Het is nog steeds 24 maart... Na een slopende wachttijd bij de bloedafname, gaan we naar de chirurg. We hoeven niet lang te wachten. Een jonge vrouw met vastberaden tred komt op de wachtzaal af. 'Mevrouw Nobels?' We gaan een klein grauw kamertje binnen. Daar krijgen we wat uitleg over de poort cathether. '... Dat is eigenlijk een poortje dat onder de huid wordt geplaatst waarlangs de chemo zal gegeven worden. Dit voorkomt dat we telkens in je aderen moeten prikken. We plaatsen dit onder plaatselijke verdoving...' De rest van het verhaal van Dr. Assistent hoor ik al niet meer! Mijn gedachten slaan op hol. - Plaatselijke verdoving! Pff, dan zie ik al die handelingen, dan voel ik die druk in m'n lichaam, hoor ik het als er iets verkeerd gaat, ruik ik m'n eigen bloed... Ik met al m'n fantasie... Ik zal mij daar weer vanalles bij voorstellen... Ik zie dat niet zitten - En het is precies of Dr. Assistent mij heeft gehoord, of misschien heeft ze m'n gezicht zien vertrekken in een angstige grimas bij de woorden 'plaatselijke verdoving'... In ieder geval deed ze het aantrekkelijke aanbod om onder volledige narcose te gaan. 'Ja, graag.' zei ik beleefd, alsof ze me een kopje thee aanbood...
'Ik zal eens kijken wanneer Dr. Chirurg een beschikbare plaats heeft in zijn OK. Ah, morgen... Lukt dat voor jou?' In mijn hoofd gaat het eerst van: Waaah, morgen al!! Dan: Ja, ik heb toch niets anders te doen. En dan: Ja, hoe eerder dit gedaan is, hoe eerder ik het volgende kan aanpakken... 'Ja, dat lukt.' was m'n antwoord.
Ziekenhuis, het ziet ernaar uit dat we morgen terug een date hebben...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten