Het is 25 maart en ik ben wakker geworden na een dag op een rollercoaster... Vannacht heb ik zalig goed geslapen. De emoties hebben mij zodanig uitgeput. Deze ochtend sta ik er terug... voor de deuren van dat ziekenhuis dat ik al in jaren niet meer had betreden en nu maar al te goed begin te kennen... - Daar gaan we terug met het wachten in de muffe wachtzaaltjes. Daar gaan we terug met het prikken in m'n armen die nu al blauw/geel zien... Neen, Melissa, neen! Laat je kop nu niet vollopen met negativiteit en ambetante ideeën! Maak er het beste van... Je hebt gelijk, lieve hoofd. Het zal al lastig genoeg zijn zonder zwaar gemoed...-
Zo slaagde ik erin om de plaatsing van de poort toch met enige positiviteit tegemoet te treden. Ook deze keer was de anesthesist super vriendelijk en steunend. 'Hodgkin? Een vriendin van me, met dezelfde leeftijd, heeft dat ook gehad. Ze is helemaal genezen...' - Bedankt voor je positieve verhaal!! denk ik in mezelf. -
Eens ik terug wakker werd en de lage bloeddruk het toeliet om mijn marathon aan verwittigingen af te werken, ja, ik heb nogal een grote familie, ging ik terug van start... De moed vinden om mensen die je graag ziet zo'n slecht nieuws te brengen... De juiste woorden vinden om zo'n gesprek te beginnen... Neen, het ging niet gemakkelijker. Je zou denken van wel... na al dat oefenen... 'al doende leert men'... hoor ik de 'oude wijzen' zeggen, maar in dit geval niet... Ook deze keer breng ik mensen van hun stuk, ook deze keer blijven de woorden in m'n keel steken en nemen de emoties over... Ook deze keer doe ik m'n verhaal tot ik er moe van word en ga slapen...
Dag twee is voorbij...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten