12 april: controle bij Dr. Specialist => ALLES is WEG gebleven!!! :-)
14 april: controle bij Dr. Gynaecoloog...
Ja, het is een gok, als je na een kankerbehandeling terug zwanger wilt worden... Afhankelijk van de soort chemo die je krijgt en de plaats van de bestralingen, kunnen er vruchtbaarheidsproblemen zijn... In mijn geval zou ik geluk hebben en normaal gezien terug zwanger kunnen worden. Al weet je dat pas zeker als het zover is...
Ja, het is een gok, als je minder dan 5, laat staan minder dan 2 jaar na je behandeling terug zwanger wordt. Want de kansen op herval... de statistieken... jah, die spreken van risico's op herval die pas significant afnemen na 2 jaar enzo... Maar het leven gaat door! Ik heb op die PLAY-button gedrukt en wil niet op PAUZE blijven drukken. Je weet wel, die 'wat als'-vragen...
Na medische toestemming van Dr. Specialist en Dr. Gynaecoloog zijn we vooruit gegaan in het leven. Liefje en ik wilden een tweede kindje en zijn ervoor gegaan. Half februari was het startsein. Ja, misschien wat vroeg, maar wat als je lang moet proberen? Je weet dat niet op voorhand! Ik kan braafjes m'n leven schikken naar de statistieken en 2 jaar wachten om terug te proberen en dan na 2 jaar en 1 dag hervallen of meer zwangerschapscomplicaties hebben door m'n leeftijd... Dus hebben we de beslissing genomen om ervoor te gaan.
Dus we waren 14 april en ik ging op controle bij Dr. Gynacoloog na een positieve zwangerschapstest thuis. Liefje en Kapoentje waren mee. De gynaecoloog begint te kijken met de echo.
'Oei! Het zijn er twee!...' Zo spontaan, zo oprecht verwonderd als ze was, floepte ze deze woorden eruit! Ja, ik geef toe, ik ben beginnen huilen. Huilen van geluk dat we zo vlot terug zwanger zijn en huilen van 'help'! hoe gaan we dit doen!. Ik was in shock. Liefje stond met Kapoen op z'n armen en ik zag hem ook lijkbleek trekken. Dat was even schrikken!
Na enkele slapeloze nachten, want ja, je ligt te piekeren over autostoelen die niet in de auto gaan passen en gezinsbudgetten die herbekeken moeten worden en kamers die gaan moeten aangepast worden... dus na die slapeloze nacht hebben we mekaar gerustgesteld. Waar denk jij aan? Wat houdt er jou bezig? Waarover ben je bezorgd? Hoe zie jij het om dit aan te pakken? Wat zijn de mogelijkheden volgens jou? En al gauw bleek dat zowel Liefje als ik er klaar voor zijn. We geloven in onszelf als team. Samen kunnen we dit. Het leven geeft ons een nieuwe uitdaging en we gaan er samen voor!
Ja, er zijn nog momenten waarop ik denk: amai! hoe gaan we dat doen. Of: pff, dat zal zwaar zijn! En ja, er zullen dingen moeten wachten, prioriteiten moeten verschuiven. Maar hoe mooi is dit verhaal niet! Van een levensbedreigende situatie en mogelijks nooit meer zwanger naar het krijgen van een tweeling!
Gelukkig!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten