Gisteren was het PET-scan dag. Ik zag vooral op tegen dat geprik, maar slaagde er toch in mezelf rustig te houden: De kerstboom en kerstdecoratie uitzetten, m'n focus leggen op die gezellige sfeer. Zo ging ik ontspannen naar de PET-scan...
Na wat wachten is het aan mij. De procedure: pilletje, drankje, vingerprikje, baxter steken, radioactieve isotopen in de baxter, half uur stilzitten, vochtafdrijvend middel in de baxter en dan naar de scan. Een procedure van een 3-tal uur.
Dus ik moest maar 1 vervelende baxter-prik en een irritant vingerprikje krijgen. Valt best mee, hé... En op die manier had ik alles gerationaliseerd en gerelativeerd en kwam ik dus ontspannen in het 'prikkamertje'.
Ik doe altijd wat luchtig tegen de verpleegkundigen. Een flauw grapje maakt de dag aangenamer, hé.
Na een paar flauwe grapjes is het zover... 'de baxterprik'... Oei, niet gelukt... De tweede keer ook niet gelukt...
Plichtbewust zegt de verpleegkundige dat hij maximaal 2 keer probeert en dan een collega gaat halen. Dat doet hij dan ook. Tof van die man, om z'n eigen trots aan de kant te zetten en zo professioneel te zijn. Bedankt!
De collega komt binnen. Ze prikt in de andere arm. Oké dat zit goed. Ik ga naar de gang en blijf daar nog even zitten. Er was een panne met het toestel, dus er is wat vertraging.
Het is aan mij, maar ik merk dat m'n arm dik is geworden ter hoogte van de baxter... Raar... Hij zat goed... Opnieuw, deze keer in de hand... Dat is niet m'n favoriete plaats... Vooral dat slaan op de aderen doet daar geen deugd... Even een prik... Pff, neen, niet goed... Het stresszweet breekt mij uit.
Ik geef het toe, toen heb ik toch even een traantje gelaten... Vier keer prikken en niet gelukt... Even denk ik: straks kunnen ze geen baxter steken en dus ook geen PET-scan... Die stomme baxter naalden! Ik haat baxters! De eerste verpleger komt terug binnen. Ik lig daar nu neer, met aan elke arm een verpleegkundige... Ik voel me een stinkende kaas met gaatjes! Stinkend door dat stresszweet en ja, de gaatjes moet ik niet verduidelijken, hé...
Heb je er al op gelet dat zweet anders ruikt als je in stress bent? Anders dan als je zweet van het sporten ofzo?... Het stinkt echt!
'Ben je klaar voor een volgende poging?' vraag de eerste verpleger. Ondertussen is zijn collega m'n andere arm aan het verzorgen. Ze verontschuldigt zich wel 5 keer.
'Ja, ik heb geen keuze, hé. Het moet gebeuren, hé. Doe maar.' Zeg ik met een glimlach van stress op m'n mond...
Oef! Het is gelukt... Vijfde keer goede keer!
De verpleegkundigen voelen zich duidelijk erg verveeld. 'Sorry, hoor.' Zeg ik, want ik vind het vervelend voor hen. 'Het is wij die sorry moeten zeggen' zegt ze. 'Maar jullie kunnen er ook niet aan doen, hé' zeg ik.
Tijdens de rest van het proces maak ik er nog wat grapjes over... 'Ik ben niet boos, hoor, op jullie!' Zeg ik met een grote glimlach. 'Je moet er je slaap niet voor laten, hé!'
Voor ik de afdeling verlaat kom ik de tweede verpleegkundige nog even tegen. 'Allé, ge zijt ervan af. Nog eens sorry, hoor!' 'Het is oké', zeg ik. 'Maar de volgende keer dat ik kom en ik zie jou, ga ik toch eens goed denken, hoor!' zeg ik met een grote glimlach om duidelijk te maken dat ik een grapje maak. 'Maar aan mijne collega toch ook, hé!' lacht ze terug. 'Zijt er maar zeker van!' zeg ik. En ik ga de gang uit.
Pff, dit was geen leuke ervaring! Dit was niet fijn. Of hoe humor ervoor gezorgd heeft dat ik niet ben weggelopen, ben beginnen roepen of een andere verpleegkundige ben gaan eisen. Of hoe humor een nare werkervaring voor de verpleegkundigen toch wat minder erg is geworden, doordat de patiënt het kon relativeren...
Kaas met gaatjes... Ik moet dringend in de douche...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten