Toverdrank

Het is zover. Vandaag krijg ik voor het eerst dat medische toverdrankje door m'n aderen gepompt... Eerst nog horen waar de kanker zich overal heeft genesteld... Tot gisterenavond was ik niet echt zenuwachtig. Ja, natuurlijk dacht ik er wel aan, maar het overheerste m'n dag niet. Tot plots gisterenavond ik een telefoontje kreeg van het ziekenhuis: 'Mevrouw, zou je morgen nuchter kunnen komen, we gaan nog een bijkomende echo doen.' Vanaf dan nam de stress de bovenhand. Toen sloegen m'n gedachten op hol...- O neen, ze hebben iets gezien aan een ander orgaan... Dat kan niet anders... Waarom zouden ze anders een bijkomende echo doen.. Pff, wat staat er mij te wachten... - De nachtrust was dan ook ietsje minder. Tegen de ochtend had ik echter m'n innerlijke kalmte terug gevonden. Er was nog één gedachte in m'n hoofd: - We zien wel wat er op ons afkomt... -

We komen op de afdeling Toverdrank. Een hele rij mensen zit op stoelen in de gang, tegen de muur, te wachten tot ze Dr. Specialist mogen spreken. Mensen met sjaaltjes op het hoofd, mensen met pruiken, mensen met echt haar, kalende mensen en harige mensen. Ik krijg een bed toegewezen. Ze gaan het poortje aanprikken en ik wordt zenuwachtig. Uiteindelijk voel ik niets van de prik en ben ik gerustgesteld. Ze nemen het nodige bloed en dan wordt ik naar de echografie gestuurd met een brief. In de lift neemt m'n nieuwsgierigheid het over van m'n gezond verstand en ik piep wat er op het blad staat: Miltinvasie? Ik zak door de grond... Dom van me om te piepen... De echo lijkt ellendig lang te duren. Plots: 'Alles is in orde.' Oef!!

Dr. Specialist geeft groen licht, we kunnen beginnen met de chemo.
Ik voel niets van de toediening. Ook erna voel ik weinig. Ik stap aan de zij van Liefje naar de auto. Onderweg begin ik wat te zweten en dat geeft aanleiding tot stomme mopjes en hilariteit. Ik ga liggen en rust wat. Nu is het wachten hoe m'n lichaam zal reageren.