De tweede keer chemo... Ik weet nu al een beetje wat me te wachten staat. Door de gang lopen van afdeling Toverdrank voelt al vertrouwd aan. Ja, dat is vlug... Na de gebruikelijke routine van prikken en bloed afnemen, krijg ik ook nu groen licht om 'Toverdrank' te krijgen. Ook nu verloopt alles vlot.
In de kamer komen een aantal mensen toe voor m'n buur. Het onderwerp wil ik niet horen: Kanker. Er wordt ijverig verteld over nevenwerkingen en allerlei kwaaltjes. Ik hoor vreselijke dingen. In m'n hoofd herhaal ik: - ieder mens is anders, iedere kanker is anders... ieder mens is anders, iedere kanker is anders... - Een vriendelijke dame draait zich naar me toe. 'Jij bent aan het begin van je behandeling, waarschijnlijk. Veel goeie moed, veel sterkte, je kan het.' Haar ogen vol medeleven en empathie... Ik verberg m'n gezicht achter m'n twee handen en barst in tranen uit. Ik wou dit allemaal niet horen... Ik WEET dat ik het kan! Ik hoef geen overzicht van wat er mij MISSCHIEN te wachten staat! Dat helpt mij niet! De verpleegster komt binnen: 'Gaat het?' 'Ja, hoor. Het vat liep even over..., antwoord ik.' Een vleugje humor en ik vind mezelf terug. Oef, ik heb mezelf terug gevonden, hier en nu, vandaag.
Klaar! Ik mag naar huis. Ja, ik voel dat het wat harder aankomt dan de eerste 'Toverdrank', maar het gaat... Vandaag gaat het redelijk...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten