Enkele weken terug nodigde een vriendin mij uit om naar een theatervoorstelling te gaan, een one-man-show. Super, dacht ik, dat is eens een avond onder de mensen, een welkome verstrooiing.
Friedtheater... waar zou dat in godsnaam over gaan? Ik dacht, ik maak me er geen zorgen over. Het belangrijkste is dat ik op stap ben met een super lieve vriendin en dat we eens kunnen lachen. Ik heb in de week dat ik me zo slecht heb gevoeld echt uitgekeken naar die avond. Het was als een lichtpuntje in m'n agenda, want jah, dan kwam ik nog eens buiten, hé ;-)
Vanavond was het eindelijk van dat: date-night!! Allé, tis te zeggen, een uitstapje met een vriendin. Ik dacht, voor dat we vertrekken, google ik dat 'Fried-ding' toch eens, kwestie dat ik toch een beetje weet waarover het gaat, hé. En ja, eigenlijk maar goed ook... Zo heb ik nog een pakje zakdoeken in m'n handtas kunnen steken, dat ging ik later die avond nog nodig hebben...
Fried... Ja, wat een verhaal, hé... Mensen noemen mij moedig doordat ik m'n verhaal blog... Maar jij staat daar X aantal keren per week jouw verhaal live te brengen voor een publiek. Een live publiek die je achteraf kan aanklampen en dingen vragen of naar je toe kan komen en tegen je begint te praten... Een publiek die je a-la-minute laat blijken wat het van je verhaal vindt... En jij zit daar vooraan in de spotlight je verhaal te brengen... Niet zomaar je verhaal te brengen, maar het te overgieten met een sausje van humor, optimisme, liefde en hoop zodat je als 'belever' (ja, ik heb het programmaboekje gelezen :-) ...) er alleen maar kan van smullen! En zoals bij ieder goed diner zijn er dingen die je bang bent om te proeven, dingen waarvan je denkt: pff, daar heb ik morgen een indigestie van en toch... De manier waarop je het brengt, maakt het verteerbaar... De schrijnende verhalen, de harde realiteit waar je door gaat, de diagnoses en labels... je maakt ze allemaal verteerbaar. Neen, ik ga niet ontkennen dat ik een traantje heb moeten wegpinken... Ja, dat kwam wel heel dicht op m'n vel... Het K-woord... Zeg maar gewoon Kanker... Ja, wat rijmt daar nu op, hé Fried... Tijdens de voorstelling was ik aan het denken, ja wat rijmt daar nu op en ik zat te denken: 'Kanker... het zwart schaap, maar dan blanker...' Waarom dat ik dit dacht, geen idee! Vraag me ook niet wat ik ermee bedoel, want dat weet ik ook niet, maar goed, je vroeg iets dat erop rijmt, hé...
Ja, Fried, wat een vrouw heb je daar naast je, hé... Amai, wat een vrouw... sterk! Een rots! Hoe doet ze het? Hoe krijgt ze het voor mekaar? Neeneen, echt, hoe doet ze het? Dit is niet 'normaal' of vanzelfsprekend. Dit is buitengewoon bijzonder wat ze doet. Wat een vrouw...
Fried, laat je iets weten als je nog eens in de buurt bent? Dan komt ik nog eens af, gewoon om nog eens te lachen en te blèten, om nog eens over de knie te wrijven van iemand die het nodig heeft, om jou nog eens een knuffel-van-hetzelfde-niveau te geven, maar dan zonder al m'n plak-zweet... Laat het weten als je in de buurt bent en dan zie ik je nog eens zitten in de spotlight, kan ik mij nog eens verwonderen over je sterke vrouw en me gelukkig prijzen dak zoveel sjans heb int leven...
X
1 opmerking:
Lieve meid...
Schandalig dat ik nu pas reageer... ook al zijn we alweer 2, oei.. 3 dagen verder. Maar dat sta ik mezelf toe. vroeger niet, nu wel..pas wanneer ik helemaal 'klaar' ben om te reageren doe ik het dan ook. :-) Een beetje 'egoïst' zijn moet beslist kunnen wanneer het je even teveel wordt of wanneer we' gewoon' moe zijn.. of wanneer de pijn net iets hardnekkiger de kop op steekt dan dat je zou willen.. welja.. zo waren de laatste dagen..
Maar meid... wat geniet ik van je schrijfsels te lezen! Niet omdat ze over mij zouden gaan (ja, stiekem ook wel haha)..maar omdat je't zo mooi vertelt. En dan zie ik een aantal mensen denken:" Hoe kan je nu in Godsnaam 'mooi' vertellen over ziekte .. de K..?" ... maar je hebt zo'n levendige pen. Bovendien zorg jij er voor, door je schrijfsels, dat mensen kracht halen uit wat je vertelt.. net zoals mensen dat doen uit de voorstelling die ik dan op een podium speel. Maar in wezen doen we net hetzelfde!:-) Jij schrijft in 'Mijn wereldje' en ik ben blij dat ik van jou een 'Fried'-land mag zijn. Je vraagt je af hoe Anny het allemaal klaar speelt? Hoe wij het klaar spelen? Liefde.. daar ben ik van overtuigd. Graag zien.. en als we er nu nog de saus van 'niets moet, geen morele verplichtingen' over gieten.. dan zijn we er helemaal! We wensen jou.. zoal ik al zei... veel 'chance'... en af en toe 'eens goe bleiten'. Ik hou je aan de knuffels.. al dan niet plakkerig. :-) hou vol meid!! Fried
Een reactie posten