Kaas met gaatjes

Gisteren was het PET-scan dag. Ik zag vooral op tegen dat geprik, maar slaagde er toch in mezelf rustig te houden: De kerstboom en kerstdecoratie uitzetten, m'n focus leggen op die gezellige sfeer. Zo ging ik ontspannen naar de PET-scan...

Na wat wachten is het aan mij. De procedure: pilletje, drankje, vingerprikje, baxter steken, radioactieve isotopen in de baxter, half uur stilzitten, vochtafdrijvend middel in de baxter en dan naar de scan. Een procedure van een 3-tal uur.

Dus ik moest maar 1 vervelende baxter-prik en een irritant vingerprikje krijgen. Valt best mee, hé... En op die manier had ik alles gerationaliseerd en gerelativeerd en kwam ik dus ontspannen in het 'prikkamertje'.

Ik doe altijd wat luchtig tegen de verpleegkundigen. Een flauw grapje maakt de dag aangenamer, hé.
Na een paar flauwe grapjes is het zover... 'de baxterprik'... Oei, niet gelukt... De tweede keer ook niet gelukt...

Plichtbewust zegt de verpleegkundige dat hij maximaal 2 keer probeert en dan een collega gaat halen. Dat doet hij dan ook. Tof van die man, om z'n eigen trots aan de kant te zetten en zo professioneel te zijn. Bedankt!

De collega komt binnen. Ze prikt in de andere arm. Oké dat zit goed. Ik ga naar de gang en blijf daar nog even zitten. Er was een panne met het toestel, dus er is wat vertraging.

Het is aan mij, maar ik merk dat m'n arm dik is geworden ter hoogte van de baxter... Raar... Hij zat goed... Opnieuw, deze keer in de hand... Dat is niet m'n favoriete plaats... Vooral dat slaan op de aderen doet daar geen deugd... Even een prik... Pff, neen, niet goed... Het stresszweet breekt mij uit.

Ik geef het toe, toen heb ik toch even een traantje gelaten... Vier keer prikken en niet gelukt... Even denk ik: straks kunnen ze geen baxter steken en dus ook geen PET-scan... Die stomme baxter naalden! Ik haat baxters! De eerste verpleger komt terug binnen. Ik lig daar nu neer, met aan elke arm een verpleegkundige... Ik voel me een stinkende kaas met gaatjes! Stinkend door dat stresszweet en ja, de gaatjes moet ik niet verduidelijken, hé...

Heb je er al op gelet dat zweet anders ruikt als je in stress bent? Anders dan als je zweet van het sporten ofzo?... Het stinkt echt!

'Ben je klaar voor een volgende poging?' vraag de eerste verpleger. Ondertussen is zijn collega m'n andere arm aan het verzorgen. Ze verontschuldigt zich wel 5 keer.

'Ja, ik heb geen keuze, hé. Het moet gebeuren, hé. Doe maar.' Zeg ik met een glimlach van stress op m'n mond...

Oef! Het is gelukt... Vijfde keer goede keer!

De verpleegkundigen voelen zich duidelijk erg verveeld. 'Sorry, hoor.' Zeg ik, want ik vind het vervelend voor hen. 'Het is wij die sorry moeten zeggen' zegt ze. 'Maar jullie kunnen er ook niet aan doen, hé' zeg ik.

Tijdens de rest van het proces maak ik er nog wat grapjes over... 'Ik ben niet boos, hoor, op jullie!' Zeg ik met een grote glimlach. 'Je moet er je slaap niet voor laten, hé!'

Voor ik de afdeling verlaat kom ik de tweede verpleegkundige nog even tegen. 'Allé, ge zijt ervan af. Nog eens sorry, hoor!' 'Het is oké', zeg ik. 'Maar de volgende keer dat ik kom en ik zie jou, ga ik toch eens goed denken, hoor!' zeg ik met een grote glimlach om duidelijk te maken dat ik een grapje maak. 'Maar aan mijne collega toch ook, hé!' lacht ze terug. 'Zijt er maar zeker van!' zeg ik. En ik ga de gang uit.

Pff, dit was geen leuke ervaring! Dit was niet fijn. Of hoe humor ervoor gezorgd heeft dat ik niet ben weggelopen, ben beginnen roepen of een andere verpleegkundige ben gaan eisen. Of hoe humor een nare werkervaring voor de verpleegkundigen toch wat minder erg is geworden, doordat de patiënt het kon relativeren...

Kaas met gaatjes... Ik moet dringend in de douche...

The nervous countdown...

Het is bijna weer zover. Een controle PET-scan om te zien of de kankercellen weg zijn gebleven...
Ja, ik ben er een beetje nerveus voor. Maar eigenlijk zie ik vooral wat op tegen al dat gedoe: prikje hier, prikje daar, een vies sapje drinken, radioactieve troep door je aderen laten pompen en een halfuur muisstil zitten, dan in de 'tunnel' voor de scan zelf... 3 uren ben je ermee bezig EN je moet nuchter zijn.

Met de resultaten ben ik nog niet echt bezig. Dat heeft geen zin, hé. Ja, natuurlijk denk ik er wel eens aan, maar ik ga er vooral vanuit dat het goed zal zijn. In de eerste plaats omdat ik het gevoel heb dat m'n longen vrij zijn en dat m'n adem niet belemmert wordt.
Dus ja, ik ben optimistisch... ook realistisch... het kan terug zijn... daar ga ik dan mee om als dat zo is... Ik ga me nu geen doemscenario's voor de geest halen... 'Wat Als?' You know how I feel about those questions...

Dus, duimen duimen duimen duimen duimen!
07/12 de scan
16/12 pas de resultaten, dus ik zal geduld moeten hebben. Gelukkig heb ik er daar tonnen vol van :-)

The body takes its victory

Mottig, mottig, mottig...

Alsof die tintelingen in m'n benen nog niet genoeg zijn... Een buikplaag erbij... Dwingt je natuurlijk wel die zetel in...

Ja, hoofdje, je moet het dat lijf wel toegeven: als het iets wilt, dan gaat het er echt wel voor, hé! 'Ah, ge wilt gij al vanalles doen? Voila sie, nen buikplaag, daarvan zal je we in je zetel plakken! Moeha ha haaaa (Evil Laughter)'

Maar goed, het gaat al beter dan gisteren en ik heb dit weekend ook niet te veel aan die tintelingen gedacht... Merci lijf, om af en toe eens dat hoofd met de 'voetjes' op de grond te zetten en op de rem te gaan staan. Allé jah, merci... :-) Liever niet, but a body has got to do what a body has got to do, hé! :-)

Pardon my French

KLOTE KANKER!

Een mens is bezig met vooruit te gaan, voelt dat lichaam sterker worden, geniet van alles dat dit lijf terug kan doen en dan BAM!

Let me rewind for a second...

Ik had je verteld over die tintelingen in m'n benen... Na veel gedoe dacht men dat dit terug te maken had met m'n bekken, maar dit bleef maar duren... Ik heb nog steeds last van die tintelingen in m'n benen en m'n voeten, en deze keer zijn er bijkomende kleine vervelende bijwerkingen... Ik ben over m'n toeren, neen, ik ben kwaad!

G*dverdomme toch! Het mag nu gedaan zijn! GRRRRRRR!

De huisarts belt naar Dr. Specialist... Het kan een bijwerking zijn van de bestraling... Say what?! Dat is al, even tellen, meer dan 3 maanden geleden! You're joking, right?! Pff, allé, maandag terug naar Dr. Specialist...

Ik roep en tier en brul (inwendig, voor alle duidelijkheid, ik blijf mezelf, zelfs nu, goed onder controle houden :-) )! Kwaad, kwaad, kwaad, kwaad!!!!

Give me my gloves, Rocky, I feel like hitting something!!!

Embrace

Als kind zag ik om mij heen vrouwen bezig met hun uiterlijk. Het was belangrijk om er goed uit te zien, dat werd mij duidelijk gemaakt. Je kon best schoenen dragen met een hak, want dat is 'sexy' (wat betekent dat, zei m'n kleine ikje in zichzelf...). Je kon best wat make-up opdoen, want dan zie je er mooier uit. Je kon best wat de mode volgen en je daar dan ook naar kleden...

Ik hoorde vrouwen praten: 'Welk maatje heb jij? 38? Amai, ja, mij lukt dat dus niet om van die 4 vooraan af te geraken, hé... En hoeveel weeg jij? 65kg? En hoe groot ben je? Ah, 1m65... Ja, dat zal wel een gezond gewicht zijn, hé. Ah, je zou graag toch een kilo'tje of vijf kwijt willen? Ja, dat is niet zo gemakkelijk, hé. Ja, ik eet dan soms eens een dag niet en niet snoepen natuurlijk, hé. Dat is de grote boosdoener, hé...'

Als meisje van vijf zag ik vrouwen in m'n omgeving eten weigeren: '... ik denk aan m'n lijn...', op de weegschaal staan '...pff, nog altijd geen kilo minder...' Gekke drankjes drinken in plaats van te eten... '...neeneen, ik eet deze week niet mee, ik ben met een proteïne dieet bezig. Voor mij enkel mijn shake.'

Wat moest ik daar nu van denken?

Nu ik ouder ben, weet ik welke invloed dit op mij heeft gehad. Vooral vanaf het moment dat ik begon te puberen. Dat lichaam begon te veranderen en mijn sprietige, spichtige lijfje werd voller en ronder. Ik voelde me niet goed in m'n vel. Ik dacht dat ik nu ook zou moeten beginnen 'diëten'... Een woord dat ik meerdere keren had horen vallen bij de vrouwen in m'n omgeving...

Velen onder jullie zullen het wel herkennen... Dat lijf is te dun of te dik naar 'ons gedacht' (is dat echt hoe we er zelf over denken, of is die gedachte ons ergens aangeleerd/opgedrongen/voorgehouden?). Het is te veel of te weinig gespierd. Het is te 'rechtdoor' of te 'rond'... Het is te mannelijk of te vrouwelijk voor ons geslacht... .

Ja, ook ik heb er heel veel tijd aan gehangen, aan die gedachten... En eerlijk...ja ook nu nog ben ik er vaak mee bezig... Een zwangerschap doet veel met dat lijf. Ja en kanker natuurlijk ook, die medicatie, het gebrek aan beweging en lekker eten dat slechts één van de weinige dingen is waar je nog kan van genieten... (in mijn geval dan). Dat doet de kilo's toenemen...

M'n hoofd is sterker dan toen ik een prille puber was. Het kan beter omgaan met de negatieve gedachten over m'n lichaam. Dat zeker en vast. Ik kan het meer relativeren en in perspectief plaatsen. Neemt niet weg dat het ook mij nog overkomt dat ik het gevoel heb dat die dag me niets past. Dat ik er in alles dik uitzie...

Ik was eindelijk die vele babykilo's die ik was bijgekomen tijdens de zwangerschap kwijt en bam, daar komen die kilo's van het ziek zijn... Op dat moment heeft dat hoofd toch wel een tikje gekregen. Het vertrouwen in dat jonge lijf dat sterk en gezond wordt geacht is weg, want ja, gezond kunnen we het nu niet meer noemen, tijdens de behandeling. En door de behandeling valt ook de kracht en conditie weg. Dus er is een grote onzekerheid over dat lichaam... Ik kijk ik de spiegel en zie een ziek lijf dat geen kracht meer heeft en dat er papperig en dik uitziet... Wie is dat gezicht in de spiegel?! Wie z'n lijf staat daar onder mijn hoofd?! Dit ben ik niet meer?! Kan ik ooit mijn lijf nog terugvinden? Zal dat lichaam ooit nog sterk en fit worden?

Tijdens m'n behandeling probeerde ik deze gedachten sterk te relativeren en te rationaliseren. Komaan! Dat lijf moet nu in de eerste plaats genezen! Let niet op hoe het er nu uit ziet! Dat is niet belangrijk! En toch is het wel belangrijk... Als je in de spiegel kijkt en jezelf niet meer mooi of aantrekkelijk vindt, heeft dat een grote impact op hoe je je voelt, op je zelfbeeld en zelfvertrouwen, op hoe je je gedraagt,... Wie zegt dat het uiterlijk niet belangrijk is? Ook dat lijf heeft aandacht nodig in heb belang van je geest... De focus ligt nu vaak op hoe ons lichaam eruit ziet... Is dit de focus die we nodig hebben? Is deze focus nuttig?

In die periode dat ik worstelde met die negatieve gedachten, botste ik op een dag, op Facebook dan nog, op een campagne: Body Image Movement -  'Embrace'. Een Australische vrouw, Taryn Brumfitt, engageert zich voor een positieve lichaamsbeleving met haar campagne. De focus ligt op een lichaam dat dingen kan verwezenlijken en niet op de kilo's en spieren die het al dan niet bezit...

Ik was geprikkeld door haar campagne en besloot het wat te volgen via Facebook... Een boek? Taryn heeft haar eigen ervaring neergeschreven in een boek... En wat doet een mens met een zee van tijd? Juist ja, het boek kopen (online bestellen) en lezen.

Het was een zeer herkenbaar verhaal van hoe iemand z'n eigen lichaam kan haten omdat het niet (meer) voldoet aan het beeld dat we hebben van het perfecte lichaam. Het was een zeer positief en inspirerend verhaal van hoe iemand gegroeid is van een 'lichaams hater' naar een 'lichaamsminaar'... Het boek is geschreven door een vrouw die het zegt zoals het is, met gênante details erbij. Een vrouw die open is over hoe ze zich voelt, die durft toe te geven dat ze dingen fout heeft gedaan en die nadenkt over hoe ze het in het vervolg anders gaat doen... Ik heb enorm veel gelachen toe ik het boek las. Het thema is wat zwaar geladen en de voorbeelden die ze geeft zijn soms echt om bij te schreien of door de grond te zakken, maar de manier waarop ze het vertelt... Zo ongeremd, vol humor en zelfrelativering... ZALIG! En zo gepassioneerd dat ze is! Echt inspirerend!

Bij deze, Taryn, ik maak wat reclame!

Mensen, lees haar boekje. Het is amper 185 pagina's dik (er staan ook leuke en grappige foto's in, dus minder dan 185 tekst, in relatief groot lettertype :-) ), vlot en luchtig geschreven, in het Engels.

'Embrace
My story from body loahter to body lover' by Taryn Brumfitt (2015)

Voor wie haar campagne eens van dichterbij wilt bekijken:

https://bodyimagemovement.com.au/

Be inspired and embrace your body!

When the back(bone) crumbles...

M'n rug... neen, het is m'n bekken... of is het m'n hoofd...

Het zeurt en kniest.
Het schuurt en krijst.

De pijn.

Pff, ik was er vanaf, dacht ik. Dat bekken hebben we nu wel gehad en die rug heeft voldoende aandacht gekregen... dacht ik... Die pijn blijft me parten spelen...

Deze keer is het toch iets anders dan in het begin... Je weet wel, m'n bekkeninstabiliteit die terug de kop kwam opsteken door zo lang te weinig beweging te hebben gehad... Wel ja, dat probleem hadden we vakkundig aangepakt, dacht ik: kine, thuis oefeningen doen, bewust opletten als ik lang moet staan, veel fietsen en weinig wandelen... En toch... De pijn is deze keer anders, allé, ze is hetzelfde, maar er is nog iets bij gekomen: tintelingen naar m'n voeten, pijnscheuten tot in m'n tenen...

Voor de zoveelste keer naar de dokter... Hernia!!!??? Rode alarmbelletjes, grote wapperende vlaggen, een irritant *Nah nah nah* alarmgeluid in m'n hoofd... Komaan!? Are you joking me! (Verontwaardiging) Pff, dat nu ook nog (Moedeloosheid). Grr! Lijf, waarom laat je me zo in de steek! (Kwaadheid). Allé, dat hebben we dit jaar nog niet gehad! (Humor of zoals het me nu plots duidelijk wordt, één van mijn Copingmechanismen).

MRI = GEEN Hernia! Joepie! Maar uh... wat dan wel??? Toch m'n bekken??? Allé, dan nog wat meer kine en geen drie keer maar zes keer in de week thuis oefenen...

Hop met die beentjes! Strakker dat lijf! Spieren heb je nodig om die pijn weg te krijgen! M'n inwendige Booth camp Drill master schreeuwt me toe: 'Rol die mat uit! Op de rug en start! 3x10 van dit en 3x15 van dat! HOUDEN die plank! HOUDEN! Komaan, niet opgeven! Voel die spieren strakker worden! Voel dat natuurlijke korset om je lijf spannen! GO! GO! GO!'

Meneertje Drill Master doet dat goed, hé! :-) Nu alleen volhouden!

Op het matje geroepen...

Of zo voelde het toch aan voor mij toen ik in oktober een brief kreeg om naar de adviserend geneesheer van m'n mutualiteit te gaan. Jah, het voelt een beetje als een controle, hé. 'Om de 'profiteurs' er van tussen te halen', hoor je dan vaak zeggen. En al ben je zelf ernstig ziek of in ieder geval nog aan het revalideren van die ernstige ziekte, toch voel je een zekere kramp in je maag. - Wat zal dat geven? Hoe zal die dokter zijn? Zal dat zo'n viezen zijn? Zal hij veel vragen stellen? Welke vragen zal hij stellen? Zal hij er iets van zeggen dat ik vrijwilligerswerk doe? -

Pff, er ging vanalles door m'n hoofd... Ja, ik was een beetje bang... zo kan ik het wel omschrijven. Terwijl ik weet dat ik nog niet zou kunnen werken. Geen uren aan een stuk. En ik ben ook nog zo vlug moe en die moeheid blijft ook zo lang hangen... Neen, eigenlijk heb ik geen reden om zenuwachtig te zijn, maar het is bijna een reflex. Net zoals veel mensen nerveus worden als ze een politiewagen tegenkomen op de baan :-) (Ja, ik ben zo iemand.)

Ik wou in ieder geval vroeg genoeg doorgaan: liever een goeie indruk maken en op tijd zijn dan puffend en zwetend toestrompelen en al op de zenuwen werken... Mensen van alle leeftijden kwamen toe in de wachtzaal. Er waren drie dokters en bij twee van hen ging het redelijk vlot vooruit. Jammer, maar helaas, ik had de derde dokter... Toen ik aankwam was er 1 wachtende voor mij... Een half uur later was er niemand meer voor mij. Nog een half uur later was het eindelijk aan mij :-) Gelukkig heb ik veel geduld! :-)

Toen ik het dokterskabinet binnenkwam, was ik afwachtend. Ik wachtte op de intonatie van z'n stem, ik wachtte op z'n blik, op z'n lichaamshouding, ... want dit zou mij gaan vertellen of hij 'nen viezen' was... Ik wandelde voorzichtig binnen: 'Dr. Mutualiteit?' 'Ja', antwoordde hij. 'Mevrouw Nobels, wat bent u een bijzonder sterke vrouw! Wat een jaar hebt u achter de rug!' De tranen sprongen in m'n ogen... Ja, wat een jaar had ik achter de rug... En het ijs was gebroken, m'n ongemakkelijk gevoel was weg en we hebben nog een boeiend en bijna filosofisch gesprek gehad.

Happy Birthday to me! One year later...

Het is vandaag m'n laatste dag als twintiger... Man man man, als ik vroeger dacht over hoe mensen zijn als ze dertig jaar zijn, dan dacht ik aan: iemand die het allemaal al goed weet, die de wereld kan inschatten en die stevig in z'n schoenen staat... Hahahahahahahahahaaaaa!

Het is bijna zover en ik weet niet of ik aan die criteria voldoe, maar het maakt eigenlijk ook niet uit. Ik dacht op voorhand eveneens: Oei, die nieuwe voordeur, die 3 vooraan... dan ben je  geen jeugd meer, hé... Onlangs ging het op de radio over 'de jeugd van tegenwoordig' en ik voelde mij aangesproken... tot ik begon te beseffen: Ja maar, wacht eens even, ben ik eigenlijk nog wel 'de jeugd van tegenwoordig'? Moet ik mij wel aangesproken voelen? :-p

Nu ik hem bijna heb, die nieuwe voordeur, zie ik er helemaal niet tegenop. Want als je de dingen een beetje in perspectief ziet, is een nieuwe voordeur een feest! Gelijk welke voordeur je krijgt, het is een bevestiging: Ja, je bent al zo ver geraakt in het leven! Je bent hier en nu en je leeft en je kan de voor- (en ook na-) delen van deze nieuwe voordeur ervaren en beleven. Hoe fantastisch is dat ni!

Een jaar geleden begon ik deze blog met het idee m'n laatste jaar als twintiger wat neer te schrijven. Op een leuke en ludieke manier toeleven naar die nieuwe voordeur. Het lot heeft mij hierbij een onverwachte inhoud gegeven. De blog waarvan ik dacht ze luchtig en 'over koetjes en kalfjes' te maken, werd plots: 'een getuigenis over kanker'... Tjah, en dan is dat laatste jaar als twintiger plots toch heel wat anders dan je in je hoofd had.

Hier zijn we dan, een jaar verder. Een jaar met veel, hmm hoe zou ik het noemen, uitdagingen. Ja... Straks zeg ik vaarwel tegen het 'twintigerschap', maar niet met verdriet. Ja, misschien wel een beetje nostalgie, maar zeker geen verdriet. Ik omarm straks m'n nieuwe voordeur, want enkele maanden geleden, wist ik niet of ik die nog ging kunnen krijgen, die nieuwe voordeur. Vandaar dat ik mij heb voorgenomen om iedere nieuwe voordeur vanaf vandaag met open armen te verwelkomen. Iedere nieuwe voordeur is een kroontje voor het pad dat werd afgelegd. Een teken dat je leeft. Maar wacht even... REWIND! Wat zeg ik nu... Niet alleen iedere voordeur, maar ook ieder achterpoortje is een feest!! Dus geniet ervan!

Dikke knuffels!!

Check up

Vandaag bij Dr. Specialist geweest. Ik moet zeggen dat het geen warm terugzien was, want na lange tijd moest ik terug die muffe gangen die me doen kokhalzen betreden en dat steriele witte kamertje binnengaan waar ik ooit m'n diagnose heb gekregen...

Maar goed, het was dus zo ver.
Op voorhand al even stressen: Zou ik terug misselijk worden als ik op die gang kom? Zou ik een pilletje moeten nemen? Gaat m'n poort wel vlot spoelen na 8 weken?

Ik nam een gokje: geen pilletje nemen, wel een met parfum doordrenkte sjaal om voor m'n mond te houden. Gelukkig was er niet veel volk =  niet lang in 'DE GANG' moeten wachten, vlot aangeprikt en poort gespoeld en dan naar een ander verdiep op consultatie. OEF! Ik ben weg voor die vreselijke soep werd uitgedeeld.

Bij Dr. Specialist alles vlot verlopen: bloedwaarden goed, afspraak voor een nieuwe PET gepland en het idee om terug te gaan werken werd al wat besproken.

We gaan vooruit!!

Twee jaar vol geluk

Twee jaar geleden, op dit uur ben je geboren...
4 weken vroeger dan verwacht mochten we je verwelkomen in ons gezin.

Hoe vlug men kan verliefd worden, dat heb ik toen ontdekt.
Je hebt ons al zoveel geluk gebracht in die twee jaar dat je in ons leven bent.

Je guitige lach, je 'kapoenestreken' die ons dikwijls versteld doen staan, hoe smakelijk je van een boterham met smeerkaas kan genieten, hoe verwonderd je kan kijken naar de herfstbladeren die naar beneden vallen, hoe guitig je je knuffeldieren tegen je wang drukt, ...

Het zijn die kleine dingen die ons gelukkig maken.

Een gelukkige verjaardag, lieve jongen!

Het deinende schip

Ik voel me als een deinend schip op een woeste zee.

De golven van geluk nemen me mee naar ongekende hoogtes: de glimlach en glanzende ogen van die lieve peuter, de grappen en grollen van die schat van een man, een zalig verwen bezoekje aan de schoonheidsspecialiste, een deugddoende inspanningsslag bij de revalidatie, de longen uit m'n lijf zingen in de zangles, een verrassend en boeiend gesprek met een gezicht uit het studenten verleden, een kooroptreden die de longen doet dansen van plezier, twee toffe vriendinnen ontvangen voor home made spaghetti, relaxatie oefeningen, een Star-sister repetitie die me doet stralen als een ster...

Waauw, wat een hoge golven! Als ik het zo opsom... zalig om dit allemaal te kunnen doen!

En toch... om de hoogte van de dingen te kunnen inschatten, heb je ook laagtes (ik ga niet zeggen nodig, want ik weet niet of je ze nodig hebt...). Laagstes waar ik niet wil in hangen, die ik geen erkenning wil geven door ze te benoemen. Laagtes waartegen ik in m'n hoofd vecht door ze te rationaliseren of ze anders te noemen... En toch... toch zijn ze er. Momenten waarop ik me leeg voel, momenten waarop ik aan alles twijfel, momenten waarop ik geen fut heb om de deur uit te gaan...

Tegelijkertijd geven deze lage golven me de gelegenheid om stil te staan bij dingen die ik als vanzelfsprekend ben beginnen beschouwen of waar ik lange tijd te weinig aandacht heb voor gehad: m'n (al dan niet reeds bereikte) doelen, m'n verwachtingen voor de toekomst, het belang van fysieke rust, het belang om de tijd te nemen om je gedachten te ordenen, ... Ja, misschien heb je de lage golven toch nodig... Naar een Vlaamse zangeres met internationale faam: 'the black parts need to be loved as well...' (google it and listen to the lyrics)

Het gevecht tegen de laagtes komt van een angst om een label te ontvangen, het label van depressie... Alsof het label een life sentence is die je meezeult tot het einde der tijden... Ja, ik weet dat het niet zo is, maar toch... Zo hard vecht ik tegen dat label en tegen die gedachten. Op den duur wordt een mindere dag hierdoor ondenkbaar. Iets wat je je niet meer kan veroorloven. Een mindere dag = luiheid of opgeven of depressief zijn of het gebrek aan kracht,... NEEN!! (Bedenking: welke invloed heeft onze prestatiegerichte maatschappij hierop?)

Iedereen heeft wel, denk ik (lees: 'hoop ik', want anders heb ik misschien wel meer DSM labels nodig dan ik dacht :-) ), zo'n stemmetje in het hoofd waar je af en toe eens mee in debat moet gaan. Een stemmetje die je graag doet twijfelen: Zou je die beslissing wel nemen? Zou je die tweede portie pasta nu wel nemen? Zou je dat kleedje niet beter laten hangen,... Het hoeft niet om een levensveranderend thema te gaan. Het kan ook om iets alledaags gaan. Dat stemmetje, waarvan ik denk dat iedereen het wel heeft, dat stemmetje heeft af en toe eens een goed zetje nodig. 'Een schop onder z'n viool', zou m'n mémé hebben gezegd in haar oerdegelijke West-Vlaams.

Dus, als ik me moe voel of geen zin heb om uit die slobber broek te kruipen of het gevoel heb dat de wereld gaat vergaan, dan begint dat stemmetje tegen me te praten. Het probeert me een nog slechter gevoel te geven, een schuldgevoel aan te praten om wat ik wel of niet doe. En wat doe je dan?

Dan komt het tweede stemmetje (Oei, nog een stemmetje... moet ik me zorgen beginnen maken?  :-) ) Een duidelijke stem die ik doorheen de laatste maanden luider, kordater en krachtiger heb horen worden. - Doe niet belachelijk! Je bent geen robot, je bent een mens! Een mens moet af en toe eens zeggen; foert! Een mens mag zich al eens slecht voelen. De boog kan niet altijd gespannen staan. En wat is het toch leuk om gewoon eens niets te doen! Gewoon even ervan genieten en straks, dan vlieg je er gewoon terug in! Bovendien, kijk eens naar wat je WEL al allemaal doet! -

Die woeste zee is eigenlijk best boeiend om te bevaren. Eens je in een laag dal van waterheuvels bent, zie je die prachtige mooie hoge golven om je heen en kijk je ernaar uit om zo'n berg te beklimmen. Eens aan het klimmen, voel je je lichaam werken, je voelt je spieren, je voelt hoe dat lijf bestaat en hoeveel kracht het heeft. Eens boven overzie je een magnifiek landschap vol heuvels, bergen, dalen en kliffen. JIJ hebt deze allemaal doorzwommen. En je weet dat er nog meer op je pad komen die je op hun beurt weer zal aanpakken. Nooit saai op zee! Ja, je geeft al eens over door die vervelende zeeziekte en je verliest al eens een roeispaan... Part of the deal! Dat maakt de reis boeiend en uitdagend. Surprise!: Plots drijft er een wrakstuk voorbij vol bruikbaar materiaal. Een welkom geschenk. Je lichaam wordt sterker door dat roeien en je begint stilaan de weg te kennen.
Ja, ik hou wel van de zee. Help me eraan te herinneren dat ik dringend nog eens moet uitwaaien op een zeedijk!

:-)

Nuttig zijn

Eén van de moeilijkste dingen aan de afgelopen maanden, was omgaan met het gevoel dat je nutteloos bent. Het gevoel dat je niets meer kan doen om anderen te helpen, om JEZELF te helpen, ...

Tijdens de behandeling vind je troost in de wetenschap dat de behandeling ondergaan en rusten om ervan te bekomen écht wel hard werken is en dat je jezelf dus wel zeer nuttig maakt door te vechten voor de genezing. En dan is de behandeling gedaan en wordt dat gevoel van nutteloos te zijn groter...

Vandaag heb ik me sinds lang terug nuttig gevoeld. Ik mag 2 uurtjes in de week vrijwilligerswerk doen. Wat een zalig gevoel om terug iets toe te voegen aan de maatschappij! Bedankt voor de kans!

The knight in shiny armour

Tijdens de behandeling stond ik klaar: speer en schild in de hand, lichaam gehuld in een glanzend harnas gegraveerd met lelies, een rode gevederde helm op m'n hoofd, ... Ja, ik was klaar voor de strijd en deinsde voor niets of niemand terug...

En dan... dan is de strijd gestreden, de veldslag gewonnen. Je kijkt om je heen en ziet de ravage die de strijd heeft aangericht: rookpluimen die uit daken schieten tussen enkele laatste vuurtongen, lichamen die uitgeput op de grond liggen en de kracht zoeken om recht te komen. Je ziet afgebrokkelde muren, hoort kreten van wanhoop, ruikt bloed, modder en chaos... De strijd is voorbij.

Je staat op een heuvel, leunend op het zwaard dat voor je staat. Je heft je hoofd hoog en denkt: Yes, I've made it... Je overziet het slagveld voor je uit. Dan begint het je te dagen: het echte werk moet nog beginnen...

De muren van de huizen moeten terug opgebouwd worden, daken opgelapt. De stukgeslagen rijtuigen moeten opgeruimd en opnieuw gemonteerd worden... Het land moet opnieuw bewerkt worden, zodat er terug groenten en vruchten kunnen groeien. Wegen moeten opnieuw aangelegd worden en de mensen om je heen hebben nood aan bemoedigende woorden... 

Je staat daar op die heuvel en ziet hoe hard je hebt gevochten om de strijd te winnen. Je ziet hoe hard je nog zal moeten werken om terug je leven op de rails te krijgen... Tijd om dat glanzend harnas opzij te leggen en jezelf een mooie groene overall aan te schaffen. Tijd om in de aarde te wroeten. Handen uit de mouwen!

Opnieuw beginnen

De maand september was een beetje opnieuw op gang komen. Zo langzaam aan, stapje per stapje terug meer kunnen doen, kleine dingen.

Na het einde van de bestraling, had ik een maand om te bekomen. Op voorhand vond ik dit lang: komaan, ik wil erin vliegen. Kan ik vandaag nog niet beginnen met die revalidatie, dacht ik eind augustus. Nu ik terug kijk op die maand, is het een nuttige periode geweest.

Opeens is de behandeling gedaan. Je hoeft niet meer dagelijks naar het ziekenhuis. De dagen vul je met rusten, want je voelt wel dat je lijf nog niet helemaal op dreef is. Je leest boeken en bij dat lezen val je al eens in slaap. Je kijkt wat TV en ook dan val je te pas en te onpas in slaap. Je probeert al eens iets van huishoudelijk nut doen, maar ook dan zegt je lijf: hold your horses, kruip nog maar wat in die zetel.

Die maand was een maand van rusten, van blijdschap dat de behandeling gedaan is, van opluchting dat alles is weg gebleven, van erkennen dat je na al die behandelingen toch wel zwakjes bent en van inzien dat je nog wat tijd nodig hebt om terug op gang te komen.

Eens de behandeling gedaan, was het ook even in m'n hoofd zoeken. Soms voelde ik me zo nutteloos. Ik wou iets zinvol doen, maar kon nog niet echt doen wat ik wou. Met ups & downs spartel je jezelf door die maand, want je kijkt vooruit. Je kijkt naar wat er komt. Ik keek uit naar de start van de revalidatie: werken aan een sterker lichaam. Ik keek uit naar de start van het nieuwe schooljaar van de muziekschool: terug een avond in de week om te zingen, te leren, bij leuke/lieve mensen te zijn en te doen wat ik graag doe. Ook gewoon eens naar buiten gaan met een doel, was iets waar ik naar uit keek.

Nu staat oktober voor de deur en oktober voelt aan als opnieuw actiever zijn. Het roderen is gebeurd. Laat ons nu maar naar de eerste versnelling gaan. Engagement, here I come!

Drie maanden stilte

Drie maanden stilte...

Het had z'n redenen... En hier ben ik dan terug!

De tijd is hier stil blijven staan op 30 juni... We zijn ondertussen al drie maanden verder. Wat een drie maanden...

Laat me een beknopte samenvatting geven wat er mij die maanden allemaal is overkomen, want het is toch ver om zomaar terug in te pikken.

Juli

Afmattende maand juli... Leuke maand juli, want op 10 juli heb ik de laatste chemo gehad. Ik ben echt ziek geweest van die laatste chemo. Blij dat het de laatste keer was...
Op 15 juli revaluatie: ALLES IS WEG GEBLEVEN!! Joepie!

En nu? Nu wat genieten: de solden te lijf gaan, een harpconcertje, een avondje Gentse Feesten, een doopfeest,...

27 juli, de eerste afspraak met de arts van de bestraling, Dr. Straal met een zalige humor :-)
28 juli, de simulatie voor de bestraling

Augustus

4 augustus, de eerste keer bestraling... Wat ben ik die relaxatietherapie zo dankbaar! Als je op een tafel 'vastgespijkerd' ligt, met je hoofd en schouders in een strak masker gesnoerd, ben je blij dat je trukjes hebt om rustig te blijven... Claustrofobisch gevoel enzo...

Een trouwreceptie (leuk leuk leuk!), een babybezoek, een lunchdate en nog een lunchdate, een verjaardagsdiner, ...

Week twee van de bestraling = MOE MOE MOE en slikproblemen. Oei, een zieke peuter = slapeloze nachten. Een zeer zieke peuter = ziekenhuisopname = ongeruste mama die een survivaltechniek bezit waar ze zelf versteld van staat: van ziekenhuis A voor peuter naar ziekenhuis B voor zichzelf.

24 augustus, laatste bestraling, na 15 bestralingen officieel zonder behandeling! Jippie!

Eind augustus:  gezonde peuter = peuter vol energie en vuur :-) Een babybezoek en herinschrijven in de muziekschool = mooie vooruitzichten!

September

1 september, YES! terug zingen! Hier heb ik zo hard naar uitgekeken! Resultaat: een gigantisch boek vol liedjes die ik wil zingen en tonnen goesting om die longen terug optimaal te gebruiken. Me Happy!

2 september, herstarten met kine voor bekkenproblemen. Of kon je nu echt geloven dat je even vrij van rompslomp en behandeling ging zijn?! :-) Als et dat maar is.

7 september, kindjes worden groot: inschrijven van peuter in de kleuterklas... de tijd gaat zo snel!

Een super gezellige date met enkele collega's, m'n examen AMC, drie dagen alleen thuis met zoonlief, een lunch met een oud-collega, de fietstest voor m'n revalidatie, naar Kind en Gezin, jarige broer...

28 september, start van de revalidatie! Nog iets waar ik zo hard naar uit heb gekeken! Twee keer in de week anderhalf uurtje sporten, werken aan dat lijf. Hup Hup Hup! Terug in shape en vlug wat!

Lieve vriendin

Ik wil hier een lofzang schrijven voor jou. Maar wat ik ook schrijf, het lijkt allemaal zo cliché, net niet goed genoeg. Ja, hoe verwoord je de dankbaarheid en het respect dat je voor iemand hebt op zo'n manier dat het ook effectief aankomt bij die persoon...

Weet je nog, die genante situatie waarin ik... of neen, die keer wat we samen,... Ja, het zijn leuke herinneringen. Ik heb mij altijd welkom gevoeld bij jou, welkom om mezelf te zijn, ongedwongen en veilig. Dat is toch het mooiste dat er is! Jezelf kunnen zijn en dan bedoel ik écht jezelf. Je weet wel, met de domme dingen die je soms zegt waarvan je dan spijt hebt of de dingen die je doet, maar helemaal niet zo had bedoeld... Jezelf kunnen zijn met 'die kantjes', dat hoekje eraf en zonder dat laagje vernis. Jezelf met je onzekerheden en dit ook kunnen delen zonder je veroordeeld te voelen. Jezelf met je angsten en je dromen...

Wat ik gewoon wil zeggen is, bedankt!

Je bent een topwijf! Ja, zo zeggen ze dat toch, hé :-) Topwijf!

Dikke knufkus!

De kracht van het lichaam

Het is weeral een hele tijd geleden dat ik hier iets heb laten weten...
Dat heeft zo z'n redenen... Z'n onaangename, ik-wil-er-niet-aan-toegeven redenen...

De vorige chemo is hard aangekomen, cocktail nummer 6... Ik ben niet meer zo goed hersteld als de vorige keren. Dat buikplaagje heeft er ook iets mee te maken. M'n goeie week werd m'n 'moeheidsweek'. Toch blijft dat hoofd daar krachtig tegen vechten, hoor. Ik ben toch blijven genieten van de kleine dingen en heb afgesproken met vrienden en collega's. Dat hoofd wil er voluit tegenaan: 'Licht dat anker!!!!'

Cocktail nummer 7, nu afgelopen vrijdag, was een mokerslag... Het hoofd mag nog zo hard brullen als het wil. M'n gedachten mogen nog zo positief zijn als ze maar kunnen... Relaxatietherapie ten spijt... Dat lichaam had een duidelijke boodschap: genoeg!

Normaal is erover bloggen een manier om de dingen te verwerken, om het negatieve met een saus humor te overgieten en zo verteerbaar te maken... Deze keer lukt dat niet. Ik schrijf zeer levendig en herleefd tijdens het schrijven de momenten. Op die manier kan ik gedetailleerd schrijven. Thans, dat was het geval voorheen.

Ik kan er niet meer zo goed over schrijven, omdat m'n lijf protesteert tegen iedere herinnering. Een geur, een smaak... ze zijn er te veel aan en m'n maag keert... In plaats van humor krijg ik een misselijk lijf en dat is niet oké.

Vandaar de lange pauze.

Hoe ziet het er nu verder uit? Binnen anderhalve week m'n laatste chemo. Daarna opnieuw een scan om een revaluatie te doen van de fasering. Duimen dat alles oké is.

We zijn er bijna!

Cocktail nr. 6: In need of a spoon full of sugar

Moe, mottig, misselijk... that about covers it all...

Pfff...

Allé, hup hup hup! Nog 2 te gaan...

Ook dit gaat voorbij!

Denk eraan dat je straks niet meer zo vaak in de luie zetel zal kunnen chillen, dus geniet ervan nu het nog kan...

De laatste loodjes... ze wegen zwaar...

Heeft iemand nog een rugzakje courage op overschot? Da van mij is eventjes uitgedund wegens te moe om mezelf op te laden.

Ja, ook dit gaat voorbij...

Ik ga nog iets zoeken om te knabbelen, denk ik, woops, m'n maag keert.

Nootjes? koekjes? fruit? of misschien allemaal... Pff, het ligt allemaal zo ver, buiten handbereik...

Het lot van een afhankelijke... Ha! Om je een breuk te lachen... Ik waggel straks wel eens naar de keuken... straks zal het beter gaan, dan lukt het me vast... Nu nog even wachten.

I'm in need of a spoon full of sugar!

https://www.youtube.com/watch?v=vLkp_Dx6VdI

Nog drie keer...

Sinds het goeie nieuws, het nieuws dat alles weg is!!! Woop woop! Sinds dan leef ik in een 'energieboost-stand'. Het is ongelofelijk wat ik al allemaal heb gedaan de afgelopen week. Ik ga jullie niet vervelen met een lijstje, maar geloof me, het was enorm. Ik bleef maar gaan, precies een duracell konijn. De rush van het goeie nieuws heeft een groot effect gehad.

In heb ook terug fantastische 'dates' gehad met lieve, leuke mensen! Bedankt voor de leuke en gezellige voormiddagen in m'n tuin, namiddagen in Brugse gezellige plekjes, koffiekletsjes aan m'n keukentafel, wandelingen langs de spoorweg, schilder-plezier op het terras, speelpret in de tuin,... Merci!!!

Ja, en nu... Nu nog 3 keer... En het is precies alsof het nu heel zwaar en lastig wordt... Die laatste loodjes... ze wegen echt wel zwaar. Morgen terug chemo en ik heb er echt geen zin in... Ik zie er tegenop. Ja, het is de eerste keer dat ik er tegenop zie... Zot, hé... Ja, ik kijk er echt naar uit dat het gedaan is. In m'n hoofd ben ik al aan het revalideren. Ik heb zelfs start-2-run gedownload! (Zeer atypisch gedrag!!! :-p ) Ja, ik heb zelfs aan m'n huisarts gevraagd of ik al terug mag beginnen sporten... Hij heeft eens gelachen... Dat was duidelijk... 'Doe het nog maar rustig aan. Als je echt iets wilt doen, kan je een kwartierke per dag gaan wandelen. Je mag je niet forceren...' Uhum... Ja, dokter... Dus ja, ik ben echt al plannen aan het maken om te sporten en terug actief te zijn. In mijn hoofd ben ik echt al aan het revalideren, in realiteit ben ik nog in behandeling... Dat botst wel wat, moet ik zeggen... Die chemo past daar niet in, in dat revaliderende hoofd... Morgen zal ik dus een grote schakelaar moeten omzetten. Van 'high voltage' naar 'low battery'...

Ik kan dat... het zal me gewoon wat meer moeite vragen dan in het begin... I'll need some good vibes coming my way! Nu misschien nog meer dan in het begin zal ik nood hebben aan positieve, steunende mensen om me heen, aan leuke lieve kaartjes in m'n bus, aanmoedigingen op Facebook of sms, ja, ik denk wel dat ik het nodig zal hebben... We zullen zien...morgen... Vandaag kan ik nog wat knutselen voor Vaderdag en genieten van het weer en in huis heen en weer hossen om dingen een nieuw plaatsje te geven of na anderhalf jaar eindelijk af te werken.

Denk aan mij and send you good vibrations my way! (O, wat is dat in m'n hoofd? Een soundtrack: https://www.youtube.com/watch?v=QSLMWasU0rM )

Feestje in m'n hoofd!

Het is 8u en ik ben op weg naar de chemo. Ik ben misselijk van de stress. Ik ben kalm, maar m'n lichaam niet, dat denkt voortdurend aan het nieuws dat ik zal krijgen...

Ik had gehoopt dat ik, na de bloedafname, meteen naar de dokter ging mogen om de resultaten te krijgen... Maar zo werkt dat niet... De resultaten van m'n bloed zijn goed: de chemo mag starten. De pompjes pompen, de baxters hangen en het bakje piept en ik lig in dat bed te denken: wanneer mag ik nu eindelijk naar de dokter!

Er komt een verpleegkundige de kamer binnen: 'Je mag naar de dokter.' M'n hart doet een sprongetje! Ik trek de stekker uit van de pomp en ga met m'n praalwagen van baxters in de gang zitten bij de rest van de bezoekers. Daar ergens is er een stopcontact die de pompjes voldoende 'jus' geven om door te blijven gaan ondanks de zwakke batterij. De deur gaat open! ...en er wordt iemand anders naar binnen gevraagd... Hmmm, niet leuk... De deur gaat terug open! ...en Dr. Specialist verdwijnt met z'n kersverse Dr. Assistent een ruimte verder op de gang in. Op de deur staat: 'Hematologie Onderzoek'... Het is middag. M'n hersenen proberen me een peer te stoven (*lezen met de stem van stressmannetje maakt de ervaring completer...*): - Ze zijn opt gemak gaan eten, die man heeft ook honger, hé! En die Assisstent, ja, die heeft natuurlijk veel vragen over de cases die hij heeft gezien en zal nu wel een half uurtje vragen stellen aan de dokter. Dat eten gaat dan al wat trager, hé, als je op al die vragen een antwoord moet formuleren...- Hallo! Brein!! IK heb het hier nog altijd voor het zeggen! En ik zeg dat ik de volgende ben en dat het niet lang meer zal duren! ... Kijk eens aan! Ik heb gezag! Brein neemt een middagpauze! :-)

Dr. Specialist komt de gang in, kijkt me aan... nog even spannend...: 'Melissa, je mag binnenkomen.' Hij is de rust en kalmte zelve en ik? IK GA UIT M'N DAK! Zoals m'n favoriete spreukje: 'Feestje in m'n hoofd!' is het nu 'Stressy in m'n hoofd!'

Liefje is mee, ja natuurlijk, dat had ik nog niet gezegd, Liefje is mee. We gaan zitten. Dr. Specialist vraagt hoe het is of ik de behandeling wat kan verdragen of ik veel last heb gehad van bot pijn,... Hij geeft wat uitleg aan Dr. Assistent over diagnose en behandeling... Brein is wakker: - Allé! Wanneer gaat hij nu beginnen over die scan!! Komaan! Hebben we nu nog ni lang genoeg moeten wachten! Weet hij wel hoeveel stress ik heb voor die resultaten!!' -
'Ah, jij bent woensdag naar de PET scan gemoeten zeker?' ik knik... 'Dan gaan we daar eens naar kijken, hé... Ah, de resultaten zijn nog niet toegekomen... ik zal eens bellen naar het PET-centrum... 1x bezettoon, 2x bezettoon, of hoe ze een mens z'n geduld serieus op de proef kunnen stellen... Derde maal is scheepsrecht, zeggen ze en voila... Ik hoor Dr. Specialist knikkend, 'Ja', zeggen, 'Goed', zeggen en zie hem vervolgens de telefoon inhaken...

'Op de scan is te zien dat alles weg is...'

Ik kijk hem aan, 'Alles is weg?'...  ik kan het niet goed geloven... het sijpelt precies niet helemaal door en ik wil dat hij het nog eens zegt... gewoon.. om zeker te zijn dat ik het goed heb gehoord...

'Ja, alles is weg, een complete metabole remissie...'

- Feestje in m'n hoofd!! -

Controle!

Vandaag ga ik naar de PET-scan. Het doel is om te kijken hoe goed de behandeling aanslaat. De resultaten weet ik binnen 2 dagen. Het is dus nog eventjes spannend afwachten. Ondertussen probeer ik m'n gedachten onder controle te houden...

Waarop bereid je jezelf voor als je zo'n belangrijke resultaten afwacht?
Een goeie vraag... Ik bereid me voor op nog 8 keer chemo, op het idee dat 1/3 voorbij is en ik nog 2/3 te gaan heb. In het begin heeft de dokter gezegd dat ik 8 à 12 sessies chemo nodig zal hebben. Ik gok dus op die 12. Dat lijkt me het beste... Dan is er de kans dat het nieuws beter is dan verwacht. Dan kan ik opgelucht zijn. Wat is dat toch een leuk gevoel, opgelucht zijn! Een last die van je schouders valt en soms letterlijk je schouders die met het slaken van een zucht zich ontspannen.

Waar ik me niet op voorbereid is op een zwaardere chemo. Neen, dat doe ik niet. Dat zie ik niet zitten... We hebben er wel al over nagedacht... Wat als... Je weet hoe ik denk over die vraag, 'Wat als?'... Dus ik heb besloten om er niet aan mee te doen. Ik waag een gokje... Ja, het is eigenlijk wel een grote gok, hé. Stel je voor dat de chemo toch zal moeten verzwaren... Dan heeft dat zware gevolgen... dan zal ik een klap in m'n gezicht krijgen... Neen, ik bereid me daar niet op voor! Wat als m'n handen straks afvallen en de stompjes bladeren kweken... Zo nuttig kan het zijn...

Dus ik bereid me voor op genezing en herstel. Ik voel dat ik terug volzinnen kan maken zonder die te onderbreken om naar adem te happen. Daardoor geloof ik dat de behandeling die ik nu krijg, voldoende is... Komaan met dat lijf! (leve Raymond!)

Ik kan me ook voorbereiden op het idee dat ik al in de helft zit van m'n chemo... Stel je voor! Dat zou fantastisch zijn! Want ja, ik geef toe, ik fantaseer over lelies op m'n lichaam geschilderd door de chemo en ik maak lijstjes met voordelen van kanker, maar eigenlijk... eigenlijk is het wel lastig!
Ja, ik zeg je dat het lastig is! Het begint lastiger te worden. Ik kan al misselijk worden gewoon maar door aan het ziekenhuis te denken of aan die sandwiches die ze er serveren. Bwaaah!! Andere gedachten! Vlug!

Neen, de zot die je wijsmaakt dat kanker en chemo helemaal niet lastig is, die moet nog geboren worden. Ja, ik geef toe dat ik het allemaal zeer positief heb omschreven. Maar die positieve ingesteldheid en die optimistische blik nemen niet weg dat het ook voor mij lastig is... Dus hopen op goed nieuws...

De onzekerheid komt even terug de kop opsteken, zoals in het begin. Het niet weten waar je aan toe bent... Vreselijk gevoel! Ik moet zeggen dat ik misselijk ben door eraan te denken... Hoe zal het nu verder gaan? Eerst eens die scan laten nemen... Een 'herfasering', noemen ze dat... het opnieuw bepalen van de fase waarin de kanker zich bevindt... Komaan lichaam! Laat me niet in de steek!

De voordelen van kanker

Een persoonlijk motivatielijstje voor als het even minder gaat... Een hele lijst voordelen van kanker. Take it in with a wink ;-)

• Minder epileren! Ow yeah, bye bye stupid-body-hairs!
• Minder werk na het douchen: niet meer kammen, drogen, modelleren van het haar.
• Het douche putje zit niet meer vol met lange haren. JOEPIE, want VIES!
• Geen lange haren meer in huis, tussen de boterhammen,...
• Budgetvriendelijk: geen conditioner meer nodig!
• Onbekende mensen knikken vriendelijk goeie dag tegen je op straat: I'm living in Happyville :-)
• Extra modeaccessoire: mutsjes en sjaaltjes voor op je hoofd
• Zeer goed excuus om de nacht shift van de kleine minder vaak te doen :-p
• De was en de plas: niet langer mijn zorg. I do it when I feel like doing it...
• Eindelijk tijd om rustig een boek te lezen.
• Zonder schaamte een hele dag in pyjama of jogging in de zetel hangen is OK! 
• Andere mensen voeren je overal naartoe: no traffic stress! 
• Eindelijk tijd om eens af te spreken met mensen die je al langer eens terug wou zien, maar geen tijd voor had gemaakt
• Schaamteloos melige TV-series volgen OVERDAG!
• Een nieuwe kennissenkring: de verpleegkundigen en patiënten van de dagkliniek.
• The sense off belonging: ik behoor tot de groep mensen die vechten tegen kanker, wat een WIJ-gevoel! 
• Geen stress van het heen en weer hossen tussen werk - winkel - crèche - hobby - thuis...
• Ik vraag iedere avond oprecht geboeid aan Liefje: hoe was je dag vandaag?
• Good Old-fashioned postkaartjes in de bus ontvangen: I LOVE IT!
• Heel veel lieve berichtjes krijgen van mensen die je kent en graag hebt, maar niet zo heel erg close (meer) mee bent en toch veel steun van krijgt.
• Vaker dan gewoonlijk ontroerd worden door vrienden, familie, kennissen, buren en hun lieve woorden en creatieve steunbetuigingen.
• Je bent thuis als de zon schijnt en kan er dus steeds, wanneer je maar wilt, van genieten
• Een schranspartij is volledig gerechtvaardigd, want ja, dat helpt tegen de misselijkheid :-D
• Tijd om te filosoferen over het leven en andere 'zware' thema's.
• Je maakt je veel minder druk om die sokken die blijven liggen of dat wolletje stof onder de tafel.
• ...

Er zijn er ongetwijfeld nog... geef maar een seintje als ik nog iets moet toevoegen aan m'n lijstje. Bedankt! 

Een dag

Ogen open, welke dag wordt het vandaag?
Hoofd draaien, Liefje, heb je goed geslapen?
Lichaam recht, maag keert, Niet zo'n goeie dag, denk ik.
Dat slapen is gelukkig goed gegaan.

Opstaan, vlug iets eten voor ik te misselijk word.
Tandenpoetsen, niet vergeten, of ik krijg wondjes in m'n mond.
Dikke zoen, lieve zoon, maar niet te dicht,
Anders word mama ziek.
Dikke zoen, lieve man, maar niet te dicht,
Je weet al hoe het zit...

Jullie weg, ikke thuis.
Verveling tegengaan met de kijkbuis.
Hoofd sterk, hoofd licht, hoofd draait.
Maag keert, mond eet, lijf ligt neer.

Jullie terug, ikke blij.
Spelen, eten en kapoen in bedje steken.
Eten, knuffel en een babbel.
Filmpje? Halfweg in slaap gevallen.

Ogen dicht, het was een redelijke dag vandaag.
Hoofd draaien. Slaapwel Liefje.
Lichaam in meest comfortabele positie.
Dat slapen zal ook vannacht nog gaan.

De dood => GEEN PANIEK!

Ik lig in bed. Deze nacht heb ik gezweet... niet normaal. Liefje is ziek en heeft deze nacht in het zetelbed geslapen. Zo lief is hij, hij is ziek en gaat in het oncomfortabele zetelbed slapen om mij niet ziek te maken... In de reeks 'Liefde is'...

Ik lig in bed en ik lig wakker. Ik vraag mij af of ik nog orgaandonor mag zijn, na kanker en chemo... Dat zal ik eens moeten navragen... Ja, na een groepswerk aan de UGent over orgaandonatie, ben ik mij direct gaan inschrijven aan de gemeente als orgaandonor. Met het nodige onbegrip van sommige mensen die om m'n lichaam wilden rouwen... Maar betekent dat nu eigenlijk nog iets, orgaandonor zijn in mijn situatie?

Neen, ik ben niet van plan om dood te gaan de komende jaren. Maar een mens mag daar al eens over nadenken, niet? Het is geen taboe, allé, dat is het wel, maar daar proberen we toch iets aan te doen, hé. Ik geef m'n basiswerkers op het werk altijd de raad om zo'n gesprek niet uit de weg te gaan. Zo'n gesprek over de dood, over euthanasie... Zo'n ambetant gesprek waarbij we onszelf moeilijk een houding kunnen aanmeten en die we gemakkelijk al eens wegwuiven met humor. Het is normaal dat mensen die ziek zijn of oud daarover nadenken en erover willen praten. En het is ook normaal voor mensen die gezond zijn en jong om erover na te denken. Het is namelijk een deel van het mens-zijn. We doen het allemaal, sterven...

Laatst zei Wielemie (Marieke Vervoort) 'Ik wil zelf beslissen wanneer het genoeg is geweest.' En daar kan je alleen maar respect voor hebben. Er is een vereniging, Oigo, die van 'Opgeven Is Geen Optie' z'n logo en leuze heeft gemaakt... Toch is er iets aan dat zinnetje dat me irriteert. Impliciet zeg je: je moet blijven verder gaan, alle medische opties aanreiken, blijven doorgaan, ongeacht... En daar ben ik het niet mee eens... Opgeven, al is dat niet het juiste woord, opgeven is wel een optie, als je eronder verstaat: Ik heb er genoeg van, voor mij is het genoeg geweest... Geef je dan op? Voor mij niet. Voor anderen misschien wel... Maar het moet een optie blijven. Als je vecht tegen een ziekte is er niet één optie: vechten, maar zijn er meerdere opties. Mogen er meerdere opties zijn. Mensen hebben meerdere opties nodig, ongeacht hun situatie. Ikzelf heb meerdere opties nodig. Ik wil de optie hebben om te ondergaan, om te huilen, om boos te zijn, om er genoeg van te hebben als dat zo is... Oigo doet zeer mooie dingen. Ik wil hun werk niet ondermijnen. Ik krijg alleen het vliegend sch*t als ik dat zinnetje hoor. Ik wordt daar ambetant van, van dat zinnetje. Alsof ik mij een optie moet laten ontzeggen omdat anderen vinden dat dit geen optie is... Het is en blijft wel een optie, of ik er al dan niet voor kies, hangt van zoveel andere dingen af... Maar IK kies zelf! Of zie ik het helemaal verkeerd?

Wat voor jou werkt, doet dat niet altijd voor mij en omgekeerd... The map is not the territory... En vaak geven we adviezen aan mensen die ons dierbaar zijn, omdat we ze willen helpen, op basis van onze eigen ervaringen. Bij mij heeft dit wonderen gedaan... het kan jou misschien ook helpen, misschien ook niet... Die laatste drie woorden zijn belangrijker dan de vorige: misschien ook niet... het is één van de vele mogelijke oplossingen, zoek er gerust nog meer, want er zijn er nog veel meer.

Heb ik je doen schrikken met de titel? Neen, ik ga nog niet dood. Kanker is niet gelijk aan doodgaan. Kanker is gelijk aan een kl*te ziekte die veel ambetantigheid, onzekerheid, misselijkheid, pijn, verdriet enzo meebrengt en af en toe ook de dood, maar lang niet altijd. De dood, Pietje de dood, Magere Hein, de Zeisman, ... We moeten er dringend wat meer over durven spreken, hé. Of is dat geen optie?

Toch maar liever een 'Strawberry Daiquiri', cocktail nr. 4

Deze keer had ik er niet echt zin in... Niet dat ik anders sta te springen om die toverdrank door m'n aderen te laten stuwen... Maar deze keer, pff... Ik had het net zo leuk gehad! Zoveel energie en al die leuke gesprekken met mensen die ik al veel te lang niet meer heb gezien... Neen, ik wou dat nog een paar dagen langer kunnen! Neen, deze keer had ik geen zin... Zoals in dat liedje: 'Ik heb geen zin om op te staan' van HET (googlen die handel!) Neen, ik had geen zin om op te staan en dan vervolgens naar kliniek te gaan. Waar ze prikken, spuiten en me pillen laten slikken waarvan ik zweet en draai en dagen moe van bed naar zetel ga... Neen, ik had geen zin om op te staan...

En toch heb ik het gedaan. Er was net genoeg tijd voor m'n ochtendritueeltje. Ja, dat is wel nodig! Anders ben ik niet te harden... Noem het zelfkennis. Ik moet 's ochtends opt gemak m'n wasje en plasje kunnen doen en een ontbijtje kunnen nuttigen. Anders ben ik knorrig. En gelukkig was er daar nog net genoeg tijd voor. De deurbel gaat en voila, de vriendelijke ziel van dienst is er om een 6-tal uur in het ziekenhuis te slijten met me. En vanaf dan gaat het beter. We wandelen het ziekenhuis binnen en ik zie een verpleegkundige, ja, verpleegster is naar het schijnt niet meer het correcte woord... dus ik zie een verpleegkundige van 'mijn' afdeling naar binnen gaan. En ja, het is een lieveke, een Kaatje en ik denk al meteen, o leuk! Zij lacht steeds, stapt met energie de kamer binnen, vraagt gemeend hoe het gaat en kan lachen met m'n flauwe moppen. Ja, de dag begint er al een beetje beter uit te zien...

Al vlug krijg ik een bed toegewezen. Joepie aant raam van deze keer! En dan komen ze m'n poortje aanprikken en bloed nemen. Dan begint het wachten op die bloedresultaten. Hopelijk ben ik sterk genoeg voor de chemo... Hoe is het deze keer geweest? Mja, wat minder, moet ik toch zeggen. Ik heb toch een weekje last gehad van de misselijkheid, terwijl dat normaal vlugger voorbij is. En ik moet toegeven dat ik toch een beetje keelpijn heb. De verpleegkundige komt na een drie kwartier terug binnen: je bloed is goed, maar de dokter wil je zien voor we de behandeling starten, doordat je wat keelpijn hebt. Geen koorts? Oké, dan mag de behandeling gewoon beginnen. We gaan je voor je naar huis gaat nog een prik geven met wat groeifactoren om je witte bloedcellen te stimuleren. Heb je de vorige keer last gehad van botpijn? Ja. En was het draaglijk? Ja. Je mag tot 4x per dag 1g paracetamol nemen, hé. Doe dit tijdig, anders is de pijn moeilijk te remmen. Als het niet draaglijk is, kunnen we ook 5 spuitjes meegeven voor thuis... Neeneen, dat is niet nodig, het is draaglijk... 5 keer prikken... laat maar zitten...

En de rit op de toverdraak begon: cortisone, check - spuitje tegen de misselijkheid, check - pilletje tegen de misselijkheid, check en laat die baxters maar lopen... We zijn vertrokken voor een uur of 3... Gelukkig ben ik in goed gezelschap en heb ik het eerste deel van Game of Thrones mee om te lezen. Ah, het middageten... soep en sandwiches... Ik at super graag sandwiches. Nu begint m'n maag te keren als ik ze zie, neen, zelfs nu terwijl ik het typ en eraan denk begint m'n maag te keren... Hoe ik ook m'n best doe, ik krijg er zelfs geen halve binnen. M'n soepje lepelt wel vlot en ik krijg van die lieve verpleegkundige die ik vanmorgen naar haar werk zag wandelen een tweede kom soep. Bedankt!

Het is 14u en het zit erop. De 4 zakken toverdrank zijn leeg gevloeid. De cortisone doet me zweten en ik zweef de gang uit richting auto. Het is tijd om mij in m'n zetel te ploffen met gezonde 'hand-candy': druifjes. De vierde cocktail zit erop. Ik drink toch liever een Strawberry Daiquiri, denk ik, ik heb dat eigenlijk nog nooit gedronken...

Babyblijdschap

Lieve kleine baby,

Zo vredevol in je parkje.
Je verwarmt m'n hart met je zorgeloze blik en je zachte lieve kreuntjes...
Een baby, je kan er uren naar kijken...
Ja, ook naar dat van een ander...
Een kleine lieve baby, een bundeltje liefde.

Ja, het doet me denken aan... aan dat vruchtje dat nu 4 maanden was geweest... Ja, dat is normaal... Neen, het doet me geen verdriet! Helemaal niet! Ja, natuurlijk denk ik aan hoe het nu had kunnen zijn, maar 'Wat als' is enkel een goeie vraag als je ze op de goeie manier stelt: 'Wat als de chemo prachtige bloemen op m'n lijf schilderde?' 'Wat als ik ogen had die 360° konden draaien?' 'Wat als de vuile was in de tuin in de fik wordt gestoken en we er een vreugde dansje rond doen?' 'Wat als' is een goeie vraag voor een humoristisch programma...

Het maakt me gelukkig om zo'n klein mensje te zien en het geluk van de ouders. Het geeft me energie om al dat moois te zien en die liefde te voelen. Praten over peuters en baby's... het was een verademing naast dat praten over kanker en chemo. Ja, ook nu nog kan ik gelukkig worden van een baby in m'n armen of een bolle buikje die me passeert, of ik haar, dat is misschien realistischer,...

Bedankt voor de leuke taxi-rit, Oud-collega! Je bent een kei in het babbelen en ratelen zodat de tijd vliegt en je in 30 minuten over 1001 dingen kan praten. Het was gezellig EN we zijn veilig naar en van onze bestemming gekomen... OEF! :-P

Bedankt aan de mama's om ons te ontvangen, zo vroeg al na de thuiskomst... Het was voor mij een super leuke namiddag. Ik heb genoten van jullie gastvrijheid en openheid. Ik voelde mij op m'n gemak, in jullie huis, met jullie aan tafel, aan het praten over van alles... Ja, ook Kanker (zie je Fried, ik kan het ook al voluit zeggen) kwam aan bod, heel eventjes, tussen de peuterstreken, tuintips en werkherinneringen door. Bedankt daarvoor...

Weeral een dag voorbij met een glimlach op m'n gezicht, een warm gevoel in m'n hart en vertrouwen in de mensen rondom mij. Leve babyblijdschap!

Friedland...

Enkele weken terug nodigde een vriendin mij uit om naar een theatervoorstelling te gaan, een one-man-show. Super, dacht ik, dat is eens een avond onder de mensen, een welkome verstrooiing.

Friedtheater... waar zou dat in godsnaam over gaan? Ik dacht, ik maak me er geen zorgen over. Het belangrijkste is dat ik op stap ben met een super lieve vriendin en dat we eens kunnen lachen. Ik heb in de week dat ik me zo slecht heb gevoeld echt uitgekeken naar die avond. Het was als een lichtpuntje in m'n agenda, want jah, dan kwam ik nog eens buiten, hé ;-)

Vanavond was het eindelijk van dat: date-night!! Allé, tis te zeggen, een uitstapje met een vriendin. Ik dacht, voor dat we vertrekken, google ik dat 'Fried-ding' toch eens, kwestie dat ik toch een beetje weet waarover het gaat, hé. En ja, eigenlijk maar goed ook... Zo heb ik nog een pakje zakdoeken in m'n handtas kunnen steken, dat ging ik later die avond nog nodig hebben...

Fried... Ja, wat een verhaal, hé... Mensen noemen mij moedig doordat ik m'n verhaal blog... Maar jij staat daar X aantal keren per week jouw verhaal live te brengen voor een publiek. Een live publiek die je achteraf kan aanklampen en dingen vragen of naar je toe kan komen en tegen je begint te praten... Een publiek die je a-la-minute laat blijken wat het van je verhaal vindt... En jij zit daar vooraan in de spotlight je verhaal te brengen... Niet zomaar je verhaal te brengen, maar het te overgieten met een sausje van humor, optimisme, liefde en hoop zodat je als 'belever' (ja, ik heb het programmaboekje gelezen :-) ...) er alleen maar kan van smullen! En zoals bij ieder goed diner zijn er dingen die je bang bent om te proeven, dingen waarvan je denkt: pff, daar heb ik morgen een indigestie van en toch... De manier waarop je het brengt, maakt het verteerbaar... De schrijnende verhalen, de harde realiteit waar je door gaat, de diagnoses en labels... je maakt ze allemaal verteerbaar. Neen, ik ga niet ontkennen dat ik een traantje heb moeten wegpinken... Ja, dat kwam wel heel dicht op m'n vel... Het K-woord... Zeg maar gewoon Kanker... Ja, wat rijmt daar nu op, hé Fried... Tijdens de voorstelling was ik aan het denken, ja wat rijmt daar nu op en ik zat te denken: 'Kanker... het zwart schaap, maar dan blanker...' Waarom dat ik dit dacht, geen idee! Vraag me ook niet wat ik ermee bedoel, want dat weet ik ook niet, maar goed, je vroeg iets dat erop rijmt, hé...

Ja, Fried, wat een vrouw heb je daar naast je, hé... Amai, wat een vrouw... sterk! Een rots! Hoe doet ze het? Hoe krijgt ze het voor mekaar? Neeneen, echt, hoe doet ze het? Dit is niet 'normaal' of vanzelfsprekend. Dit is buitengewoon bijzonder wat ze doet. Wat een vrouw...

Fried, laat je iets weten als je nog eens in de buurt bent? Dan komt ik nog eens af, gewoon om nog eens te lachen en te blèten, om nog eens over de knie te wrijven van iemand die het nodig heeft, om jou nog eens een knuffel-van-hetzelfde-niveau te geven, maar dan zonder al m'n plak-zweet... Laat het weten als je in de buurt bent en dan zie ik je nog eens zitten in de spotlight, kan ik mij nog eens verwonderen over je sterke vrouw en me gelukkig prijzen dak zoveel sjans heb int leven...

X

It's getting better

Woop woop! I'm back! ;-)

Ja, donderdag had ik al wat meer fut en ook vrijdag zat er terug meer leven in me. Maar wat heb ik een energie gehad dit weekend!! Zalig!

Het was zalig om zaterdag samen met Liefje het huishouden te doen in plaats van in de zetel te moeten liggen en te kijken hoe hij het allemaal doet: helemaal NIET zoals ik het zou doen :p Haha!
En het mooie weer... Ja, het mooie weer doet ook zo'n goed, hé. M'n zonneallergie? Ja, dat heb ik natuurlijk nog altijd. Neemt niet weg dat ik ook liever naar buiten kijk en een blauwe hemel zie en dat ik graag de warmte van de zon voel, vanonder m'n parasol en gigantisch zware Sun-blokker. :-)

De tuin staat in bloei, de vogeltjes tjilpen vrolijk, vlindertjes fladderen in het rond, de hond van de buren geeft af en toe een verstorend kef-concert... Haaaa, zalig toch, zo'n plekje van jezelf.

Zondag is Broer op bezoek gekomen met Schoonzus en Nichtje. Het was zo leuk om hen nog eens te zien. Het was veel te lang geleden. Zoontje en Nichtje hebben plezier gemaakt in het ballen-tentje. Die twee kleine peuters zo vrolijk zien rond waggelen was hartverwarmend. Geluk en gezelligheid hoeven niet veel meer te zijn dan dat: een bezoekje van mensen waar je om geeft, de kinderen die samen ravotten en 's avonds samen een boterhammeke eten... Broer als je dit leest, bedankt om binnen te springen! Jullie zijn altijd welkom. Niet bang zijn dat je mij zou vermoeien of m'n dutje verstoren. Ik krijg meer energie van een leuk bezoekje dan van in m'n zetel te liggen.

X

Radiostilte...

Wanneer was m'n laatste post? O, juist ja, 4 mei... Ik had jullie laten weten dat het niet zo goed ging. Het is nog een tijdje zo geweest, vandaar de 'radiostilte'. Mijn referentie was 4 dagen misselijkheid na de chemo en dan terug een aantal goeie dagen, maar deze keer was anders. Deze keer heb ik me een week mottig gevoeld. Ik ga niet zeggen ellendig, want ik ben ervan overtuigd dat het nog veel slechter kan. In ieder geval was ik te mottig om iets leuks te doen. Te mottig om aan m'n blog te schrijven...

De tijd tussen de twee kuren was deze keer dan ook korter, dat heeft duidelijk z'n tol. Ik heb heel veel TV-uren versleten: TLC - VijfTV - MTV en Vitaya ;-) 'Say yes to the dress' heeft geen geheimen meer! Bring on the 'Catfish' en dompel me nog maar eens in een pseudo medisch badje met 'Grey's Anatomy'... Jaja, op zo'n dagen ben je blij dat er televisie is, want om een boek te lezen had ik geen moed.

Het bezoekje van Mama heeft ook wel goed gedaan. Ze zag er goed uit en sprak positief. Dat laatste was echt een wonder. Je weet wel dat ze spreken over 'emotionele' mensen en 'rationele' mensen. Wel, je mag zeggen dat mijn mama heel heel heel emotioneel gevoelig is. Het soort emoties dat je in soaps ziet: Big, Plenty and Exaggerated. Het was dan ook een moeilijke opdracht om haar te bellen: 'Mama, ik heb kanker'. Ik wou dat telefoontje echt niet maken, want ik wist, hier gaat ze terug een duw van krijgen en wie weet welke gevolgen dit zal hebben... I don't want to wake up the Drama! Gelukkig is er iemand die haar wat helpt met die grote stapel emoties. Iemand die haar de raad heeft gegeven: 'zorg dat je sterk genoeg bent om je dochter te bezoeken, ze heeft er niets aan als je daar zit te snotteren'. BEDANKT! vreemde om dit voor mij en Mama te doen.

Naast dit bezoekje, is het dus vooral TV-time geweest en een haat-liefde verhouding met de snoepkast... Pff, ik ben opgeblazen! In plaats van af te vallen, want ja, dat is wat zieke mensen doen: ze zien er graat mager uit, kom ik bij. Die gewichtsdemonen gunnen me zelfs nu geen beetje rust... Gelukkig zijn losse fladderbroeken met vrolijke prints en rekkers nu erg in de mode... Ik ben nog nooit zo modieus geweest! ;-)

Belofte maakt schuld...

Vanmorgen pas, heb ik gepost dat het redelijk gaat en dat ik plechtig beloof om me niet sterker voor te doen dan ik ben...

Het is zover... IK VOEL ME NIET GOED!

Vandaag begon matig. Het hoogtepunt van de dag was een traktaat aan mezelf van glinsterende, gelish nageltjes. Bedankt voor het knappe werk en het perfect afleidend gesprek. Die drie kwartier waren de beste van de dag...

Het begon al 's ochtends, ik voelde het meteen. Ik voelde me minder goed dan anders en na de middag is het gewoon bergaf gegaan. De hele namiddag heb ik tussen de zetel, de snoepkast en de koelkast doorgebracht. Want, jah, eten helpt nu eenmaal goed tegen die misselijkheid... Een trucje dat ik geleerd heb tijdens m'n zwangerschap... Toen was mokka ijs een topper en ook nu is ijs terug een mirakelproduct tegen die misselijkheid. (bedankt om het te helpen herinneren) Ik durf niet na te denken hoeveel calorieën ik al binnen heb... Goed dat ik niet aan calorieën-tellen doe, want mijn boekhouding zou veel te ingewikkeld zijn momenteel.

Neen, serieus, vanmiddag kon ik m'n gedachten niet verzetten met Vijf-TV, Vitaya, MTV, TLC en weet ik wat nog allemaal voor zenders die op en top breinloze entertainment voorzien op ontiegelijk vroege uren van de dag... Neen, vanmiddag heb ik zelfs niet naar een boek gekeken, al heb ik sinds gisteren de eerste twee delen van 'Game of Thrones' te leen... waarvoor super dank! Het kon me niet verleiden... Gelukkig was er nog Facebook... voor eventjes toch, want ook daar konden de flashy spelletjes me niet lang afleiden en jah, sommige mensen moeten nu eenmaal nog werken ook, hé...

Vandaag was geen leuke dag... Na exact 1 maand behandeling was vandaag de eerste échte baaldag... Als je zo de balans opmaakt... neen, neen, ik ga me inhouden en niet al te optimistisch eindigen, straks kom ik helemaal niet meer geloofwaardig over... Vandaag was een kl*te dag! Basta...

:-p

Minimaliseren, realiseren, banaliseren...

Mensen kijken me soms in de ogen, nadat ik m'n verhaal heb gedaan. Ze kijken me in de ogen met een blik: 'Jij zit nog in de ontkenning... jouw klop zal nog komen...' Ik zie hen denken: 'het ergste moet nog komen, jij zal nog afzien, je zal nog veel zieker worden en je zal nog veel pijn hebben...' Dit zijn mensen die het goed bedoelen. Mensen die me willen helpen om klaar te staan voor het ergste. Of mensen die niet kunnen geloven dat het zo goed gaat zoals ik zeg...

Aan deze mensen: Ik beloof plechtig dat ik ook lastige momenten heb. Er zijn momenten dat ik inderdaad misselijk ben en me ellendig voel. Er zijn momenten waarop ik denk: - Waarom moet ons dit nu overkomen! Het is niet eerlijk... -  Er zijn momenten, maar geen dagen dat ik me zo voel. Het zijn minuten, geen uren. Dus voor mij zijn er vooral momenten waarop het wel goed gaat, dat ik me redelijk goed voel en dat ik kan genieten van de dagdagelijkse dingen. Ik heb dan ook amper behoefte om te praten over die slechte momenten. Dan zou ik die momenten onnodig veel aandacht geven. Is dat geen opvoedingstip die men soms geeft? Beloon het goede gedrag en negeer, in de mate dat het veilig is, het ongewenste gedrag? Of hoe zeggen ze dat nog: geef water aan de bloemen, niet aan het onkruid... Dat is een beetje wat ik doe.

Geen nood, ik negeer, minimaliseer of banaliseer het probleem niet. Ik geef het de aandacht die het nodig heeft: ik praat met Liefje, als ik met een bezorgdheid zit, ik praat eens met vriendinnen over wat er aan het gebeuren is. En ik blog aan jullie ;-) Geef toe, dat is al behoorlijk veel aandacht, hé.

Dus mensen, als ik zeg dat het gaat, geloof me maar. Ik doe me niet sterker voor dan ik ben. Ik laat het niet om een traan te laten in jullie bij zijn. Als het nodig is, snotter ik al jullie zakdoekjes op. Het is gewoon veel leuker om te lachen, dus blijf ik vooral genieten van die momenten die me doen lachen.

X

En 't gaat vooruit... cocktail nr. 3

Het is zaterdag 2 mei. De derde kuur is iets vroeger achter de rug dan verwacht, op woensdag, in plaats van op donderdag. Iets met geen dokters aanwezig... Dan maar een dagje vroeger die cocktail laten vloeien... De drie dagen erna voel ik me misselijk, zoals gewoonlijk. Gisteren was echt geen topdag, maar kijk... Vandaag ben ik al aan het bloggen :-) en m'n week was zalig goed...

Ik heb genoten van de make-up tips die ik heb gekregen van een vriendin... Ja, ik ben eigenlijk gewoon een klant, maar als je dit doet voor mij, op dit moment in m'n leven, zonder er iets tegenover te verwachten, dan noem ik je toch een vriendin.

Ik heb genoten van het bezoekje van een oud-collega. Wat misschien eerst een beetje onwennig begon, want ja, mocht je nu iets zeggen over m'n ziekte of niet..., is uitgemond in een gezellige babbel. Ik ben blij met je bezoekje!

Ik heb genoten van het optreden van het koor en combo waarin ik normaal zing. Het was leuk om iedereen terug te zien. Het voelde goed om te vertellen hoe het met me gaat. Ik kreeg het even moeilijk toen jullie begonnen te zingen, want ja, dat stukje zing ik normaal... en daar kwamen de waterlanders! De babbel achteraf was zo leuk, ik vond het super om jullie mijn nieuwe coupe te showen.

Ik heb genoten van het onverwachte, absurde berichtje, over je vuile was. Ja, ik heb ervan genoten om te fantaseren hoe we rond een grote stapel brandende vuile was, blootsvoets in zwierige rokken, dansten... Aan buitenstaanders, geen paniek, ik ben nog niet gek geworden, ik heb gewoon een levendige fantasie en ik ken iemand die me daarin kan overtroeven.

Ik heb genoten van het planten van de nieuwe bloemetjes in onze tuin, samen met jou, Liefje. Een momentje samen, gewone dingen doen... zalig!

Ik heb genoten van de sms'jes, mailtjes, Facebook-berichten,... die ik de laatste week heb ontvangen. Soms van mensen waarvan je het niet (meer) verwacht had. Al heb je maanden/jaren geen contact meer met elkaar, toch is het voor mij betekenisvol om ook van die mensen steunende woorden te horen. BEDANKT!

Bedankt voor de kaartjes! Het is leuk om de klep van de brievenbus te horen vallen en te zien dat er iets anders in valt dan een enveloppe met een ruitje ;-) Jullie kaartjes hebben een ereplaatsje gekregen in de living en als ik ernaar kijk, denk ik aan jullie en aan jullie lieve woorden.

Bedankt!!

GI-Jane

Het is zaterdag 25 april. Ja, m'n muzikale explosie gisteren heeft een beetje z'n tol geëist: ik ben vandaag moe. Maar dat maakt niet uit, gisteren heb ik gehad! En ik heb genoten... het is een dagje zetel-liggen waard.

Ik start aan m'n ochtendritueeltje en zoals iedere douche-sessie ga ik met m'n vingers door m'n haar en kijk meteen naar m'n hand. Tot nu toe zag ik iedere ochtend m'n rozige, natte vingers... meer niet. Deze keer was het anders. Deze keer kronkelden er een paar goud-koper kleurige 'lintjes' tussen m'n vingers... 'Lintjes' die normaal op m'n hoofd staan. Het gebeurt wel vaker dat ik haar verlies... denk ik en ik ga er nog eens door... weer een paar haren... en nog eens... en ook nu... Ik droog me af, kam m'n haren en ook daar, in m'n kam en op de grond, vind ik meer haar dan gewoonlijk. Tijdens het drogen zie ik die fijne, lintjes die normaal op m'n hoofd staan, neerdwarrelen. Het is zover...

'Liefje, m'n haar begint uit te vallen', zeg ik. Ik verkondig het luchtig aan de ontbijttafel, alsof ik terloops even wil bespreken wat we vanmiddag gaan eten... Liefje vraagt wat ik ga doen... We hebben het er vaker over gehad sinds de diagnose en de vastberaden woorden van Dr. Specialist dat ik m'n haar zou verliezen... 'Ik wil nog even afwachten hoe het in de loop van de dag is.' Want in m'n hoofd is er een klein stemmetje die zegt: - het is misschien toch maar je gewoonlijke haaruitval, het zal misschien nog meevallen, het zal misschien maar een beetje zijn, -

De dag gaat verder en ik ben vandaag echt moe, dus ik kijk een filmpje, doe een dutje, kijk nog een filmpje, val in slaap,... Tussen deze 'dagtaken' door ga ik voortdurend met m'n vingers door m'n haar. Ik wil kijken of het echt zo is... Ik wil tellen hoeveel haren ik al heb verloren... Neen, niet letterlijk tellen natuurlijk, maar ik wil inschatten of het is zoals 'normaal', zoals voor de chemo,... en ik tel en tel en tel... Tot ik besef dat ik helemaal niet wil tellen, ik wil niet inschatten hoe lang het nog zal duren vooraleer het helemaal weg is, ik wil niet wachten om te zien of het in plukjes zal uitvallen of weken aan een stuk haartje per haartje. Ik wil niet wachten tot de ochtend dat ik opsta, in de spiegel kijk en in de reflectie zie dat m'n hoofd helemaal kaal is. Neen, ik heb keuzes en dit kies ik niet.

Het is zaterdag 25 april, 's avonds. Zoontje ligt in bed, Liefje is klaar met het opruimen van de keuken en ik, ik ben er klaar voor... Ik zet me midden in de keuken op een stoel. Liefje heeft de tondeuse in de hand. 'Ben je er klaar voor?' vraagt Liefje. 'Pff, ja, ... ik ga waarschijnlijk huilen gelijk een klein kind straks...' Liefje begint eraan... Ik voel de tondeuse tegen m'n hoofdhuid trillen, wat een raar gevoel... Plots begin ik te lachen... 'Waarom lach jij nu?' vraagt Liefje. 'Ik moet denken aan die film, GI-Jane, ik vond dat echt een super coole film. Toen ik een klein meisje was, wou ik ook zo stoer zijn...' - naast m'n voorkeur voor roze en Barbie-verafgoding... of hoe complex kleine meisjes zijn..., denk ik, terwijl de interne spanning tussen die twee streefdoelen me zeer duidelijk wordt... 'Ik ben nu een beetje zoals GI-Jane, hé... Ken je die scene waarin ze al haar haren afscheert...' Ik kijk rechts van me en zie een zakje vol mooie goud-koper kleurige lokken. - Nu ga ik huilen, dacht ik - Maar neen, het doet me weinig... Het is klaar. Liefje komt voor me staan... 'Ja, je lijkt eigenlijk wel een beetje op GI-Jane, zo met je 'marcelleke' aan... Je staat er eigenlijk wel mee.' En de glinstering in z'n ogen legt het stemmetje in m'n hoofd - hij zegt dat om je te troosten/steunen/een goed gevoel te geven - het zwijgen op. Hij meent het echt!

Ik ga naar de badkamer, kijk in de spiegel... ja, het is waar, ik lijk er eigenlijk wel op, op GI-Jane... Al lijk ik misschien meer op Sinnead O'Connor... ja... Sinnead O'Connor... Ik spoel de haartjes van me af in de douche... De douche, waar het vanmorgen begon als een gruwelverhaal... Ik wrijf met m'n vingers 'door' m'n haren. Wat een grappig gevoel! Ik kan m'n glimlach niet onderdrukken. Ik voel me bevrijd!

I've got the music in me

Het is vrijdag 24 april en ik heb een topdag! Het is weken geleden dat ik nog zoveel energie had. Gebruiken die handel! denk ik zo...

Zingen! Ja, ik wil zingen tot ik te moe ben om te zingen, want wat heb ik het gemist om te zingen! Ik had nooit gedacht dat me dat kon overkomen: te moe en te futloos om datgene te doen dat me zoveel energie geeft en me gelukkig maakt: zingen.

Het is wat zoeken en ploeteren, maar uiteindelijk slaag ik erin om een paar opnames te maken. Het klinkt verre van perfect, maar ik heb zoveel plezier dat ik het me geen beetje aantrek. Gewoon fun maken, experimenteren en vooral ZINGEN!! :-)

Een geschenkje uit het verleden...

Of hoe een vriendschap van tijdens je kindertijd ook nu een warm gevoel en een glimlach op je gezicht kan toveren. 

Bedankt!!

Out of the night that covers me, Black as the pit from pole to pole, I thank whatever gods may be For my unconquerable soul. In the fell clutch of circumstance I have not winced nor cried aloud. Under the bludgeonings of chance My head is bloody, but unbowed. Beyond this place of wrath and tears Looms but the Horror of the shade, And yet the menace of the years Finds and shall find me unafraid. It matters not how strait the gate, How charged with punishments the scroll, I am the master of my fate, I am the captain of my soul.


Henley

Het haar...

Ik realiseer me plots dat ik hierover nog niets heb gezegd... Ja, ik geef toe dat het tot nu toe niet zo belangrijk was voor mij... Toch, terwijl D-day nadert, denk ik er wel vaker aan... aan dat haar...

Vaak krijg ik de vraag: 'Ben je zeker dat je haar gaat uitvallen, want dat is niet bij iedereen zo...'
Op 24 maart richtte Dr. Specialist zijn hoofd op van z'n blad, keek me recht in de ogen en zei: 'Je haar gaat uitvallen, dat besef je toch, hé.' Ik ben er dus behoorlijk zeker van dat m'n haar zal uitvallen... Voor m'n eerste chemo heb ik dan ook de schaar laten zetten in die lange lokken van me. Een kortere coupe leek mij een betere overgang van lang haar naar geen haar... De week voor de eerste chemo heb ik meteen ook een mutsje en een sjaaltje besteld, kwestie van voorbereiding...

Normaal zal m'n haar beginnen uitvallen in de twee weken na de tweede behandeling. Nu ja, ieder mens is anders en iedere kanker is anders. Het kan dat het bij mij veel vroeger of veel later is. Maar ik ga ervan uit dat het zal gebeuren. Ik ben erop voorbereid.

De dag dat m'n haar begint uit te vallen, gaat het allemaal af. Tranen met tuiten zal ik waarschijnlijk laten... die dag, die ene dag. De dag erna zal ik beginnen zoeken naar manieren om ermee om te gaan... Ik weiger om dagen of weken aan een stuk plukjes haar te verliezen en telkens geconfronteerd te worden met dat kaler wordende hoofd. Niet wetende of het helemaal weg zal gaan of in plukjes... Ik heb keuzes en ik kies ervoor om zelf het heft in handen te nemen.

Vandaag... vandaag heb ik nog haar op m'n hoofd en geniet ik ervan om m'n vingers erdoor te laten glijden of het als een diva eens naar achteren te flippen. Vandaag is leuk!

Tweede toverdrank

De tweede keer chemo... Ik weet nu al een beetje wat me te wachten staat. Door de gang lopen van afdeling Toverdrank voelt al vertrouwd aan. Ja, dat is vlug... Na de gebruikelijke routine van prikken en bloed afnemen, krijg ik ook nu groen licht om 'Toverdrank' te krijgen. Ook nu verloopt alles vlot.

In de kamer komen een aantal mensen toe voor m'n buur. Het onderwerp wil ik niet horen: Kanker. Er wordt ijverig verteld over nevenwerkingen en allerlei kwaaltjes. Ik hoor vreselijke dingen. In m'n hoofd herhaal ik: - ieder mens is anders, iedere kanker is anders... ieder mens is anders, iedere kanker is anders... - Een vriendelijke dame draait zich naar me toe. 'Jij bent aan het begin van je behandeling, waarschijnlijk. Veel goeie moed, veel sterkte, je kan het.' Haar ogen vol medeleven en empathie... Ik verberg m'n gezicht achter m'n twee handen en barst in tranen uit. Ik wou dit allemaal niet horen... Ik WEET dat ik het kan! Ik hoef geen overzicht van wat er mij MISSCHIEN te wachten staat! Dat helpt mij niet! De verpleegster komt binnen: 'Gaat het?' 'Ja, hoor. Het vat liep even over..., antwoord ik.' Een vleugje humor en ik vind mezelf terug. Oef, ik heb mezelf terug gevonden, hier en nu, vandaag.

Klaar! Ik mag naar huis. Ja, ik voel dat het wat harder aankomt dan de eerste 'Toverdrank', maar het gaat... Vandaag gaat het redelijk...

De eerste weken erna

Van de eerste chemo heb ik weinig last gehad. Ja, ik was misselijk en moe, maar het was draaglijk. Ik ben in m'n boekenkast gedoken en heb op tv talrijke 'hersenloze' soaps ontdekt om me te ontspannen. Ja, rusten is belangrijk en vanaf dat ik me goed voel, doe ik iets nuttigs. Kwestie van me geen kamerplant te voelen. En dat zijn dan kleine dingen, hé: de aardappelen schillen of de dingen die ik vuil maak al in de vaatwas zetten.

De eerste 3 à 4 dagen ben ik lichtjes misselijk en moe. Daarna begin ik me beter te voelen en kan ik al eens wat was plooien ofzo. Vanaf dag 9 voel ik me terug zwakjes. Ja, m'n witte bloedcellen dalen. Maar op dag 13 voel ik me terug prima.

De twee weken na de eerste chemo zijn goed meegevallen. Ik heb relatief weinig last gehad. Hopen dat dit zo blijft, al zal ik de volgende keer met minder bloedcellen starten en dus hoe dan ook zwakker zijn... Ik heb mezelf voorgenomen dat het weinig zin heeft om daarover na te denken en te speculeren. Vandaag voel ik me goed en ga ik genieten van een goed boek, in de tuin, onder de parasol. Ik geniet van m'n eten, want nu smaakt het heerlijk. Vandaag is eten lekker, voelt de buitenlucht goed, waait de wind door m'n haar en herken ik m'n gezicht in de spiegel. Wat hou ik van vandaag!

Toverdrank

Het is zover. Vandaag krijg ik voor het eerst dat medische toverdrankje door m'n aderen gepompt... Eerst nog horen waar de kanker zich overal heeft genesteld... Tot gisterenavond was ik niet echt zenuwachtig. Ja, natuurlijk dacht ik er wel aan, maar het overheerste m'n dag niet. Tot plots gisterenavond ik een telefoontje kreeg van het ziekenhuis: 'Mevrouw, zou je morgen nuchter kunnen komen, we gaan nog een bijkomende echo doen.' Vanaf dan nam de stress de bovenhand. Toen sloegen m'n gedachten op hol...- O neen, ze hebben iets gezien aan een ander orgaan... Dat kan niet anders... Waarom zouden ze anders een bijkomende echo doen.. Pff, wat staat er mij te wachten... - De nachtrust was dan ook ietsje minder. Tegen de ochtend had ik echter m'n innerlijke kalmte terug gevonden. Er was nog één gedachte in m'n hoofd: - We zien wel wat er op ons afkomt... -

We komen op de afdeling Toverdrank. Een hele rij mensen zit op stoelen in de gang, tegen de muur, te wachten tot ze Dr. Specialist mogen spreken. Mensen met sjaaltjes op het hoofd, mensen met pruiken, mensen met echt haar, kalende mensen en harige mensen. Ik krijg een bed toegewezen. Ze gaan het poortje aanprikken en ik wordt zenuwachtig. Uiteindelijk voel ik niets van de prik en ben ik gerustgesteld. Ze nemen het nodige bloed en dan wordt ik naar de echografie gestuurd met een brief. In de lift neemt m'n nieuwsgierigheid het over van m'n gezond verstand en ik piep wat er op het blad staat: Miltinvasie? Ik zak door de grond... Dom van me om te piepen... De echo lijkt ellendig lang te duren. Plots: 'Alles is in orde.' Oef!!

Dr. Specialist geeft groen licht, we kunnen beginnen met de chemo.
Ik voel niets van de toediening. Ook erna voel ik weinig. Ik stap aan de zij van Liefje naar de auto. Onderweg begin ik wat te zweten en dat geeft aanleiding tot stomme mopjes en hilariteit. Ik ga liggen en rust wat. Nu is het wachten hoe m'n lichaam zal reageren.

De laatste week voor de eerste keer.

We zijn de laatste week voor de eerste chemo. Ik ben rustig en maak me geen zorgen. Ik verbaas mezelf hoe goed ik me kan 'bezighouden' en hoe weinig angst ik voel. Neen, ik ben niet zenuwachtig of nerveus voor de PET-scan woensdag. Neen, ik loop niet te huilen en te snotteren. Ik sta op met een lach en geniet van m'n twee jongens. Het is echt waar! Ik doe niet alsof!

Mensen in m'n omgeving kunnen het precies niet geloven dat ik geen nood heb aan huilen en praten en nog meer huilen en praten. Verdringen? Neen, want als ik wil huilen, dan huil ik, als ik wil praten over m'n angsten, dan praat ik, als de avond bijna aangebroken is en de indrukken van die dag zijn bezonken, praat ik en huil ik met mijn Liefje. Hij en ik, wij praten en meer hoeft dit voor mij niet te zijn. Doe maar normaal tegen mij. Doe maar gewoon. Vraag me hoe het met me gaat, zonder je te verontschuldigen 'Ja, domme vraag, zeker...' Vertel me honderduit over de eerste stapjes van je kleine spruit, de trappelende beentje van je ongeboren engeltje, over dat gezellig restaurantje dat je onlangs hebt ontdekt... Vertel me erover zonder schaamte of schuldgevoel. Dan voel ik me niet zo ziek... Maak flauwe grappen en schunnige opmerkingen zoals voorheen, want ook nu wil ik nog lachen. Misschien wel meer dan ooit wil ik voelen dat ik positieve mensen om me heen heb. Doe niet alsof ik niet ziek ben en doe niet alsof ik ENKEL nog ziek ben... Ik ben nog steeds mezelf.

Supervisie - theekransje

Het is vrijdag 27 maart. Het is Supervisie aan het Korzybski instituut. Ik ben vastberaden om te gaan. Ja, het zal emotioneel en lastig zijn, maar ik ga. De mensen van m'n intervisiegroepje weten het al... De anderen niet. Ik ben niet van plan om een grote aankondiging te doen. Ik ga om mijn gedachten te verzetten, om nog eens te genieten van dat deugddoend bad aan oplossingsgerichte kennis en om eens onder de mensen te zijn. Ik zie ertegen op om te huilen in publiek, want ja, ik ga huilen. De eerste de beste die mij vraagt 'Hoe gaat het met je?' Zal een tranenbad krijgen, vrees ik... Maar daar probeer ik me niet teveel zorgen om te maken. Dat brokje trots zal vlug omslaan naar een warm gevoel ter hoogte van m'n hart...En zo gebeurde het ook...

De voormiddag werd een boeiende supervisie. 's Middags zijn we gezellig iets gaan eten en daarna nog een koffiehuisje binnengewandeld. Wat heb ik daarvan genoten! 's Avonds was ik doodmoe, maar o zo gelukkig! Dit is wat ik bedoel met het hier en nu! Vandaag heb ik genoten, omdat ik mezelf toeliet om niet aan morgen te denken, maar te genieten van nu.

Bedankt, mensen van Korzybski!

The day after...

Het is 25 maart en ik ben wakker geworden na een dag op een rollercoaster... Vannacht heb ik zalig goed geslapen. De emoties hebben mij zodanig uitgeput. Deze ochtend sta ik er terug... voor de deuren van dat ziekenhuis dat ik al in jaren niet meer had betreden en nu maar al te goed begin te kennen... - Daar gaan we terug met het wachten in de muffe wachtzaaltjes. Daar gaan we terug met het prikken in m'n armen die nu al blauw/geel zien... Neen, Melissa, neen! Laat je kop nu niet vollopen met negativiteit en ambetante ideeën! Maak er het beste van... Je hebt gelijk, lieve hoofd. Het zal al lastig genoeg zijn zonder zwaar gemoed...-

Zo slaagde ik erin om de plaatsing van de poort toch met enige positiviteit tegemoet te treden. Ook deze keer was de anesthesist super vriendelijk en steunend. 'Hodgkin? Een vriendin van me, met dezelfde leeftijd, heeft dat ook gehad. Ze is helemaal genezen...' - Bedankt voor je positieve verhaal!! denk ik in mezelf. -

Eens ik terug wakker werd en de lage bloeddruk het toeliet om mijn marathon aan verwittigingen af te werken, ja, ik heb nogal een grote familie, ging ik terug van start... De moed vinden om mensen die je graag ziet zo'n slecht nieuws te brengen... De juiste woorden vinden om zo'n gesprek te beginnen... Neen, het ging niet gemakkelijker. Je zou denken van wel... na al dat oefenen... 'al doende leert men'... hoor ik de 'oude wijzen' zeggen, maar in dit geval niet... Ook deze keer breng ik mensen van hun stuk, ook deze keer blijven de woorden in m'n keel steken en nemen de emoties over... Ook deze keer doe ik m'n verhaal tot ik er moe van word en ga slapen...

Dag twee is voorbij...

En dan...

Ja, dan sta je daar met zo'n label 'in de hand'... kanker... 'Ik zal maar eens beginnen rondbellen naar familie en vrienden, zeker?' vroeg ik luidop aan Liefje. Hij was niet overtuigd dat dit nu het goeie moment was, maar besloot dat ik dit zelf moest weten of het mij kon helpen. Ik ben dan aan de harde queeste begonnen. De hele avond, sinds we thuis gekomen zijn van het ziekenhuis, heb ik de dichte familie, het werk en enkele goeie vrienden opgebeld om hen op de hoogte te brengen... Het horen van hun happen naar adem, de verslagenheid in hun stem en de troostende woorden deden de ogen vullen met traanwater en de vaten overlopen tot m'n wangen er warm van kregen. 'Het is genoeg geweest voor vanavond...' Ik vlei me dicht tegen liefje aan, we praten even, zijn dan stil en houden mekaar stevig vast... - Ja, ik begrijp je... Ik begrijp je lichaamstaal net zo duidelijk als je woorden, denk ik. -

Een dag zonder einde...

Het is nog steeds 24 maart... Na een slopende wachttijd bij de bloedafname, gaan we naar de chirurg. We hoeven niet lang te wachten. Een jonge vrouw met vastberaden tred komt op de wachtzaal af. 'Mevrouw Nobels?' We gaan een klein grauw kamertje binnen. Daar krijgen we wat uitleg over de poort cathether. '... Dat is eigenlijk een poortje dat onder de huid wordt geplaatst waarlangs de chemo zal gegeven worden. Dit voorkomt dat we telkens in je aderen moeten prikken. We plaatsen dit onder plaatselijke verdoving...' De rest van het verhaal van Dr. Assistent hoor ik al niet meer! Mijn gedachten slaan op hol. - Plaatselijke verdoving! Pff, dan zie ik al die handelingen, dan voel ik die druk in m'n lichaam, hoor ik het als er iets verkeerd gaat, ruik ik m'n eigen bloed... Ik met al m'n fantasie... Ik zal mij daar weer vanalles bij voorstellen... Ik zie dat niet zitten - En het is precies of Dr. Assistent mij heeft gehoord, of misschien heeft ze m'n gezicht zien vertrekken in een angstige grimas bij de woorden 'plaatselijke verdoving'... In ieder geval deed ze het aantrekkelijke aanbod om onder volledige narcose te gaan. 'Ja, graag.' zei ik beleefd, alsof ze me een kopje thee aanbood...

'Ik zal eens kijken wanneer Dr. Chirurg een beschikbare plaats heeft in zijn OK. Ah, morgen... Lukt dat voor jou?' In mijn hoofd gaat het eerst van: Waaah, morgen al!! Dan: Ja, ik heb toch niets anders te doen. En dan: Ja, hoe eerder dit gedaan is, hoe eerder ik het volgende kan aanpakken... 'Ja, dat lukt.' was m'n antwoord.

Ziekenhuis, het ziet ernaar uit dat we morgen terug een date hebben...

The C-word...

Het is dinsdag 24 maart 2015. Nerveus neem ik, samen met Liefje, plaats in de wachtzaal van Dr. Specialist . De tijd sluipt voorbij. Ik probeer mezelf kalm te houden met een klein trucje die ik tijdens zeer zinvolle lessen aan het Korzybski-instituut heb geleerd. Ik tik afwisselend met m'n rechter en m'n linker voet in m'n schoen en het helpt. Al is het maar een beetje, het helpt. M'n handen worden klam van het wachten en het zitten en het zitten wachten... en net als ik denk, - Pff, we zijn weer vertrokken voor een uur - gaat de deur open. M'n hart slaat over. Ik raap mijn moed samen, knijp in Liefje z'n hand, sta recht en wandel met lood in m'n schoenen het steriele witte kamertje binnen.

Dr. Specialist gaat aan z'n pc zitten. Hij verlegt wat papieren, scrolt even op zijn pc om dan te overlopen wat er allemaal al is gebeurd: RX, CT, bloedafname, biopt. Het lijkt een eeuwigheid te duren. In m'n hoofd zegt een stemmetje - Allé, komaan, zeg me nu wat het is! - Maar dokter Specialist heeft me niet gehoord. 'U bent de partner van Mevrouw?' vraagt hij aan Liefje die instemmend knikt. En dan begint de woordenstroom en wou je eigenlijk dat het terug stil was...

'Ik heb de resultaten van het biopt ontvangen. Wat jij hebt is de ziekte van Hodgkin.' Eén seconde lang denk ik - Yes, dat wil zeggen geen kanker! - Maar onwetend als ik ben gaat Dr. Specialist verder... 'Dat is een vorm van lymfeklierkanker.' - Shit!- Ik moet even naar adem snakken en ik krijg een zwaar gevoel in m'n keel dat verder zakt tot in m'n maag. Liefje ziet bleek, lijkbleek. Ik neem z'n hand en knijp er even in. Wat volgt is een woordenvloed aan info die me slechts in doffe klanken kan bereiken. - Kanker - gonst het in m'n hoofd. Af en toe sijpelt er een woordje tot me door. 'Goeie prognose... stadium... 80 - 95% volledig herstel... zo vlug mogelijk poort catheter... chemo...' Ik probeer terug naar hier en nu te komen. Net op tijd om te verstaan dat er een ruggenmerg- en botpunctie nodig is. 'Ik zal dat hier en nu doen.' Het beetje sterkte dat me nog restte, zinkt me in de schoenen. Ik heb weinig medische kennis, maar voldoende om te weten wat dit wil zeggen...

Het zweet breekt mij uit. Ik leg mij op de tafel die Dr. Specialist speciaal voor mij gedekt heeft met een papieren napje. Ik lig met m'n gezicht naar de muur en Liefje komt aan m'n hoofd staan. Ik zoek z'n hand en fluister: 'Ik ben bang...' Achter mij hoor ik de deur open en dicht gaan. Dr. Specialist vraagt de twee verpleegkundigen z'n instrumenten klaar te leggen. Ik laat mijn broek een beetje zakken en voel dan een koud watje over m'n angstzweet wrijven ter hoogte van m'n heup. 'We gaan eerst verdoven. Prikje.' - Pff, dit is een onaangenaam gevoel! Wat zal dat hier straks dan niet zijn!? Dat gaat zo'n pijn doen! - Om de beangstigende gedachten weg te drijven, begin ik zachtjes te zingen. Op de achtergrond hoor ik Dr. Specialist zeggen: 'Ik ga eerst wat ruggenmerg nemen. Ik moet hiervoor door het bot geraken. Dit zal een oncomfortabel gevoel geven.' Ik zing/neurie gewoon wat harder en knijp in Liefje z'n hand. Ik voel hoe Dr. Specialist met alle macht druk zet op m'n heup. 'Ik ga het merg opzuigen, dit zal wat druk geven.' Het zweet staat op m'n voorhoofd. - Oncomfortabel... Ja, zo kan je het omschrijven als je het woord vreselijk wilt ontwijken... - 'Ik ga nu een stukje bot nemen. Dit zal je voelen trekken tot in je tenen.' Ik zing nog harder, maar ik kan het niet onderdrukken, ik geef een gil. Net voor ik denk - dit houd ik niet meer, ik ga flauw vallen - hoor ik ergens ver weg de stem van Dr. Specialist zeggen 'Het is voorbij. Ja, het is geen aangenaam onderzoek, hé. Je zal dit maar één keer moeten hebben.' Het zweet parelt van m'n voorhoofd en voel ik langs mijn nek naar mijn rug kruipen. - Oef, het is voorbij... -

De ene verpleegkundige neemt de stalen mee, de andere blijft bij ons in de witte kamer. 'Verpleegster Steun zal je wat info meegeven over de ziekte en zal je straks tonen waar je zal moeten zijn op dagkliniek. Ik heb ook nog een bloedstaal nodig, dus Verpleegster Steun zal je daar dan af zetten. Binnen een uurtje mag je langs gaan bij Dr. Chirurg om de plaatsing van je poort catheter te plannen. Volgende week woensdag mag je voor de PET-scan naar het ander ziekenhuis. Daarmee zal worden bepaald in welk stadium de ziekte zit en of er andere organen zijn aangetast. Volgende week vrijdag zien we mekaar terug en bespreken we de resultaten. We starten dan ook direct met de chemo.'

Als een lappenpop kom ik het steriele kamertje buiten. Liefje aan m'n zijde , samen met Verpleegster Steun die met haar ogen haar steun betuigd, maar er de woorden niet voor kan vinden. We volgen haar door de kale gangen met een verslagen hoofd en betraande ogen. We houden halt bij het bloedlabo en gaan daar tussen de mensen zitten tot het ons te veel wordt en de tranen niet meer te verbijten zijn. - Kanker -

De dominostenen zijn niet meer te stoppen

17 maart 2015: de zesde steen valt 

09u15 in de wachtzaal...

10u15 nog steeds in de wachtzaal...

10u45 eindelijk naar binnen...

Oké, Dr. Specialist, eerst bloedafname, tegen 13u bij de CT en tegen 14u bij de chirurg om biopt te plannen. Daarna kom ik terug bij u.

'Het kunnen twee zaken zijn. Sarcoidose, een goedaardige lymfeklierziekte die goed te behandelen valt en andere lymfeklierziekten... Vermoedelijk is het dit eerste. Kom volgende week dinsdag terug langs, dan zal ik de resultaten van het biopt hebben.'

15u30 eindelijk buiten dit ziekenhuis dat mij een hele dag heeft gegijzeld! Morgen sta ik hier terug...

18 maart 2015: de zevende steen valt

07u00 in de wachtzaal...

08u00 nog steeds in de wachtzaal...

08u30 ik krijg een kamer

08u45 ik wordt naar het operatiekwartier gerold in m'n 'cabrio' en 'luxe-jurk'

09u45 ik lig nog steeds te wachten. De ene bleke ziel na de andere wordt voorbij m'n neus door de dubbele deuren gerold. En ik? Ik lig hier, te wachten...

10u00 het is aan mij... De anesthesist doet z'n best om mij op m'n gemak te stellen. Het werkt, z'n vriendelijkheid werkt. Gelukkig kan hij goed prikken. Neemt niet weg dat hij toch twee keer moet aanvallen met z'n naald om het infuus in m'n koppige aderen te krijgen. Bedankt voor je vriendelijkheid.

11u00 'Mevrouw? Wakker worden. Oké, ze is daar.' 

Ik voel dat m'n keel droog is en 'geschuurd'. Het is nog moeilijk om m'n ogen open te houden. Ze vallen steeds weer dicht. 'Heb je nog pijn?' Ik knik: 'Ja, het is draaglijk, maar het is er.' 'We gaan je nog iets geven.'

12u30 'Je mag terug naar je kamer.'

13u30 'Tussen 17u en 18u mag je naar huis, maar de dokter moet eerst langskomen. Wil je iets om te drinken? Ik zal een cola'tje brengen.'

17u15 'Dag Mevrouw, de ingreep is goed verlopen. Je zult zien dat je een klein sneetje hebt ter hoogte van het kuiltje onder je keel. Er hangt een laagje lijm op dat je er na een paar dagen gewoon kunt af trekken. Ik heb de patholoog al eens laten kijken naar het biopt. Op het eerste zicht ziet het er niet uit als sarcoidose. Maar uitsluitsel zal er pas zijn nadat een grondig onderzoek werd gedaan. Het beste nog.'

Mijn maag draait. Geen Sarcoidose... Dat betekent... Neen, ik mag nog niet beginnen panikeren. Enkel het uitgebreid onderzoek zal duidelijkheid bieden. Rustig blijven...