiënt het kon relativeren...
Kaas met gaatjes... Ik moet dringend in de douche...
donderdag 3 december 2015
The nervous countdown...
Het is bijna weer zover. Een controle PET-scan om te zien of de kankercellen weg zijn gebleven...
Ja, ik ben er een beetje nerveus voor. Maar eigenlijk zie ik vooral wat op tegen al dat gedoe: prikje hier, prikje daar, een vies sapje drinken, radioactieve troep door je aderen laten pompen en een halfuur muisstil zitten, dan in de 'tunnel' voor de scan zelf... 3 uren ben je ermee bezig EN je moet nuchter zijn.
Met de resultaten ben ik nog niet echt bezig. Dat heeft geen zin, hé. Ja, natuurlijk denk ik er wel eens aan, maar ik ga er vooral vanuit dat het goed zal zijn. In de eerste plaats omdat ik het gevoel heb dat m'n longen vrij zijn en dat m'n adem niet belemmert wordt.
Dus ja, ik ben optimistisch... ook realistisch... het kan terug zijn... daar ga ik dan mee om als dat zo is... Ik ga me nu geen doemscenario's voor de geest halen... 'Wat Als?' You know how I feel about those questions...
Dus, duimen duimen duimen duimen duimen!
07/12 de scan
16/12 pas de resultaten, dus ik zal geduld moeten hebben. Gelukkig heb ik er daar tonnen vol van :-)
Ja, ik ben er een beetje nerveus voor. Maar eigenlijk zie ik vooral wat op tegen al dat gedoe: prikje hier, prikje daar, een vies sapje drinken, radioactieve troep door je aderen laten pompen en een halfuur muisstil zitten, dan in de 'tunnel' voor de scan zelf... 3 uren ben je ermee bezig EN je moet nuchter zijn.
Met de resultaten ben ik nog niet echt bezig. Dat heeft geen zin, hé. Ja, natuurlijk denk ik er wel eens aan, maar ik ga er vooral vanuit dat het goed zal zijn. In de eerste plaats omdat ik het gevoel heb dat m'n longen vrij zijn en dat m'n adem niet belemmert wordt.
Dus ja, ik ben optimistisch... ook realistisch... het kan terug zijn... daar ga ik dan mee om als dat zo is... Ik ga me nu geen doemscenario's voor de geest halen... 'Wat Als?' You know how I feel about those questions...
Dus, duimen duimen duimen duimen duimen!
07/12 de scan
16/12 pas de resultaten, dus ik zal geduld moeten hebben. Gelukkig heb ik er daar tonnen vol van :-)
maandag 30 november 2015
The body takes its victory
Mottig, mottig, mottig...
Alsof die tintelingen in m'n benen nog niet genoeg zijn... Een buikplaag erbij... Dwingt je natuurlijk wel die zetel in...
Ja, hoofdje, je moet het dat lijf wel toegeven: als het iets wilt, dan gaat het er echt wel voor, hé! 'Ah, ge wilt gij al vanalles doen? Voila sie, nen buikplaag, daarvan zal je we in je zetel plakken! Moeha ha haaaa (Evil Laughter)'
Maar goed, het gaat al beter dan gisteren en ik heb dit weekend ook niet te veel aan die tintelingen gedacht... Merci lijf, om af en toe eens dat hoofd met de 'voetjes' op de grond te zetten en op de rem te gaan staan. Allé jah, merci... :-) Liever niet, but a body has got to do what a body has got to do, hé! :-)
Alsof die tintelingen in m'n benen nog niet genoeg zijn... Een buikplaag erbij... Dwingt je natuurlijk wel die zetel in...
Ja, hoofdje, je moet het dat lijf wel toegeven: als het iets wilt, dan gaat het er echt wel voor, hé! 'Ah, ge wilt gij al vanalles doen? Voila sie, nen buikplaag, daarvan zal je we in je zetel plakken! Moeha ha haaaa (Evil Laughter)'
Maar goed, het gaat al beter dan gisteren en ik heb dit weekend ook niet te veel aan die tintelingen gedacht... Merci lijf, om af en toe eens dat hoofd met de 'voetjes' op de grond te zetten en op de rem te gaan staan. Allé jah, merci... :-) Liever niet, but a body has got to do what a body has got to do, hé! :-)
vrijdag 27 november 2015
Pardon my French
KLOTE KANKER!
Een mens is bezig met vooruit te gaan, voelt dat lichaam sterker worden, geniet van alles dat dit lijf terug kan doen en dan BAM!
Let me rewind for a second...
Ik had je verteld over die tintelingen in m'n benen... Na veel gedoe dacht men dat dit terug te maken had met m'n bekken, maar dit bleef maar duren... Ik heb nog steeds last van die tintelingen in m'n benen en m'n voeten, en deze keer zijn er bijkomende kleine vervelende bijwerkingen... Ik ben over m'n toeren, neen, ik ben kwaad!
G*dverdomme toch! Het mag nu gedaan zijn! GRRRRRRR!
De huisarts belt naar Dr. Specialist... Het kan een bijwerking zijn van de bestraling... Say what?! Dat is al, even tellen, meer dan 3 maanden geleden! You're joking, right?! Pff, allé, maandag terug naar Dr. Specialist...
Ik roep en tier en brul (inwendig, voor alle duidelijkheid, ik blijf mezelf, zelfs nu, goed onder controle houden :-) )! Kwaad, kwaad, kwaad, kwaad!!!!
Give me my gloves, Rocky, I feel like hitting something!!!
Een mens is bezig met vooruit te gaan, voelt dat lichaam sterker worden, geniet van alles dat dit lijf terug kan doen en dan BAM!
Let me rewind for a second...
Ik had je verteld over die tintelingen in m'n benen... Na veel gedoe dacht men dat dit terug te maken had met m'n bekken, maar dit bleef maar duren... Ik heb nog steeds last van die tintelingen in m'n benen en m'n voeten, en deze keer zijn er bijkomende kleine vervelende bijwerkingen... Ik ben over m'n toeren, neen, ik ben kwaad!
G*dverdomme toch! Het mag nu gedaan zijn! GRRRRRRR!
De huisarts belt naar Dr. Specialist... Het kan een bijwerking zijn van de bestraling... Say what?! Dat is al, even tellen, meer dan 3 maanden geleden! You're joking, right?! Pff, allé, maandag terug naar Dr. Specialist...
Ik roep en tier en brul (inwendig, voor alle duidelijkheid, ik blijf mezelf, zelfs nu, goed onder controle houden :-) )! Kwaad, kwaad, kwaad, kwaad!!!!
Give me my gloves, Rocky, I feel like hitting something!!!
Abonneren op:
Reacties (Atom)