12 april: controle bij Dr. Specialist => ALLES is WEG gebleven!!! :-)
14 april: controle bij Dr. Gynaecoloog...
Ja, het is een gok, als je na een kankerbehandeling terug zwanger wilt worden... Afhankelijk van de soort chemo die je krijgt en de plaats van de bestralingen, kunnen er vruchtbaarheidsproblemen zijn... In mijn geval zou ik geluk hebben en normaal gezien terug zwanger kunnen worden. Al weet je dat pas zeker als het zover is...
Ja, het is een gok, als je minder dan 5, laat staan minder dan 2 jaar na je behandeling terug zwanger wordt. Want de kansen op herval... de statistieken... jah, die spreken van risico's op herval die pas significant afnemen na 2 jaar enzo... Maar het leven gaat door! Ik heb op die PLAY-button gedrukt en wil niet op PAUZE blijven drukken. Je weet wel, die 'wat als'-vragen...
Na medische toestemming van Dr. Specialist en Dr. Gynaecoloog zijn we vooruit gegaan in het leven. Liefje en ik wilden een tweede kindje en zijn ervoor gegaan. Half februari was het startsein. Ja, misschien wat vroeg, maar wat als je lang moet proberen? Je weet dat niet op voorhand! Ik kan braafjes m'n leven schikken naar de statistieken en 2 jaar wachten om terug te proberen en dan na 2 jaar en 1 dag hervallen of meer zwangerschapscomplicaties hebben door m'n leeftijd... Dus hebben we de beslissing genomen om ervoor te gaan.
Dus we waren 14 april en ik ging op controle bij Dr. Gynacoloog na een positieve zwangerschapstest thuis. Liefje en Kapoentje waren mee. De gynaecoloog begint te kijken met de echo.
'Oei! Het zijn er twee!...' Zo spontaan, zo oprecht verwonderd als ze was, floepte ze deze woorden eruit! Ja, ik geef toe, ik ben beginnen huilen. Huilen van geluk dat we zo vlot terug zwanger zijn en huilen van 'help'! hoe gaan we dit doen!. Ik was in shock. Liefje stond met Kapoen op z'n armen en ik zag hem ook lijkbleek trekken. Dat was even schrikken!
Na enkele slapeloze nachten, want ja, je ligt te piekeren over autostoelen die niet in de auto gaan passen en gezinsbudgetten die herbekeken moeten worden en kamers die gaan moeten aangepast worden... dus na die slapeloze nacht hebben we mekaar gerustgesteld. Waar denk jij aan? Wat houdt er jou bezig? Waarover ben je bezorgd? Hoe zie jij het om dit aan te pakken? Wat zijn de mogelijkheden volgens jou? En al gauw bleek dat zowel Liefje als ik er klaar voor zijn. We geloven in onszelf als team. Samen kunnen we dit. Het leven geeft ons een nieuwe uitdaging en we gaan er samen voor!
Ja, er zijn nog momenten waarop ik denk: amai! hoe gaan we dat doen. Of: pff, dat zal zwaar zijn! En ja, er zullen dingen moeten wachten, prioriteiten moeten verschuiven. Maar hoe mooi is dit verhaal niet! Van een levensbedreigende situatie en mogelijks nooit meer zwanger naar het krijgen van een tweeling!
Gelukkig!
donderdag 30 juni 2016
zondag 10 april 2016
How you doing...
Waauw, wat een avontuur heb ik achter de rug... Het is precies of ik het nu pas ben beginnen beseffen...
We waren eind januari 2016 bij m'n laatste post. Ondertussen is er heeeel wat gebeurd... 'Thuis' en 'Familie' eat your hearts out! Zo'n script kunnen jullie niet schrijven :-p
1 februari ben ik terug beginnen werken, part-time. Ik voelde me als een kind die naar een pretpark mocht! Zo blij en zo gelukkig! In het begin was het wat zoeken, maar eens ik een project in handen kreeg, kon ik mij er volledig in smijten. Ik genoot ervan m'n ding te kunnen doen! Ik voelde me meer mezelf dan ooit tevoren.
Die moeheid... ja, dat wel. Enorm moe. Na het werken, thuis komen, iets eten en slapen! Zo lang als ik nodig had. In het begin soms wel 2 - 3u! Sommige dagen kon ik na die siësta wat nuttige dingen doen in het huishouden of eens afspreken met iemand, maar andere dagen was gaan werken het enige dat ik kon doen.
De moeheid werd beter. Ik had een ritme gevonden, zowel op het werk als thuis als wat m'n hobby's en sociale contacten betrof. Er was een evenwicht. Ik onderging een behandeling voor m'n zonne-allergie, genoot van m'n laatste relaxatie therapie en sloot de opleiding aan het Korzybski-instituut af met nog een 6-tal laatste lesdagen.
We waren eind januari 2016 bij m'n laatste post. Ondertussen is er heeeel wat gebeurd... 'Thuis' en 'Familie' eat your hearts out! Zo'n script kunnen jullie niet schrijven :-p
1 februari ben ik terug beginnen werken, part-time. Ik voelde me als een kind die naar een pretpark mocht! Zo blij en zo gelukkig! In het begin was het wat zoeken, maar eens ik een project in handen kreeg, kon ik mij er volledig in smijten. Ik genoot ervan m'n ding te kunnen doen! Ik voelde me meer mezelf dan ooit tevoren.
Die moeheid... ja, dat wel. Enorm moe. Na het werken, thuis komen, iets eten en slapen! Zo lang als ik nodig had. In het begin soms wel 2 - 3u! Sommige dagen kon ik na die siësta wat nuttige dingen doen in het huishouden of eens afspreken met iemand, maar andere dagen was gaan werken het enige dat ik kon doen.
De moeheid werd beter. Ik had een ritme gevonden, zowel op het werk als thuis als wat m'n hobby's en sociale contacten betrof. Er was een evenwicht. Ik onderging een behandeling voor m'n zonne-allergie, genoot van m'n laatste relaxatie therapie en sloot de opleiding aan het Korzybski-instituut af met nog een 6-tal laatste lesdagen.
dinsdag 26 januari 2016
It's been a while
We zijn vandaag 50 dagen na m'n laatste post. (de neuroot in mezelf doet een vreugdedansje: waauw, zo'n mooi getal, exact 50 dagen en ik heb er niet eens om gedaan :-) )
Het waren eerst 9 irritante dagen. 9 dagen om te wachten op de resultaten van die PET-scan. Die PET-scan die mij zou zeggen of ik terug op de PLAY knop van m'n leven kon drukken, de PAUZE knop moest ingedrukt houden of als ik een verschrikkelijke REWIND beweging ging moeten maken... en zoals jullie weten, het werd de PLAY-button!
Sindsdien heb ik een energieboost gekregen. Wat een zalig gevoel dat het terug nuttig is om op (middel)lange termijn te plannen.
Had ik verteld over die tintelingen in m'n benen? Een neurologisch symptoom van stress en angst... Een normale lichamelijke reactie op een jaar vol abnormale stresssituaties, dus... Na de goede resultaten van de PET-scan had ik er op slag minder last van! :-) Ze noemen het chronische hyperventilatie... What's in a name! Ik heb er weinig last van en als ik het voel, helpen humor en de ademhalingstechnieken die ik heb geleerd om het terug onder controle te krijgen. Dus ook hier een gevoel van opluchting! Het is maar dat :-) :-) :-)
Sinds een grote week zit ook de revalidatie erop. Man, die vier maanden zijn voorbij gevlogen! Ik heb er enorm van genoten. Ik heb terug meer zin om te bewegen en ik heb er ook terug meer vertrouwen dat m'n lichaam KAN bewegen. Ik zou iedereen aanraden om in een dergelijke situatie het revalidatieprogramma te proberen. Ieder voelt natuurlijk z'n eigen lichaam en dat blijft de barometer. Zelf heb ik er 200% deugd van gehad: de beweging, de structuur, de infosessies, de leuke babbels, de toffe mensen die je leert kennen, ... Het is zeker de moeite waard om te proberen. Al hoop ik in de eerste plaats dat niemand in die situatie moet terechtkomen, hé!
En nu... Nu loopt m'n laatste week als 'huisvrouw' af. Volgende maandag begin ik terug te werken, parttime. Spannend! Ik voel kriebels in m'n buik als ik eraan denk! Want, ja ik ben wel wat zenuwachtig! Zal ik niet te moe zijn? Zal mijn geheugen me niet te veel in de steek laten? Zal ik het nog kunnen? Zal ik nog mee zijn met alles? En tegelijk kijk ik ernaar uit om terug actiever te zijn, om te werken bij m'n lieve, toffe collega's die mij gaan helpen als het even minder gaat en die toch ook respectvol zijn en me niet gaan betuttelen. Ik heb gemerkt hoe belangrijk goeie collega's zijn. Dus lieve collega's! BEDANKT! en ik kijk ernaar uit om terug samen te werken!
O, ik ben nog iets vergeten te vertellen. M'n poortkatheter is er ook uit! Hoe symbolisch: de eerste werkdag van 2016 werd dat ding eruit gehaald! Hup! Uit m'n lijf! Het was een fysieke afsluiting van het hele gebeuren. Ik hoef niet meer om de 8 weken naar 'De Afdeling' om dat ding te laten spoelen. Zalig bevrijdend gevoel!
Maandag ben ik terug een werkmens. Ik duim dat het vlot zal verlopen. Ik duim dat de moeheid zal meevallen. Ik duim dat m'n geheugen geen al te groot probleem zal geven. Ik duim en heb vertrouwen.
Het bloggen staat nu wat op een laag pitje en dat zal er niet op veranderen, denk ik. Ik blog enkel als ik iets te zeggen heb. Bloggen om te bloggen... neen, niet m'n ding. Dus we zullen zien wanneer ik terug in m'n digitale pen kruip... In april heb ik terug controle, dus waarschijnlijk zal ik dan wel even de nood voelen om te ventileren... Ondertussen? Vooral genieten van het offline leven, vlugger dan verwacht in de routine en de sleur van het werken komen, met nostalgie terugkijken naar de rust en de tijd die ik het afgelopen jaar had om boeken te lezen en met mensen af te spreken en genieten van wat er is! Dat vooral! Genieten van wat er is!
Dikke knuffels!
Melissa
Het waren eerst 9 irritante dagen. 9 dagen om te wachten op de resultaten van die PET-scan. Die PET-scan die mij zou zeggen of ik terug op de PLAY knop van m'n leven kon drukken, de PAUZE knop moest ingedrukt houden of als ik een verschrikkelijke REWIND beweging ging moeten maken... en zoals jullie weten, het werd de PLAY-button!
Sindsdien heb ik een energieboost gekregen. Wat een zalig gevoel dat het terug nuttig is om op (middel)lange termijn te plannen.
Had ik verteld over die tintelingen in m'n benen? Een neurologisch symptoom van stress en angst... Een normale lichamelijke reactie op een jaar vol abnormale stresssituaties, dus... Na de goede resultaten van de PET-scan had ik er op slag minder last van! :-) Ze noemen het chronische hyperventilatie... What's in a name! Ik heb er weinig last van en als ik het voel, helpen humor en de ademhalingstechnieken die ik heb geleerd om het terug onder controle te krijgen. Dus ook hier een gevoel van opluchting! Het is maar dat :-) :-) :-)
Sinds een grote week zit ook de revalidatie erop. Man, die vier maanden zijn voorbij gevlogen! Ik heb er enorm van genoten. Ik heb terug meer zin om te bewegen en ik heb er ook terug meer vertrouwen dat m'n lichaam KAN bewegen. Ik zou iedereen aanraden om in een dergelijke situatie het revalidatieprogramma te proberen. Ieder voelt natuurlijk z'n eigen lichaam en dat blijft de barometer. Zelf heb ik er 200% deugd van gehad: de beweging, de structuur, de infosessies, de leuke babbels, de toffe mensen die je leert kennen, ... Het is zeker de moeite waard om te proberen. Al hoop ik in de eerste plaats dat niemand in die situatie moet terechtkomen, hé!
En nu... Nu loopt m'n laatste week als 'huisvrouw' af. Volgende maandag begin ik terug te werken, parttime. Spannend! Ik voel kriebels in m'n buik als ik eraan denk! Want, ja ik ben wel wat zenuwachtig! Zal ik niet te moe zijn? Zal mijn geheugen me niet te veel in de steek laten? Zal ik het nog kunnen? Zal ik nog mee zijn met alles? En tegelijk kijk ik ernaar uit om terug actiever te zijn, om te werken bij m'n lieve, toffe collega's die mij gaan helpen als het even minder gaat en die toch ook respectvol zijn en me niet gaan betuttelen. Ik heb gemerkt hoe belangrijk goeie collega's zijn. Dus lieve collega's! BEDANKT! en ik kijk ernaar uit om terug samen te werken!
O, ik ben nog iets vergeten te vertellen. M'n poortkatheter is er ook uit! Hoe symbolisch: de eerste werkdag van 2016 werd dat ding eruit gehaald! Hup! Uit m'n lijf! Het was een fysieke afsluiting van het hele gebeuren. Ik hoef niet meer om de 8 weken naar 'De Afdeling' om dat ding te laten spoelen. Zalig bevrijdend gevoel!
Maandag ben ik terug een werkmens. Ik duim dat het vlot zal verlopen. Ik duim dat de moeheid zal meevallen. Ik duim dat m'n geheugen geen al te groot probleem zal geven. Ik duim en heb vertrouwen.
Het bloggen staat nu wat op een laag pitje en dat zal er niet op veranderen, denk ik. Ik blog enkel als ik iets te zeggen heb. Bloggen om te bloggen... neen, niet m'n ding. Dus we zullen zien wanneer ik terug in m'n digitale pen kruip... In april heb ik terug controle, dus waarschijnlijk zal ik dan wel even de nood voelen om te ventileren... Ondertussen? Vooral genieten van het offline leven, vlugger dan verwacht in de routine en de sleur van het werken komen, met nostalgie terugkijken naar de rust en de tijd die ik het afgelopen jaar had om boeken te lezen en met mensen af te spreken en genieten van wat er is! Dat vooral! Genieten van wat er is!
Dikke knuffels!
Melissa
Abonneren op:
Reacties (Atom)