Vandaag ga ik naar de PET-scan. Het doel is om te kijken hoe goed de behandeling aanslaat. De resultaten weet ik binnen 2 dagen. Het is dus nog eventjes spannend afwachten. Ondertussen probeer ik m'n gedachten onder controle te houden...
Waarop bereid je jezelf voor als je zo'n belangrijke resultaten afwacht?
Een goeie vraag... Ik bereid me voor op nog 8 keer chemo, op het idee dat 1/3 voorbij is en ik nog 2/3 te gaan heb. In het begin heeft de dokter gezegd dat ik 8 à 12 sessies chemo nodig zal hebben. Ik gok dus op die 12. Dat lijkt me het beste... Dan is er de kans dat het nieuws beter is dan verwacht. Dan kan ik opgelucht zijn. Wat is dat toch een leuk gevoel, opgelucht zijn! Een last die van je schouders valt en soms letterlijk je schouders die met het slaken van een zucht zich ontspannen.
Waar ik me niet op voorbereid is op een zwaardere chemo. Neen, dat doe ik niet. Dat zie ik niet zitten... We hebben er wel al over nagedacht... Wat als... Je weet hoe ik denk over die vraag, 'Wat als?'... Dus ik heb besloten om er niet aan mee te doen. Ik waag een gokje... Ja, het is eigenlijk wel een grote gok, hé. Stel je voor dat de chemo toch zal moeten verzwaren... Dan heeft dat zware gevolgen... dan zal ik een klap in m'n gezicht krijgen... Neen, ik bereid me daar niet op voor! Wat als m'n handen straks afvallen en de stompjes bladeren kweken... Zo nuttig kan het zijn...
Dus ik bereid me voor op genezing en herstel. Ik voel dat ik terug volzinnen kan maken zonder die te onderbreken om naar adem te happen. Daardoor geloof ik dat de behandeling die ik nu krijg, voldoende is... Komaan met dat lijf! (leve Raymond!)
Ik kan me ook voorbereiden op het idee dat ik al in de helft zit van m'n chemo... Stel je voor! Dat zou fantastisch zijn! Want ja, ik geef toe, ik fantaseer over lelies op m'n lichaam geschilderd door de chemo en ik maak lijstjes met voordelen van kanker, maar eigenlijk... eigenlijk is het wel lastig!
Ja, ik zeg je dat het lastig is! Het begint lastiger te worden. Ik kan al misselijk worden gewoon maar door aan het ziekenhuis te denken of aan die sandwiches die ze er serveren. Bwaaah!! Andere gedachten! Vlug!
Neen, de zot die je wijsmaakt dat kanker en chemo helemaal niet lastig is, die moet nog geboren worden. Ja, ik geef toe dat ik het allemaal zeer positief heb omschreven. Maar die positieve ingesteldheid en die optimistische blik nemen niet weg dat het ook voor mij lastig is... Dus hopen op goed nieuws...
De onzekerheid komt even terug de kop opsteken, zoals in het begin. Het niet weten waar je aan toe bent... Vreselijk gevoel! Ik moet zeggen dat ik misselijk ben door eraan te denken... Hoe zal het nu verder gaan? Eerst eens die scan laten nemen... Een 'herfasering', noemen ze dat... het opnieuw bepalen van de fase waarin de kanker zich bevindt... Komaan lichaam! Laat me niet in de steek!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten