We zijn de laatste week voor de eerste chemo. Ik ben rustig en maak me geen zorgen. Ik verbaas mezelf hoe goed ik me kan 'bezighouden' en hoe weinig angst ik voel. Neen, ik ben niet zenuwachtig of nerveus voor de PET-scan woensdag. Neen, ik loop niet te huilen en te snotteren. Ik sta op met een lach en geniet van m'n twee jongens. Het is echt waar! Ik doe niet alsof!
Mensen in m'n omgeving kunnen het precies niet geloven dat ik geen nood heb aan huilen en praten en nog meer huilen en praten. Verdringen? Neen, want als ik wil huilen, dan huil ik, als ik wil praten over m'n angsten, dan praat ik, als de avond bijna aangebroken is en de indrukken van die dag zijn bezonken, praat ik en huil ik met mijn Liefje. Hij en ik, wij praten en meer hoeft dit voor mij niet te zijn. Doe maar normaal tegen mij. Doe maar gewoon. Vraag me hoe het met me gaat, zonder je te verontschuldigen 'Ja, domme vraag, zeker...' Vertel me honderduit over de eerste stapjes van je kleine spruit, de trappelende beentje van je ongeboren engeltje, over dat gezellig restaurantje dat je onlangs hebt ontdekt... Vertel me erover zonder schaamte of schuldgevoel. Dan voel ik me niet zo ziek... Maak flauwe grappen en schunnige opmerkingen zoals voorheen, want ook nu wil ik nog lachen. Misschien wel meer dan ooit wil ik voelen dat ik positieve mensen om me heen heb. Doe niet alsof ik niet ziek ben en doe niet alsof ik ENKEL nog ziek ben... Ik ben nog steeds mezelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten