Mensen kijken me soms in de ogen, nadat ik m'n verhaal heb gedaan. Ze kijken me in de ogen met een blik: 'Jij zit nog in de ontkenning... jouw klop zal nog komen...' Ik zie hen denken: 'het ergste moet nog komen, jij zal nog afzien, je zal nog veel zieker worden en je zal nog veel pijn hebben...' Dit zijn mensen die het goed bedoelen. Mensen die me willen helpen om klaar te staan voor het ergste. Of mensen die niet kunnen geloven dat het zo goed gaat zoals ik zeg...
Aan deze mensen: Ik beloof plechtig dat ik ook lastige momenten heb. Er zijn momenten dat ik inderdaad misselijk ben en me ellendig voel. Er zijn momenten waarop ik denk: - Waarom moet ons dit nu overkomen! Het is niet eerlijk... - Er zijn momenten, maar geen dagen dat ik me zo voel. Het zijn minuten, geen uren. Dus voor mij zijn er vooral momenten waarop het wel goed gaat, dat ik me redelijk goed voel en dat ik kan genieten van de dagdagelijkse dingen. Ik heb dan ook amper behoefte om te praten over die slechte momenten. Dan zou ik die momenten onnodig veel aandacht geven. Is dat geen opvoedingstip die men soms geeft? Beloon het goede gedrag en negeer, in de mate dat het veilig is, het ongewenste gedrag? Of hoe zeggen ze dat nog: geef water aan de bloemen, niet aan het onkruid... Dat is een beetje wat ik doe.
Geen nood, ik negeer, minimaliseer of banaliseer het probleem niet. Ik geef het de aandacht die het nodig heeft: ik praat met Liefje, als ik met een bezorgdheid zit, ik praat eens met vriendinnen over wat er aan het gebeuren is. En ik blog aan jullie ;-) Geef toe, dat is al behoorlijk veel aandacht, hé.
Dus mensen, als ik zeg dat het gaat, geloof me maar. Ik doe me niet sterker voor dan ik ben. Ik laat het niet om een traan te laten in jullie bij zijn. Als het nodig is, snotter ik al jullie zakdoekjes op. Het is gewoon veel leuker om te lachen, dus blijf ik vooral genieten van die momenten die me doen lachen.
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten