GI-Jane

Het is zaterdag 25 april. Ja, m'n muzikale explosie gisteren heeft een beetje z'n tol geëist: ik ben vandaag moe. Maar dat maakt niet uit, gisteren heb ik gehad! En ik heb genoten... het is een dagje zetel-liggen waard.

Ik start aan m'n ochtendritueeltje en zoals iedere douche-sessie ga ik met m'n vingers door m'n haar en kijk meteen naar m'n hand. Tot nu toe zag ik iedere ochtend m'n rozige, natte vingers... meer niet. Deze keer was het anders. Deze keer kronkelden er een paar goud-koper kleurige 'lintjes' tussen m'n vingers... 'Lintjes' die normaal op m'n hoofd staan. Het gebeurt wel vaker dat ik haar verlies... denk ik en ik ga er nog eens door... weer een paar haren... en nog eens... en ook nu... Ik droog me af, kam m'n haren en ook daar, in m'n kam en op de grond, vind ik meer haar dan gewoonlijk. Tijdens het drogen zie ik die fijne, lintjes die normaal op m'n hoofd staan, neerdwarrelen. Het is zover...

'Liefje, m'n haar begint uit te vallen', zeg ik. Ik verkondig het luchtig aan de ontbijttafel, alsof ik terloops even wil bespreken wat we vanmiddag gaan eten... Liefje vraagt wat ik ga doen... We hebben het er vaker over gehad sinds de diagnose en de vastberaden woorden van Dr. Specialist dat ik m'n haar zou verliezen... 'Ik wil nog even afwachten hoe het in de loop van de dag is.' Want in m'n hoofd is er een klein stemmetje die zegt: - het is misschien toch maar je gewoonlijke haaruitval, het zal misschien nog meevallen, het zal misschien maar een beetje zijn, -

De dag gaat verder en ik ben vandaag echt moe, dus ik kijk een filmpje, doe een dutje, kijk nog een filmpje, val in slaap,... Tussen deze 'dagtaken' door ga ik voortdurend met m'n vingers door m'n haar. Ik wil kijken of het echt zo is... Ik wil tellen hoeveel haren ik al heb verloren... Neen, niet letterlijk tellen natuurlijk, maar ik wil inschatten of het is zoals 'normaal', zoals voor de chemo,... en ik tel en tel en tel... Tot ik besef dat ik helemaal niet wil tellen, ik wil niet inschatten hoe lang het nog zal duren vooraleer het helemaal weg is, ik wil niet wachten om te zien of het in plukjes zal uitvallen of weken aan een stuk haartje per haartje. Ik wil niet wachten tot de ochtend dat ik opsta, in de spiegel kijk en in de reflectie zie dat m'n hoofd helemaal kaal is. Neen, ik heb keuzes en dit kies ik niet.

Het is zaterdag 25 april, 's avonds. Zoontje ligt in bed, Liefje is klaar met het opruimen van de keuken en ik, ik ben er klaar voor... Ik zet me midden in de keuken op een stoel. Liefje heeft de tondeuse in de hand. 'Ben je er klaar voor?' vraagt Liefje. 'Pff, ja, ... ik ga waarschijnlijk huilen gelijk een klein kind straks...' Liefje begint eraan... Ik voel de tondeuse tegen m'n hoofdhuid trillen, wat een raar gevoel... Plots begin ik te lachen... 'Waarom lach jij nu?' vraagt Liefje. 'Ik moet denken aan die film, GI-Jane, ik vond dat echt een super coole film. Toen ik een klein meisje was, wou ik ook zo stoer zijn...' - naast m'n voorkeur voor roze en Barbie-verafgoding... of hoe complex kleine meisjes zijn..., denk ik, terwijl de interne spanning tussen die twee streefdoelen me zeer duidelijk wordt... 'Ik ben nu een beetje zoals GI-Jane, hé... Ken je die scene waarin ze al haar haren afscheert...' Ik kijk rechts van me en zie een zakje vol mooie goud-koper kleurige lokken. - Nu ga ik huilen, dacht ik - Maar neen, het doet me weinig... Het is klaar. Liefje komt voor me staan... 'Ja, je lijkt eigenlijk wel een beetje op GI-Jane, zo met je 'marcelleke' aan... Je staat er eigenlijk wel mee.' En de glinstering in z'n ogen legt het stemmetje in m'n hoofd - hij zegt dat om je te troosten/steunen/een goed gevoel te geven - het zwijgen op. Hij meent het echt!

Ik ga naar de badkamer, kijk in de spiegel... ja, het is waar, ik lijk er eigenlijk wel op, op GI-Jane... Al lijk ik misschien meer op Sinnead O'Connor... ja... Sinnead O'Connor... Ik spoel de haartjes van me af in de douche... De douche, waar het vanmorgen begon als een gruwelverhaal... Ik wrijf met m'n vingers 'door' m'n haren. Wat een grappig gevoel! Ik kan m'n glimlach niet onderdrukken. Ik voel me bevrijd!

I've got the music in me

Het is vrijdag 24 april en ik heb een topdag! Het is weken geleden dat ik nog zoveel energie had. Gebruiken die handel! denk ik zo...

Zingen! Ja, ik wil zingen tot ik te moe ben om te zingen, want wat heb ik het gemist om te zingen! Ik had nooit gedacht dat me dat kon overkomen: te moe en te futloos om datgene te doen dat me zoveel energie geeft en me gelukkig maakt: zingen.

Het is wat zoeken en ploeteren, maar uiteindelijk slaag ik erin om een paar opnames te maken. Het klinkt verre van perfect, maar ik heb zoveel plezier dat ik het me geen beetje aantrek. Gewoon fun maken, experimenteren en vooral ZINGEN!! :-)

Een geschenkje uit het verleden...

Of hoe een vriendschap van tijdens je kindertijd ook nu een warm gevoel en een glimlach op je gezicht kan toveren. 

Bedankt!!

Out of the night that covers me, Black as the pit from pole to pole, I thank whatever gods may be For my unconquerable soul. In the fell clutch of circumstance I have not winced nor cried aloud. Under the bludgeonings of chance My head is bloody, but unbowed. Beyond this place of wrath and tears Looms but the Horror of the shade, And yet the menace of the years Finds and shall find me unafraid. It matters not how strait the gate, How charged with punishments the scroll, I am the master of my fate, I am the captain of my soul.


Henley

Het haar...

Ik realiseer me plots dat ik hierover nog niets heb gezegd... Ja, ik geef toe dat het tot nu toe niet zo belangrijk was voor mij... Toch, terwijl D-day nadert, denk ik er wel vaker aan... aan dat haar...

Vaak krijg ik de vraag: 'Ben je zeker dat je haar gaat uitvallen, want dat is niet bij iedereen zo...'
Op 24 maart richtte Dr. Specialist zijn hoofd op van z'n blad, keek me recht in de ogen en zei: 'Je haar gaat uitvallen, dat besef je toch, hé.' Ik ben er dus behoorlijk zeker van dat m'n haar zal uitvallen... Voor m'n eerste chemo heb ik dan ook de schaar laten zetten in die lange lokken van me. Een kortere coupe leek mij een betere overgang van lang haar naar geen haar... De week voor de eerste chemo heb ik meteen ook een mutsje en een sjaaltje besteld, kwestie van voorbereiding...

Normaal zal m'n haar beginnen uitvallen in de twee weken na de tweede behandeling. Nu ja, ieder mens is anders en iedere kanker is anders. Het kan dat het bij mij veel vroeger of veel later is. Maar ik ga ervan uit dat het zal gebeuren. Ik ben erop voorbereid.

De dag dat m'n haar begint uit te vallen, gaat het allemaal af. Tranen met tuiten zal ik waarschijnlijk laten... die dag, die ene dag. De dag erna zal ik beginnen zoeken naar manieren om ermee om te gaan... Ik weiger om dagen of weken aan een stuk plukjes haar te verliezen en telkens geconfronteerd te worden met dat kaler wordende hoofd. Niet wetende of het helemaal weg zal gaan of in plukjes... Ik heb keuzes en ik kies ervoor om zelf het heft in handen te nemen.

Vandaag... vandaag heb ik nog haar op m'n hoofd en geniet ik ervan om m'n vingers erdoor te laten glijden of het als een diva eens naar achteren te flippen. Vandaag is leuk!

Tweede toverdrank

De tweede keer chemo... Ik weet nu al een beetje wat me te wachten staat. Door de gang lopen van afdeling Toverdrank voelt al vertrouwd aan. Ja, dat is vlug... Na de gebruikelijke routine van prikken en bloed afnemen, krijg ik ook nu groen licht om 'Toverdrank' te krijgen. Ook nu verloopt alles vlot.

In de kamer komen een aantal mensen toe voor m'n buur. Het onderwerp wil ik niet horen: Kanker. Er wordt ijverig verteld over nevenwerkingen en allerlei kwaaltjes. Ik hoor vreselijke dingen. In m'n hoofd herhaal ik: - ieder mens is anders, iedere kanker is anders... ieder mens is anders, iedere kanker is anders... - Een vriendelijke dame draait zich naar me toe. 'Jij bent aan het begin van je behandeling, waarschijnlijk. Veel goeie moed, veel sterkte, je kan het.' Haar ogen vol medeleven en empathie... Ik verberg m'n gezicht achter m'n twee handen en barst in tranen uit. Ik wou dit allemaal niet horen... Ik WEET dat ik het kan! Ik hoef geen overzicht van wat er mij MISSCHIEN te wachten staat! Dat helpt mij niet! De verpleegster komt binnen: 'Gaat het?' 'Ja, hoor. Het vat liep even over..., antwoord ik.' Een vleugje humor en ik vind mezelf terug. Oef, ik heb mezelf terug gevonden, hier en nu, vandaag.

Klaar! Ik mag naar huis. Ja, ik voel dat het wat harder aankomt dan de eerste 'Toverdrank', maar het gaat... Vandaag gaat het redelijk...

De eerste weken erna

Van de eerste chemo heb ik weinig last gehad. Ja, ik was misselijk en moe, maar het was draaglijk. Ik ben in m'n boekenkast gedoken en heb op tv talrijke 'hersenloze' soaps ontdekt om me te ontspannen. Ja, rusten is belangrijk en vanaf dat ik me goed voel, doe ik iets nuttigs. Kwestie van me geen kamerplant te voelen. En dat zijn dan kleine dingen, hé: de aardappelen schillen of de dingen die ik vuil maak al in de vaatwas zetten.

De eerste 3 à 4 dagen ben ik lichtjes misselijk en moe. Daarna begin ik me beter te voelen en kan ik al eens wat was plooien ofzo. Vanaf dag 9 voel ik me terug zwakjes. Ja, m'n witte bloedcellen dalen. Maar op dag 13 voel ik me terug prima.

De twee weken na de eerste chemo zijn goed meegevallen. Ik heb relatief weinig last gehad. Hopen dat dit zo blijft, al zal ik de volgende keer met minder bloedcellen starten en dus hoe dan ook zwakker zijn... Ik heb mezelf voorgenomen dat het weinig zin heeft om daarover na te denken en te speculeren. Vandaag voel ik me goed en ga ik genieten van een goed boek, in de tuin, onder de parasol. Ik geniet van m'n eten, want nu smaakt het heerlijk. Vandaag is eten lekker, voelt de buitenlucht goed, waait de wind door m'n haar en herken ik m'n gezicht in de spiegel. Wat hou ik van vandaag!

Toverdrank

Het is zover. Vandaag krijg ik voor het eerst dat medische toverdrankje door m'n aderen gepompt... Eerst nog horen waar de kanker zich overal heeft genesteld... Tot gisterenavond was ik niet echt zenuwachtig. Ja, natuurlijk dacht ik er wel aan, maar het overheerste m'n dag niet. Tot plots gisterenavond ik een telefoontje kreeg van het ziekenhuis: 'Mevrouw, zou je morgen nuchter kunnen komen, we gaan nog een bijkomende echo doen.' Vanaf dan nam de stress de bovenhand. Toen sloegen m'n gedachten op hol...- O neen, ze hebben iets gezien aan een ander orgaan... Dat kan niet anders... Waarom zouden ze anders een bijkomende echo doen.. Pff, wat staat er mij te wachten... - De nachtrust was dan ook ietsje minder. Tegen de ochtend had ik echter m'n innerlijke kalmte terug gevonden. Er was nog één gedachte in m'n hoofd: - We zien wel wat er op ons afkomt... -

We komen op de afdeling Toverdrank. Een hele rij mensen zit op stoelen in de gang, tegen de muur, te wachten tot ze Dr. Specialist mogen spreken. Mensen met sjaaltjes op het hoofd, mensen met pruiken, mensen met echt haar, kalende mensen en harige mensen. Ik krijg een bed toegewezen. Ze gaan het poortje aanprikken en ik wordt zenuwachtig. Uiteindelijk voel ik niets van de prik en ben ik gerustgesteld. Ze nemen het nodige bloed en dan wordt ik naar de echografie gestuurd met een brief. In de lift neemt m'n nieuwsgierigheid het over van m'n gezond verstand en ik piep wat er op het blad staat: Miltinvasie? Ik zak door de grond... Dom van me om te piepen... De echo lijkt ellendig lang te duren. Plots: 'Alles is in orde.' Oef!!

Dr. Specialist geeft groen licht, we kunnen beginnen met de chemo.
Ik voel niets van de toediening. Ook erna voel ik weinig. Ik stap aan de zij van Liefje naar de auto. Onderweg begin ik wat te zweten en dat geeft aanleiding tot stomme mopjes en hilariteit. Ik ga liggen en rust wat. Nu is het wachten hoe m'n lichaam zal reageren.