Ik lig in bed. Deze nacht heb ik gezweet... niet normaal. Liefje is ziek en heeft deze nacht in het zetelbed geslapen. Zo lief is hij, hij is ziek en gaat in het oncomfortabele zetelbed slapen om mij niet ziek te maken... In de reeks 'Liefde is'...
Ik lig in bed en ik lig wakker. Ik vraag mij af of ik nog orgaandonor mag zijn, na kanker en chemo... Dat zal ik eens moeten navragen... Ja, na een groepswerk aan de UGent over orgaandonatie, ben ik mij direct gaan inschrijven aan de gemeente als orgaandonor. Met het nodige onbegrip van sommige mensen die om m'n lichaam wilden rouwen... Maar betekent dat nu eigenlijk nog iets, orgaandonor zijn in mijn situatie?
Neen, ik ben niet van plan om dood te gaan de komende jaren. Maar een mens mag daar al eens over nadenken, niet? Het is geen taboe, allé, dat is het wel, maar daar proberen we toch iets aan te doen, hé. Ik geef m'n basiswerkers op het werk altijd de raad om zo'n gesprek niet uit de weg te gaan. Zo'n gesprek over de dood, over euthanasie... Zo'n ambetant gesprek waarbij we onszelf moeilijk een houding kunnen aanmeten en die we gemakkelijk al eens wegwuiven met humor. Het is normaal dat mensen die ziek zijn of oud daarover nadenken en erover willen praten. En het is ook normaal voor mensen die gezond zijn en jong om erover na te denken. Het is namelijk een deel van het mens-zijn. We doen het allemaal, sterven...
Laatst zei Wielemie (Marieke Vervoort) 'Ik wil zelf beslissen wanneer het genoeg is geweest.' En daar kan je alleen maar respect voor hebben. Er is een vereniging, Oigo, die van 'Opgeven Is Geen Optie' z'n logo en leuze heeft gemaakt... Toch is er iets aan dat zinnetje dat me irriteert. Impliciet zeg je: je moet blijven verder gaan, alle medische opties aanreiken, blijven doorgaan, ongeacht... En daar ben ik het niet mee eens... Opgeven, al is dat niet het juiste woord, opgeven is wel een optie, als je eronder verstaat: Ik heb er genoeg van, voor mij is het genoeg geweest... Geef je dan op? Voor mij niet. Voor anderen misschien wel... Maar het moet een optie blijven. Als je vecht tegen een ziekte is er niet één optie: vechten, maar zijn er meerdere opties. Mogen er meerdere opties zijn. Mensen hebben meerdere opties nodig, ongeacht hun situatie. Ikzelf heb meerdere opties nodig. Ik wil de optie hebben om te ondergaan, om te huilen, om boos te zijn, om er genoeg van te hebben als dat zo is... Oigo doet zeer mooie dingen. Ik wil hun werk niet ondermijnen. Ik krijg alleen het vliegend sch*t als ik dat zinnetje hoor. Ik wordt daar ambetant van, van dat zinnetje. Alsof ik mij een optie moet laten ontzeggen omdat anderen vinden dat dit geen optie is... Het is en blijft wel een optie, of ik er al dan niet voor kies, hangt van zoveel andere dingen af... Maar IK kies zelf! Of zie ik het helemaal verkeerd?
Wat voor jou werkt, doet dat niet altijd voor mij en omgekeerd... The map is not the territory... En vaak geven we adviezen aan mensen die ons dierbaar zijn, omdat we ze willen helpen, op basis van onze eigen ervaringen. Bij mij heeft dit wonderen gedaan... het kan jou misschien ook helpen, misschien ook niet... Die laatste drie woorden zijn belangrijker dan de vorige: misschien ook niet... het is één van de vele mogelijke oplossingen, zoek er gerust nog meer, want er zijn er nog veel meer.
Heb ik je doen schrikken met de titel? Neen, ik ga nog niet dood. Kanker is niet gelijk aan doodgaan. Kanker is gelijk aan een kl*te ziekte die veel ambetantigheid, onzekerheid, misselijkheid, pijn, verdriet enzo meebrengt en af en toe ook de dood, maar lang niet altijd. De dood, Pietje de dood, Magere Hein, de Zeisman, ... We moeten er dringend wat meer over durven spreken, hé. Of is dat geen optie?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten