Feestje in m'n hoofd!

Het is 8u en ik ben op weg naar de chemo. Ik ben misselijk van de stress. Ik ben kalm, maar m'n lichaam niet, dat denkt voortdurend aan het nieuws dat ik zal krijgen...

Ik had gehoopt dat ik, na de bloedafname, meteen naar de dokter ging mogen om de resultaten te krijgen... Maar zo werkt dat niet... De resultaten van m'n bloed zijn goed: de chemo mag starten. De pompjes pompen, de baxters hangen en het bakje piept en ik lig in dat bed te denken: wanneer mag ik nu eindelijk naar de dokter!

Er komt een verpleegkundige de kamer binnen: 'Je mag naar de dokter.' M'n hart doet een sprongetje! Ik trek de stekker uit van de pomp en ga met m'n praalwagen van baxters in de gang zitten bij de rest van de bezoekers. Daar ergens is er een stopcontact die de pompjes voldoende 'jus' geven om door te blijven gaan ondanks de zwakke batterij. De deur gaat open! ...en er wordt iemand anders naar binnen gevraagd... Hmmm, niet leuk... De deur gaat terug open! ...en Dr. Specialist verdwijnt met z'n kersverse Dr. Assistent een ruimte verder op de gang in. Op de deur staat: 'Hematologie Onderzoek'... Het is middag. M'n hersenen proberen me een peer te stoven (*lezen met de stem van stressmannetje maakt de ervaring completer...*): - Ze zijn opt gemak gaan eten, die man heeft ook honger, hé! En die Assisstent, ja, die heeft natuurlijk veel vragen over de cases die hij heeft gezien en zal nu wel een half uurtje vragen stellen aan de dokter. Dat eten gaat dan al wat trager, hé, als je op al die vragen een antwoord moet formuleren...- Hallo! Brein!! IK heb het hier nog altijd voor het zeggen! En ik zeg dat ik de volgende ben en dat het niet lang meer zal duren! ... Kijk eens aan! Ik heb gezag! Brein neemt een middagpauze! :-)

Dr. Specialist komt de gang in, kijkt me aan... nog even spannend...: 'Melissa, je mag binnenkomen.' Hij is de rust en kalmte zelve en ik? IK GA UIT M'N DAK! Zoals m'n favoriete spreukje: 'Feestje in m'n hoofd!' is het nu 'Stressy in m'n hoofd!'

Liefje is mee, ja natuurlijk, dat had ik nog niet gezegd, Liefje is mee. We gaan zitten. Dr. Specialist vraagt hoe het is of ik de behandeling wat kan verdragen of ik veel last heb gehad van bot pijn,... Hij geeft wat uitleg aan Dr. Assistent over diagnose en behandeling... Brein is wakker: - Allé! Wanneer gaat hij nu beginnen over die scan!! Komaan! Hebben we nu nog ni lang genoeg moeten wachten! Weet hij wel hoeveel stress ik heb voor die resultaten!!' -
'Ah, jij bent woensdag naar de PET scan gemoeten zeker?' ik knik... 'Dan gaan we daar eens naar kijken, hé... Ah, de resultaten zijn nog niet toegekomen... ik zal eens bellen naar het PET-centrum... 1x bezettoon, 2x bezettoon, of hoe ze een mens z'n geduld serieus op de proef kunnen stellen... Derde maal is scheepsrecht, zeggen ze en voila... Ik hoor Dr. Specialist knikkend, 'Ja', zeggen, 'Goed', zeggen en zie hem vervolgens de telefoon inhaken...

'Op de scan is te zien dat alles weg is...'

Ik kijk hem aan, 'Alles is weg?'...  ik kan het niet goed geloven... het sijpelt precies niet helemaal door en ik wil dat hij het nog eens zegt... gewoon.. om zeker te zijn dat ik het goed heb gehoord...

'Ja, alles is weg, een complete metabole remissie...'

- Feestje in m'n hoofd!! -

Controle!

Vandaag ga ik naar de PET-scan. Het doel is om te kijken hoe goed de behandeling aanslaat. De resultaten weet ik binnen 2 dagen. Het is dus nog eventjes spannend afwachten. Ondertussen probeer ik m'n gedachten onder controle te houden...

Waarop bereid je jezelf voor als je zo'n belangrijke resultaten afwacht?
Een goeie vraag... Ik bereid me voor op nog 8 keer chemo, op het idee dat 1/3 voorbij is en ik nog 2/3 te gaan heb. In het begin heeft de dokter gezegd dat ik 8 à 12 sessies chemo nodig zal hebben. Ik gok dus op die 12. Dat lijkt me het beste... Dan is er de kans dat het nieuws beter is dan verwacht. Dan kan ik opgelucht zijn. Wat is dat toch een leuk gevoel, opgelucht zijn! Een last die van je schouders valt en soms letterlijk je schouders die met het slaken van een zucht zich ontspannen.

Waar ik me niet op voorbereid is op een zwaardere chemo. Neen, dat doe ik niet. Dat zie ik niet zitten... We hebben er wel al over nagedacht... Wat als... Je weet hoe ik denk over die vraag, 'Wat als?'... Dus ik heb besloten om er niet aan mee te doen. Ik waag een gokje... Ja, het is eigenlijk wel een grote gok, hé. Stel je voor dat de chemo toch zal moeten verzwaren... Dan heeft dat zware gevolgen... dan zal ik een klap in m'n gezicht krijgen... Neen, ik bereid me daar niet op voor! Wat als m'n handen straks afvallen en de stompjes bladeren kweken... Zo nuttig kan het zijn...

Dus ik bereid me voor op genezing en herstel. Ik voel dat ik terug volzinnen kan maken zonder die te onderbreken om naar adem te happen. Daardoor geloof ik dat de behandeling die ik nu krijg, voldoende is... Komaan met dat lijf! (leve Raymond!)

Ik kan me ook voorbereiden op het idee dat ik al in de helft zit van m'n chemo... Stel je voor! Dat zou fantastisch zijn! Want ja, ik geef toe, ik fantaseer over lelies op m'n lichaam geschilderd door de chemo en ik maak lijstjes met voordelen van kanker, maar eigenlijk... eigenlijk is het wel lastig!
Ja, ik zeg je dat het lastig is! Het begint lastiger te worden. Ik kan al misselijk worden gewoon maar door aan het ziekenhuis te denken of aan die sandwiches die ze er serveren. Bwaaah!! Andere gedachten! Vlug!

Neen, de zot die je wijsmaakt dat kanker en chemo helemaal niet lastig is, die moet nog geboren worden. Ja, ik geef toe dat ik het allemaal zeer positief heb omschreven. Maar die positieve ingesteldheid en die optimistische blik nemen niet weg dat het ook voor mij lastig is... Dus hopen op goed nieuws...

De onzekerheid komt even terug de kop opsteken, zoals in het begin. Het niet weten waar je aan toe bent... Vreselijk gevoel! Ik moet zeggen dat ik misselijk ben door eraan te denken... Hoe zal het nu verder gaan? Eerst eens die scan laten nemen... Een 'herfasering', noemen ze dat... het opnieuw bepalen van de fase waarin de kanker zich bevindt... Komaan lichaam! Laat me niet in de steek!

De voordelen van kanker

Een persoonlijk motivatielijstje voor als het even minder gaat... Een hele lijst voordelen van kanker. Take it in with a wink ;-)

• Minder epileren! Ow yeah, bye bye stupid-body-hairs!
• Minder werk na het douchen: niet meer kammen, drogen, modelleren van het haar.
• Het douche putje zit niet meer vol met lange haren. JOEPIE, want VIES!
• Geen lange haren meer in huis, tussen de boterhammen,...
• Budgetvriendelijk: geen conditioner meer nodig!
• Onbekende mensen knikken vriendelijk goeie dag tegen je op straat: I'm living in Happyville :-)
• Extra modeaccessoire: mutsjes en sjaaltjes voor op je hoofd
• Zeer goed excuus om de nacht shift van de kleine minder vaak te doen :-p
• De was en de plas: niet langer mijn zorg. I do it when I feel like doing it...
• Eindelijk tijd om rustig een boek te lezen.
• Zonder schaamte een hele dag in pyjama of jogging in de zetel hangen is OK! 
• Andere mensen voeren je overal naartoe: no traffic stress! 
• Eindelijk tijd om eens af te spreken met mensen die je al langer eens terug wou zien, maar geen tijd voor had gemaakt
• Schaamteloos melige TV-series volgen OVERDAG!
• Een nieuwe kennissenkring: de verpleegkundigen en patiënten van de dagkliniek.
• The sense off belonging: ik behoor tot de groep mensen die vechten tegen kanker, wat een WIJ-gevoel! 
• Geen stress van het heen en weer hossen tussen werk - winkel - crèche - hobby - thuis...
• Ik vraag iedere avond oprecht geboeid aan Liefje: hoe was je dag vandaag?
• Good Old-fashioned postkaartjes in de bus ontvangen: I LOVE IT!
• Heel veel lieve berichtjes krijgen van mensen die je kent en graag hebt, maar niet zo heel erg close (meer) mee bent en toch veel steun van krijgt.
• Vaker dan gewoonlijk ontroerd worden door vrienden, familie, kennissen, buren en hun lieve woorden en creatieve steunbetuigingen.
• Je bent thuis als de zon schijnt en kan er dus steeds, wanneer je maar wilt, van genieten
• Een schranspartij is volledig gerechtvaardigd, want ja, dat helpt tegen de misselijkheid :-D
• Tijd om te filosoferen over het leven en andere 'zware' thema's.
• Je maakt je veel minder druk om die sokken die blijven liggen of dat wolletje stof onder de tafel.
• ...

Er zijn er ongetwijfeld nog... geef maar een seintje als ik nog iets moet toevoegen aan m'n lijstje. Bedankt! 

Een dag

Ogen open, welke dag wordt het vandaag?
Hoofd draaien, Liefje, heb je goed geslapen?
Lichaam recht, maag keert, Niet zo'n goeie dag, denk ik.
Dat slapen is gelukkig goed gegaan.

Opstaan, vlug iets eten voor ik te misselijk word.
Tandenpoetsen, niet vergeten, of ik krijg wondjes in m'n mond.
Dikke zoen, lieve zoon, maar niet te dicht,
Anders word mama ziek.
Dikke zoen, lieve man, maar niet te dicht,
Je weet al hoe het zit...

Jullie weg, ikke thuis.
Verveling tegengaan met de kijkbuis.
Hoofd sterk, hoofd licht, hoofd draait.
Maag keert, mond eet, lijf ligt neer.

Jullie terug, ikke blij.
Spelen, eten en kapoen in bedje steken.
Eten, knuffel en een babbel.
Filmpje? Halfweg in slaap gevallen.

Ogen dicht, het was een redelijke dag vandaag.
Hoofd draaien. Slaapwel Liefje.
Lichaam in meest comfortabele positie.
Dat slapen zal ook vannacht nog gaan.

De dood => GEEN PANIEK!

Ik lig in bed. Deze nacht heb ik gezweet... niet normaal. Liefje is ziek en heeft deze nacht in het zetelbed geslapen. Zo lief is hij, hij is ziek en gaat in het oncomfortabele zetelbed slapen om mij niet ziek te maken... In de reeks 'Liefde is'...

Ik lig in bed en ik lig wakker. Ik vraag mij af of ik nog orgaandonor mag zijn, na kanker en chemo... Dat zal ik eens moeten navragen... Ja, na een groepswerk aan de UGent over orgaandonatie, ben ik mij direct gaan inschrijven aan de gemeente als orgaandonor. Met het nodige onbegrip van sommige mensen die om m'n lichaam wilden rouwen... Maar betekent dat nu eigenlijk nog iets, orgaandonor zijn in mijn situatie?

Neen, ik ben niet van plan om dood te gaan de komende jaren. Maar een mens mag daar al eens over nadenken, niet? Het is geen taboe, allé, dat is het wel, maar daar proberen we toch iets aan te doen, hé. Ik geef m'n basiswerkers op het werk altijd de raad om zo'n gesprek niet uit de weg te gaan. Zo'n gesprek over de dood, over euthanasie... Zo'n ambetant gesprek waarbij we onszelf moeilijk een houding kunnen aanmeten en die we gemakkelijk al eens wegwuiven met humor. Het is normaal dat mensen die ziek zijn of oud daarover nadenken en erover willen praten. En het is ook normaal voor mensen die gezond zijn en jong om erover na te denken. Het is namelijk een deel van het mens-zijn. We doen het allemaal, sterven...

Laatst zei Wielemie (Marieke Vervoort) 'Ik wil zelf beslissen wanneer het genoeg is geweest.' En daar kan je alleen maar respect voor hebben. Er is een vereniging, Oigo, die van 'Opgeven Is Geen Optie' z'n logo en leuze heeft gemaakt... Toch is er iets aan dat zinnetje dat me irriteert. Impliciet zeg je: je moet blijven verder gaan, alle medische opties aanreiken, blijven doorgaan, ongeacht... En daar ben ik het niet mee eens... Opgeven, al is dat niet het juiste woord, opgeven is wel een optie, als je eronder verstaat: Ik heb er genoeg van, voor mij is het genoeg geweest... Geef je dan op? Voor mij niet. Voor anderen misschien wel... Maar het moet een optie blijven. Als je vecht tegen een ziekte is er niet één optie: vechten, maar zijn er meerdere opties. Mogen er meerdere opties zijn. Mensen hebben meerdere opties nodig, ongeacht hun situatie. Ikzelf heb meerdere opties nodig. Ik wil de optie hebben om te ondergaan, om te huilen, om boos te zijn, om er genoeg van te hebben als dat zo is... Oigo doet zeer mooie dingen. Ik wil hun werk niet ondermijnen. Ik krijg alleen het vliegend sch*t als ik dat zinnetje hoor. Ik wordt daar ambetant van, van dat zinnetje. Alsof ik mij een optie moet laten ontzeggen omdat anderen vinden dat dit geen optie is... Het is en blijft wel een optie, of ik er al dan niet voor kies, hangt van zoveel andere dingen af... Maar IK kies zelf! Of zie ik het helemaal verkeerd?

Wat voor jou werkt, doet dat niet altijd voor mij en omgekeerd... The map is not the territory... En vaak geven we adviezen aan mensen die ons dierbaar zijn, omdat we ze willen helpen, op basis van onze eigen ervaringen. Bij mij heeft dit wonderen gedaan... het kan jou misschien ook helpen, misschien ook niet... Die laatste drie woorden zijn belangrijker dan de vorige: misschien ook niet... het is één van de vele mogelijke oplossingen, zoek er gerust nog meer, want er zijn er nog veel meer.

Heb ik je doen schrikken met de titel? Neen, ik ga nog niet dood. Kanker is niet gelijk aan doodgaan. Kanker is gelijk aan een kl*te ziekte die veel ambetantigheid, onzekerheid, misselijkheid, pijn, verdriet enzo meebrengt en af en toe ook de dood, maar lang niet altijd. De dood, Pietje de dood, Magere Hein, de Zeisman, ... We moeten er dringend wat meer over durven spreken, hé. Of is dat geen optie?

Toch maar liever een 'Strawberry Daiquiri', cocktail nr. 4

Deze keer had ik er niet echt zin in... Niet dat ik anders sta te springen om die toverdrank door m'n aderen te laten stuwen... Maar deze keer, pff... Ik had het net zo leuk gehad! Zoveel energie en al die leuke gesprekken met mensen die ik al veel te lang niet meer heb gezien... Neen, ik wou dat nog een paar dagen langer kunnen! Neen, deze keer had ik geen zin... Zoals in dat liedje: 'Ik heb geen zin om op te staan' van HET (googlen die handel!) Neen, ik had geen zin om op te staan en dan vervolgens naar kliniek te gaan. Waar ze prikken, spuiten en me pillen laten slikken waarvan ik zweet en draai en dagen moe van bed naar zetel ga... Neen, ik had geen zin om op te staan...

En toch heb ik het gedaan. Er was net genoeg tijd voor m'n ochtendritueeltje. Ja, dat is wel nodig! Anders ben ik niet te harden... Noem het zelfkennis. Ik moet 's ochtends opt gemak m'n wasje en plasje kunnen doen en een ontbijtje kunnen nuttigen. Anders ben ik knorrig. En gelukkig was er daar nog net genoeg tijd voor. De deurbel gaat en voila, de vriendelijke ziel van dienst is er om een 6-tal uur in het ziekenhuis te slijten met me. En vanaf dan gaat het beter. We wandelen het ziekenhuis binnen en ik zie een verpleegkundige, ja, verpleegster is naar het schijnt niet meer het correcte woord... dus ik zie een verpleegkundige van 'mijn' afdeling naar binnen gaan. En ja, het is een lieveke, een Kaatje en ik denk al meteen, o leuk! Zij lacht steeds, stapt met energie de kamer binnen, vraagt gemeend hoe het gaat en kan lachen met m'n flauwe moppen. Ja, de dag begint er al een beetje beter uit te zien...

Al vlug krijg ik een bed toegewezen. Joepie aant raam van deze keer! En dan komen ze m'n poortje aanprikken en bloed nemen. Dan begint het wachten op die bloedresultaten. Hopelijk ben ik sterk genoeg voor de chemo... Hoe is het deze keer geweest? Mja, wat minder, moet ik toch zeggen. Ik heb toch een weekje last gehad van de misselijkheid, terwijl dat normaal vlugger voorbij is. En ik moet toegeven dat ik toch een beetje keelpijn heb. De verpleegkundige komt na een drie kwartier terug binnen: je bloed is goed, maar de dokter wil je zien voor we de behandeling starten, doordat je wat keelpijn hebt. Geen koorts? Oké, dan mag de behandeling gewoon beginnen. We gaan je voor je naar huis gaat nog een prik geven met wat groeifactoren om je witte bloedcellen te stimuleren. Heb je de vorige keer last gehad van botpijn? Ja. En was het draaglijk? Ja. Je mag tot 4x per dag 1g paracetamol nemen, hé. Doe dit tijdig, anders is de pijn moeilijk te remmen. Als het niet draaglijk is, kunnen we ook 5 spuitjes meegeven voor thuis... Neeneen, dat is niet nodig, het is draaglijk... 5 keer prikken... laat maar zitten...

En de rit op de toverdraak begon: cortisone, check - spuitje tegen de misselijkheid, check - pilletje tegen de misselijkheid, check en laat die baxters maar lopen... We zijn vertrokken voor een uur of 3... Gelukkig ben ik in goed gezelschap en heb ik het eerste deel van Game of Thrones mee om te lezen. Ah, het middageten... soep en sandwiches... Ik at super graag sandwiches. Nu begint m'n maag te keren als ik ze zie, neen, zelfs nu terwijl ik het typ en eraan denk begint m'n maag te keren... Hoe ik ook m'n best doe, ik krijg er zelfs geen halve binnen. M'n soepje lepelt wel vlot en ik krijg van die lieve verpleegkundige die ik vanmorgen naar haar werk zag wandelen een tweede kom soep. Bedankt!

Het is 14u en het zit erop. De 4 zakken toverdrank zijn leeg gevloeid. De cortisone doet me zweten en ik zweef de gang uit richting auto. Het is tijd om mij in m'n zetel te ploffen met gezonde 'hand-candy': druifjes. De vierde cocktail zit erop. Ik drink toch liever een Strawberry Daiquiri, denk ik, ik heb dat eigenlijk nog nooit gedronken...

Babyblijdschap

Lieve kleine baby,

Zo vredevol in je parkje.
Je verwarmt m'n hart met je zorgeloze blik en je zachte lieve kreuntjes...
Een baby, je kan er uren naar kijken...
Ja, ook naar dat van een ander...
Een kleine lieve baby, een bundeltje liefde.

Ja, het doet me denken aan... aan dat vruchtje dat nu 4 maanden was geweest... Ja, dat is normaal... Neen, het doet me geen verdriet! Helemaal niet! Ja, natuurlijk denk ik aan hoe het nu had kunnen zijn, maar 'Wat als' is enkel een goeie vraag als je ze op de goeie manier stelt: 'Wat als de chemo prachtige bloemen op m'n lijf schilderde?' 'Wat als ik ogen had die 360° konden draaien?' 'Wat als de vuile was in de tuin in de fik wordt gestoken en we er een vreugde dansje rond doen?' 'Wat als' is een goeie vraag voor een humoristisch programma...

Het maakt me gelukkig om zo'n klein mensje te zien en het geluk van de ouders. Het geeft me energie om al dat moois te zien en die liefde te voelen. Praten over peuters en baby's... het was een verademing naast dat praten over kanker en chemo. Ja, ook nu nog kan ik gelukkig worden van een baby in m'n armen of een bolle buikje die me passeert, of ik haar, dat is misschien realistischer,...

Bedankt voor de leuke taxi-rit, Oud-collega! Je bent een kei in het babbelen en ratelen zodat de tijd vliegt en je in 30 minuten over 1001 dingen kan praten. Het was gezellig EN we zijn veilig naar en van onze bestemming gekomen... OEF! :-P

Bedankt aan de mama's om ons te ontvangen, zo vroeg al na de thuiskomst... Het was voor mij een super leuke namiddag. Ik heb genoten van jullie gastvrijheid en openheid. Ik voelde mij op m'n gemak, in jullie huis, met jullie aan tafel, aan het praten over van alles... Ja, ook Kanker (zie je Fried, ik kan het ook al voluit zeggen) kwam aan bod, heel eventjes, tussen de peuterstreken, tuintips en werkherinneringen door. Bedankt daarvoor...

Weeral een dag voorbij met een glimlach op m'n gezicht, een warm gevoel in m'n hart en vertrouwen in de mensen rondom mij. Leve babyblijdschap!

Friedland...

Enkele weken terug nodigde een vriendin mij uit om naar een theatervoorstelling te gaan, een one-man-show. Super, dacht ik, dat is eens een avond onder de mensen, een welkome verstrooiing.

Friedtheater... waar zou dat in godsnaam over gaan? Ik dacht, ik maak me er geen zorgen over. Het belangrijkste is dat ik op stap ben met een super lieve vriendin en dat we eens kunnen lachen. Ik heb in de week dat ik me zo slecht heb gevoeld echt uitgekeken naar die avond. Het was als een lichtpuntje in m'n agenda, want jah, dan kwam ik nog eens buiten, hé ;-)

Vanavond was het eindelijk van dat: date-night!! Allé, tis te zeggen, een uitstapje met een vriendin. Ik dacht, voor dat we vertrekken, google ik dat 'Fried-ding' toch eens, kwestie dat ik toch een beetje weet waarover het gaat, hé. En ja, eigenlijk maar goed ook... Zo heb ik nog een pakje zakdoeken in m'n handtas kunnen steken, dat ging ik later die avond nog nodig hebben...

Fried... Ja, wat een verhaal, hé... Mensen noemen mij moedig doordat ik m'n verhaal blog... Maar jij staat daar X aantal keren per week jouw verhaal live te brengen voor een publiek. Een live publiek die je achteraf kan aanklampen en dingen vragen of naar je toe kan komen en tegen je begint te praten... Een publiek die je a-la-minute laat blijken wat het van je verhaal vindt... En jij zit daar vooraan in de spotlight je verhaal te brengen... Niet zomaar je verhaal te brengen, maar het te overgieten met een sausje van humor, optimisme, liefde en hoop zodat je als 'belever' (ja, ik heb het programmaboekje gelezen :-) ...) er alleen maar kan van smullen! En zoals bij ieder goed diner zijn er dingen die je bang bent om te proeven, dingen waarvan je denkt: pff, daar heb ik morgen een indigestie van en toch... De manier waarop je het brengt, maakt het verteerbaar... De schrijnende verhalen, de harde realiteit waar je door gaat, de diagnoses en labels... je maakt ze allemaal verteerbaar. Neen, ik ga niet ontkennen dat ik een traantje heb moeten wegpinken... Ja, dat kwam wel heel dicht op m'n vel... Het K-woord... Zeg maar gewoon Kanker... Ja, wat rijmt daar nu op, hé Fried... Tijdens de voorstelling was ik aan het denken, ja wat rijmt daar nu op en ik zat te denken: 'Kanker... het zwart schaap, maar dan blanker...' Waarom dat ik dit dacht, geen idee! Vraag me ook niet wat ik ermee bedoel, want dat weet ik ook niet, maar goed, je vroeg iets dat erop rijmt, hé...

Ja, Fried, wat een vrouw heb je daar naast je, hé... Amai, wat een vrouw... sterk! Een rots! Hoe doet ze het? Hoe krijgt ze het voor mekaar? Neeneen, echt, hoe doet ze het? Dit is niet 'normaal' of vanzelfsprekend. Dit is buitengewoon bijzonder wat ze doet. Wat een vrouw...

Fried, laat je iets weten als je nog eens in de buurt bent? Dan komt ik nog eens af, gewoon om nog eens te lachen en te blèten, om nog eens over de knie te wrijven van iemand die het nodig heeft, om jou nog eens een knuffel-van-hetzelfde-niveau te geven, maar dan zonder al m'n plak-zweet... Laat het weten als je in de buurt bent en dan zie ik je nog eens zitten in de spotlight, kan ik mij nog eens verwonderen over je sterke vrouw en me gelukkig prijzen dak zoveel sjans heb int leven...

X

It's getting better

Woop woop! I'm back! ;-)

Ja, donderdag had ik al wat meer fut en ook vrijdag zat er terug meer leven in me. Maar wat heb ik een energie gehad dit weekend!! Zalig!

Het was zalig om zaterdag samen met Liefje het huishouden te doen in plaats van in de zetel te moeten liggen en te kijken hoe hij het allemaal doet: helemaal NIET zoals ik het zou doen :p Haha!
En het mooie weer... Ja, het mooie weer doet ook zo'n goed, hé. M'n zonneallergie? Ja, dat heb ik natuurlijk nog altijd. Neemt niet weg dat ik ook liever naar buiten kijk en een blauwe hemel zie en dat ik graag de warmte van de zon voel, vanonder m'n parasol en gigantisch zware Sun-blokker. :-)

De tuin staat in bloei, de vogeltjes tjilpen vrolijk, vlindertjes fladderen in het rond, de hond van de buren geeft af en toe een verstorend kef-concert... Haaaa, zalig toch, zo'n plekje van jezelf.

Zondag is Broer op bezoek gekomen met Schoonzus en Nichtje. Het was zo leuk om hen nog eens te zien. Het was veel te lang geleden. Zoontje en Nichtje hebben plezier gemaakt in het ballen-tentje. Die twee kleine peuters zo vrolijk zien rond waggelen was hartverwarmend. Geluk en gezelligheid hoeven niet veel meer te zijn dan dat: een bezoekje van mensen waar je om geeft, de kinderen die samen ravotten en 's avonds samen een boterhammeke eten... Broer als je dit leest, bedankt om binnen te springen! Jullie zijn altijd welkom. Niet bang zijn dat je mij zou vermoeien of m'n dutje verstoren. Ik krijg meer energie van een leuk bezoekje dan van in m'n zetel te liggen.

X

Radiostilte...

Wanneer was m'n laatste post? O, juist ja, 4 mei... Ik had jullie laten weten dat het niet zo goed ging. Het is nog een tijdje zo geweest, vandaar de 'radiostilte'. Mijn referentie was 4 dagen misselijkheid na de chemo en dan terug een aantal goeie dagen, maar deze keer was anders. Deze keer heb ik me een week mottig gevoeld. Ik ga niet zeggen ellendig, want ik ben ervan overtuigd dat het nog veel slechter kan. In ieder geval was ik te mottig om iets leuks te doen. Te mottig om aan m'n blog te schrijven...

De tijd tussen de twee kuren was deze keer dan ook korter, dat heeft duidelijk z'n tol. Ik heb heel veel TV-uren versleten: TLC - VijfTV - MTV en Vitaya ;-) 'Say yes to the dress' heeft geen geheimen meer! Bring on the 'Catfish' en dompel me nog maar eens in een pseudo medisch badje met 'Grey's Anatomy'... Jaja, op zo'n dagen ben je blij dat er televisie is, want om een boek te lezen had ik geen moed.

Het bezoekje van Mama heeft ook wel goed gedaan. Ze zag er goed uit en sprak positief. Dat laatste was echt een wonder. Je weet wel dat ze spreken over 'emotionele' mensen en 'rationele' mensen. Wel, je mag zeggen dat mijn mama heel heel heel emotioneel gevoelig is. Het soort emoties dat je in soaps ziet: Big, Plenty and Exaggerated. Het was dan ook een moeilijke opdracht om haar te bellen: 'Mama, ik heb kanker'. Ik wou dat telefoontje echt niet maken, want ik wist, hier gaat ze terug een duw van krijgen en wie weet welke gevolgen dit zal hebben... I don't want to wake up the Drama! Gelukkig is er iemand die haar wat helpt met die grote stapel emoties. Iemand die haar de raad heeft gegeven: 'zorg dat je sterk genoeg bent om je dochter te bezoeken, ze heeft er niets aan als je daar zit te snotteren'. BEDANKT! vreemde om dit voor mij en Mama te doen.

Naast dit bezoekje, is het dus vooral TV-time geweest en een haat-liefde verhouding met de snoepkast... Pff, ik ben opgeblazen! In plaats van af te vallen, want ja, dat is wat zieke mensen doen: ze zien er graat mager uit, kom ik bij. Die gewichtsdemonen gunnen me zelfs nu geen beetje rust... Gelukkig zijn losse fladderbroeken met vrolijke prints en rekkers nu erg in de mode... Ik ben nog nooit zo modieus geweest! ;-)

Belofte maakt schuld...

Vanmorgen pas, heb ik gepost dat het redelijk gaat en dat ik plechtig beloof om me niet sterker voor te doen dan ik ben...

Het is zover... IK VOEL ME NIET GOED!

Vandaag begon matig. Het hoogtepunt van de dag was een traktaat aan mezelf van glinsterende, gelish nageltjes. Bedankt voor het knappe werk en het perfect afleidend gesprek. Die drie kwartier waren de beste van de dag...

Het begon al 's ochtends, ik voelde het meteen. Ik voelde me minder goed dan anders en na de middag is het gewoon bergaf gegaan. De hele namiddag heb ik tussen de zetel, de snoepkast en de koelkast doorgebracht. Want, jah, eten helpt nu eenmaal goed tegen die misselijkheid... Een trucje dat ik geleerd heb tijdens m'n zwangerschap... Toen was mokka ijs een topper en ook nu is ijs terug een mirakelproduct tegen die misselijkheid. (bedankt om het te helpen herinneren) Ik durf niet na te denken hoeveel calorieën ik al binnen heb... Goed dat ik niet aan calorieën-tellen doe, want mijn boekhouding zou veel te ingewikkeld zijn momenteel.

Neen, serieus, vanmiddag kon ik m'n gedachten niet verzetten met Vijf-TV, Vitaya, MTV, TLC en weet ik wat nog allemaal voor zenders die op en top breinloze entertainment voorzien op ontiegelijk vroege uren van de dag... Neen, vanmiddag heb ik zelfs niet naar een boek gekeken, al heb ik sinds gisteren de eerste twee delen van 'Game of Thrones' te leen... waarvoor super dank! Het kon me niet verleiden... Gelukkig was er nog Facebook... voor eventjes toch, want ook daar konden de flashy spelletjes me niet lang afleiden en jah, sommige mensen moeten nu eenmaal nog werken ook, hé...

Vandaag was geen leuke dag... Na exact 1 maand behandeling was vandaag de eerste échte baaldag... Als je zo de balans opmaakt... neen, neen, ik ga me inhouden en niet al te optimistisch eindigen, straks kom ik helemaal niet meer geloofwaardig over... Vandaag was een kl*te dag! Basta...

:-p

Minimaliseren, realiseren, banaliseren...

Mensen kijken me soms in de ogen, nadat ik m'n verhaal heb gedaan. Ze kijken me in de ogen met een blik: 'Jij zit nog in de ontkenning... jouw klop zal nog komen...' Ik zie hen denken: 'het ergste moet nog komen, jij zal nog afzien, je zal nog veel zieker worden en je zal nog veel pijn hebben...' Dit zijn mensen die het goed bedoelen. Mensen die me willen helpen om klaar te staan voor het ergste. Of mensen die niet kunnen geloven dat het zo goed gaat zoals ik zeg...

Aan deze mensen: Ik beloof plechtig dat ik ook lastige momenten heb. Er zijn momenten dat ik inderdaad misselijk ben en me ellendig voel. Er zijn momenten waarop ik denk: - Waarom moet ons dit nu overkomen! Het is niet eerlijk... -  Er zijn momenten, maar geen dagen dat ik me zo voel. Het zijn minuten, geen uren. Dus voor mij zijn er vooral momenten waarop het wel goed gaat, dat ik me redelijk goed voel en dat ik kan genieten van de dagdagelijkse dingen. Ik heb dan ook amper behoefte om te praten over die slechte momenten. Dan zou ik die momenten onnodig veel aandacht geven. Is dat geen opvoedingstip die men soms geeft? Beloon het goede gedrag en negeer, in de mate dat het veilig is, het ongewenste gedrag? Of hoe zeggen ze dat nog: geef water aan de bloemen, niet aan het onkruid... Dat is een beetje wat ik doe.

Geen nood, ik negeer, minimaliseer of banaliseer het probleem niet. Ik geef het de aandacht die het nodig heeft: ik praat met Liefje, als ik met een bezorgdheid zit, ik praat eens met vriendinnen over wat er aan het gebeuren is. En ik blog aan jullie ;-) Geef toe, dat is al behoorlijk veel aandacht, hé.

Dus mensen, als ik zeg dat het gaat, geloof me maar. Ik doe me niet sterker voor dan ik ben. Ik laat het niet om een traan te laten in jullie bij zijn. Als het nodig is, snotter ik al jullie zakdoekjes op. Het is gewoon veel leuker om te lachen, dus blijf ik vooral genieten van die momenten die me doen lachen.

X

En 't gaat vooruit... cocktail nr. 3

Het is zaterdag 2 mei. De derde kuur is iets vroeger achter de rug dan verwacht, op woensdag, in plaats van op donderdag. Iets met geen dokters aanwezig... Dan maar een dagje vroeger die cocktail laten vloeien... De drie dagen erna voel ik me misselijk, zoals gewoonlijk. Gisteren was echt geen topdag, maar kijk... Vandaag ben ik al aan het bloggen :-) en m'n week was zalig goed...

Ik heb genoten van de make-up tips die ik heb gekregen van een vriendin... Ja, ik ben eigenlijk gewoon een klant, maar als je dit doet voor mij, op dit moment in m'n leven, zonder er iets tegenover te verwachten, dan noem ik je toch een vriendin.

Ik heb genoten van het bezoekje van een oud-collega. Wat misschien eerst een beetje onwennig begon, want ja, mocht je nu iets zeggen over m'n ziekte of niet..., is uitgemond in een gezellige babbel. Ik ben blij met je bezoekje!

Ik heb genoten van het optreden van het koor en combo waarin ik normaal zing. Het was leuk om iedereen terug te zien. Het voelde goed om te vertellen hoe het met me gaat. Ik kreeg het even moeilijk toen jullie begonnen te zingen, want ja, dat stukje zing ik normaal... en daar kwamen de waterlanders! De babbel achteraf was zo leuk, ik vond het super om jullie mijn nieuwe coupe te showen.

Ik heb genoten van het onverwachte, absurde berichtje, over je vuile was. Ja, ik heb ervan genoten om te fantaseren hoe we rond een grote stapel brandende vuile was, blootsvoets in zwierige rokken, dansten... Aan buitenstaanders, geen paniek, ik ben nog niet gek geworden, ik heb gewoon een levendige fantasie en ik ken iemand die me daarin kan overtroeven.

Ik heb genoten van het planten van de nieuwe bloemetjes in onze tuin, samen met jou, Liefje. Een momentje samen, gewone dingen doen... zalig!

Ik heb genoten van de sms'jes, mailtjes, Facebook-berichten,... die ik de laatste week heb ontvangen. Soms van mensen waarvan je het niet (meer) verwacht had. Al heb je maanden/jaren geen contact meer met elkaar, toch is het voor mij betekenisvol om ook van die mensen steunende woorden te horen. BEDANKT!

Bedankt voor de kaartjes! Het is leuk om de klep van de brievenbus te horen vallen en te zien dat er iets anders in valt dan een enveloppe met een ruitje ;-) Jullie kaartjes hebben een ereplaatsje gekregen in de living en als ik ernaar kijk, denk ik aan jullie en aan jullie lieve woorden.

Bedankt!!