We zijn vandaag 50 dagen na m'n laatste post. (de neuroot in mezelf doet een vreugdedansje: waauw, zo'n mooi getal, exact 50 dagen en ik heb er niet eens om gedaan :-) )
Het waren eerst 9 irritante dagen. 9 dagen om te wachten op de resultaten van die PET-scan. Die PET-scan die mij zou zeggen of ik terug op de PLAY knop van m'n leven kon drukken, de PAUZE knop moest ingedrukt houden of als ik een verschrikkelijke REWIND beweging ging moeten maken... en zoals jullie weten, het werd de PLAY-button!
Sindsdien heb ik een energieboost gekregen. Wat een zalig gevoel dat het terug nuttig is om op (middel)lange termijn te plannen.
Had ik verteld over die tintelingen in m'n benen? Een neurologisch symptoom van stress en angst... Een normale lichamelijke reactie op een jaar vol abnormale stresssituaties, dus... Na de goede resultaten van de PET-scan had ik er op slag minder last van! :-) Ze noemen het chronische hyperventilatie... What's in a name! Ik heb er weinig last van en als ik het voel, helpen humor en de ademhalingstechnieken die ik heb geleerd om het terug onder controle te krijgen. Dus ook hier een gevoel van opluchting! Het is maar dat :-) :-) :-)
Sinds een grote week zit ook de revalidatie erop. Man, die vier maanden zijn voorbij gevlogen! Ik heb er enorm van genoten. Ik heb terug meer zin om te bewegen en ik heb er ook terug meer vertrouwen dat m'n lichaam KAN bewegen. Ik zou iedereen aanraden om in een dergelijke situatie het revalidatieprogramma te proberen. Ieder voelt natuurlijk z'n eigen lichaam en dat blijft de barometer. Zelf heb ik er 200% deugd van gehad: de beweging, de structuur, de infosessies, de leuke babbels, de toffe mensen die je leert kennen, ... Het is zeker de moeite waard om te proberen. Al hoop ik in de eerste plaats dat niemand in die situatie moet terechtkomen, hé!
En nu... Nu loopt m'n laatste week als 'huisvrouw' af. Volgende maandag begin ik terug te werken, parttime. Spannend! Ik voel kriebels in m'n buik als ik eraan denk! Want, ja ik ben wel wat zenuwachtig! Zal ik niet te moe zijn? Zal mijn geheugen me niet te veel in de steek laten? Zal ik het nog kunnen? Zal ik nog mee zijn met alles? En tegelijk kijk ik ernaar uit om terug actiever te zijn, om te werken bij m'n lieve, toffe collega's die mij gaan helpen als het even minder gaat en die toch ook respectvol zijn en me niet gaan betuttelen. Ik heb gemerkt hoe belangrijk goeie collega's zijn. Dus lieve collega's! BEDANKT! en ik kijk ernaar uit om terug samen te werken!
O, ik ben nog iets vergeten te vertellen. M'n poortkatheter is er ook uit! Hoe symbolisch: de eerste werkdag van 2016 werd dat ding eruit gehaald! Hup! Uit m'n lijf! Het was een fysieke afsluiting van het hele gebeuren. Ik hoef niet meer om de 8 weken naar 'De Afdeling' om dat ding te laten spoelen. Zalig bevrijdend gevoel!
Maandag ben ik terug een werkmens. Ik duim dat het vlot zal verlopen. Ik duim dat de moeheid zal meevallen. Ik duim dat m'n geheugen geen al te groot probleem zal geven. Ik duim en heb vertrouwen.
Het bloggen staat nu wat op een laag pitje en dat zal er niet op veranderen, denk ik. Ik blog enkel als ik iets te zeggen heb. Bloggen om te bloggen... neen, niet m'n ding. Dus we zullen zien wanneer ik terug in m'n digitale pen kruip... In april heb ik terug controle, dus waarschijnlijk zal ik dan wel even de nood voelen om te ventileren... Ondertussen? Vooral genieten van het offline leven, vlugger dan verwacht in de routine en de sleur van het werken komen, met nostalgie terugkijken naar de rust en de tijd die ik het afgelopen jaar had om boeken te lezen en met mensen af te spreken en genieten van wat er is! Dat vooral! Genieten van wat er is!
Dikke knuffels!
Melissa
Geen opmerkingen:
Een reactie posten