Mottig, mottig, mottig...
Alsof die tintelingen in m'n benen nog niet genoeg zijn... Een buikplaag erbij... Dwingt je natuurlijk wel die zetel in...
Ja, hoofdje, je moet het dat lijf wel toegeven: als het iets wilt, dan gaat het er echt wel voor, hé! 'Ah, ge wilt gij al vanalles doen? Voila sie, nen buikplaag, daarvan zal je we in je zetel plakken! Moeha ha haaaa (Evil Laughter)'
Maar goed, het gaat al beter dan gisteren en ik heb dit weekend ook niet te veel aan die tintelingen gedacht... Merci lijf, om af en toe eens dat hoofd met de 'voetjes' op de grond te zetten en op de rem te gaan staan. Allé jah, merci... :-) Liever niet, but a body has got to do what a body has got to do, hé! :-)
maandag 30 november 2015
vrijdag 27 november 2015
Pardon my French
KLOTE KANKER!
Een mens is bezig met vooruit te gaan, voelt dat lichaam sterker worden, geniet van alles dat dit lijf terug kan doen en dan BAM!
Let me rewind for a second...
Ik had je verteld over die tintelingen in m'n benen... Na veel gedoe dacht men dat dit terug te maken had met m'n bekken, maar dit bleef maar duren... Ik heb nog steeds last van die tintelingen in m'n benen en m'n voeten, en deze keer zijn er bijkomende kleine vervelende bijwerkingen... Ik ben over m'n toeren, neen, ik ben kwaad!
G*dverdomme toch! Het mag nu gedaan zijn! GRRRRRRR!
De huisarts belt naar Dr. Specialist... Het kan een bijwerking zijn van de bestraling... Say what?! Dat is al, even tellen, meer dan 3 maanden geleden! You're joking, right?! Pff, allé, maandag terug naar Dr. Specialist...
Ik roep en tier en brul (inwendig, voor alle duidelijkheid, ik blijf mezelf, zelfs nu, goed onder controle houden :-) )! Kwaad, kwaad, kwaad, kwaad!!!!
Give me my gloves, Rocky, I feel like hitting something!!!
Een mens is bezig met vooruit te gaan, voelt dat lichaam sterker worden, geniet van alles dat dit lijf terug kan doen en dan BAM!
Let me rewind for a second...
Ik had je verteld over die tintelingen in m'n benen... Na veel gedoe dacht men dat dit terug te maken had met m'n bekken, maar dit bleef maar duren... Ik heb nog steeds last van die tintelingen in m'n benen en m'n voeten, en deze keer zijn er bijkomende kleine vervelende bijwerkingen... Ik ben over m'n toeren, neen, ik ben kwaad!
G*dverdomme toch! Het mag nu gedaan zijn! GRRRRRRR!
De huisarts belt naar Dr. Specialist... Het kan een bijwerking zijn van de bestraling... Say what?! Dat is al, even tellen, meer dan 3 maanden geleden! You're joking, right?! Pff, allé, maandag terug naar Dr. Specialist...
Ik roep en tier en brul (inwendig, voor alle duidelijkheid, ik blijf mezelf, zelfs nu, goed onder controle houden :-) )! Kwaad, kwaad, kwaad, kwaad!!!!
Give me my gloves, Rocky, I feel like hitting something!!!
vrijdag 13 november 2015
Embrace
Als kind zag ik om mij heen vrouwen bezig met hun uiterlijk. Het was belangrijk om er goed uit te zien, dat werd mij duidelijk gemaakt. Je kon best schoenen dragen met een hak, want dat is 'sexy' (wat betekent dat, zei m'n kleine ikje in zichzelf...). Je kon best wat make-up opdoen, want dan zie je er mooier uit. Je kon best wat de mode volgen en je daar dan ook naar kleden...
Ik hoorde vrouwen praten: 'Welk maatje heb jij? 38? Amai, ja, mij lukt dat dus niet om van die 4 vooraan af te geraken, hé... En hoeveel weeg jij? 65kg? En hoe groot ben je? Ah, 1m65... Ja, dat zal wel een gezond gewicht zijn, hé. Ah, je zou graag toch een kilo'tje of vijf kwijt willen? Ja, dat is niet zo gemakkelijk, hé. Ja, ik eet dan soms eens een dag niet en niet snoepen natuurlijk, hé. Dat is de grote boosdoener, hé...'
Als meisje van vijf zag ik vrouwen in m'n omgeving eten weigeren: '... ik denk aan m'n lijn...', op de weegschaal staan '...pff, nog altijd geen kilo minder...' Gekke drankjes drinken in plaats van te eten... '...neeneen, ik eet deze week niet mee, ik ben met een proteïne dieet bezig. Voor mij enkel mijn shake.'
Wat moest ik daar nu van denken?
Nu ik ouder ben, weet ik welke invloed dit op mij heeft gehad. Vooral vanaf het moment dat ik begon te puberen. Dat lichaam begon te veranderen en mijn sprietige, spichtige lijfje werd voller en ronder. Ik voelde me niet goed in m'n vel. Ik dacht dat ik nu ook zou moeten beginnen 'diëten'... Een woord dat ik meerdere keren had horen vallen bij de vrouwen in m'n omgeving...
Velen onder jullie zullen het wel herkennen... Dat lijf is te dun of te dik naar 'ons gedacht' (is dat echt hoe we er zelf over denken, of is die gedachte ons ergens aangeleerd/opgedrongen/voorgehouden?). Het is te veel of te weinig gespierd. Het is te 'rechtdoor' of te 'rond'... Het is te mannelijk of te vrouwelijk voor ons geslacht... .
Ja, ook ik heb er heel veel tijd aan gehangen, aan die gedachten... En eerlijk...ja ook nu nog ben ik er vaak mee bezig... Een zwangerschap doet veel met dat lijf. Ja en kanker natuurlijk ook, die medicatie, het gebrek aan beweging en lekker eten dat slechts één van de weinige dingen is waar je nog kan van genieten... (in mijn geval dan). Dat doet de kilo's toenemen...
M'n hoofd is sterker dan toen ik een prille puber was. Het kan beter omgaan met de negatieve gedachten over m'n lichaam. Dat zeker en vast. Ik kan het meer relativeren en in perspectief plaatsen. Neemt niet weg dat het ook mij nog overkomt dat ik het gevoel heb dat die dag me niets past. Dat ik er in alles dik uitzie...
Ik was eindelijk die vele babykilo's die ik was bijgekomen tijdens de zwangerschap kwijt en bam, daar komen die kilo's van het ziek zijn... Op dat moment heeft dat hoofd toch wel een tikje gekregen. Het vertrouwen in dat jonge lijf dat sterk en gezond wordt geacht is weg, want ja, gezond kunnen we het nu niet meer noemen, tijdens de behandeling. En door de behandeling valt ook de kracht en conditie weg. Dus er is een grote onzekerheid over dat lichaam... Ik kijk ik de spiegel en zie een ziek lijf dat geen kracht meer heeft en dat er papperig en dik uitziet... Wie is dat gezicht in de spiegel?! Wie z'n lijf staat daar onder mijn hoofd?! Dit ben ik niet meer?! Kan ik ooit mijn lijf nog terugvinden? Zal dat lichaam ooit nog sterk en fit worden?
Tijdens m'n behandeling probeerde ik deze gedachten sterk te relativeren en te rationaliseren. Komaan! Dat lijf moet nu in de eerste plaats genezen! Let niet op hoe het er nu uit ziet! Dat is niet belangrijk! En toch is het wel belangrijk... Als je in de spiegel kijkt en jezelf niet meer mooi of aantrekkelijk vindt, heeft dat een grote impact op hoe je je voelt, op je zelfbeeld en zelfvertrouwen, op hoe je je gedraagt,... Wie zegt dat het uiterlijk niet belangrijk is? Ook dat lijf heeft aandacht nodig in heb belang van je geest... De focus ligt nu vaak op hoe ons lichaam eruit ziet... Is dit de focus die we nodig hebben? Is deze focus nuttig?
In die periode dat ik worstelde met die negatieve gedachten, botste ik op een dag, op Facebook dan nog, op een campagne: Body Image Movement - 'Embrace'. Een Australische vrouw, Taryn Brumfitt, engageert zich voor een positieve lichaamsbeleving met haar campagne. De focus ligt op een lichaam dat dingen kan verwezenlijken en niet op de kilo's en spieren die het al dan niet bezit...
Ik was geprikkeld door haar campagne en besloot het wat te volgen via Facebook... Een boek? Taryn heeft haar eigen ervaring neergeschreven in een boek... En wat doet een mens met een zee van tijd? Juist ja, het boek kopen (online bestellen) en lezen.
Het was een zeer herkenbaar verhaal van hoe iemand z'n eigen lichaam kan haten omdat het niet (meer) voldoet aan het beeld dat we hebben van het perfecte lichaam. Het was een zeer positief en inspirerend verhaal van hoe iemand gegroeid is van een 'lichaams hater' naar een 'lichaamsminaar'... Het boek is geschreven door een vrouw die het zegt zoals het is, met gênante details erbij. Een vrouw die open is over hoe ze zich voelt, die durft toe te geven dat ze dingen fout heeft gedaan en die nadenkt over hoe ze het in het vervolg anders gaat doen... Ik heb enorm veel gelachen toe ik het boek las. Het thema is wat zwaar geladen en de voorbeelden die ze geeft zijn soms echt om bij te schreien of door de grond te zakken, maar de manier waarop ze het vertelt... Zo ongeremd, vol humor en zelfrelativering... ZALIG! En zo gepassioneerd dat ze is! Echt inspirerend!
Bij deze, Taryn, ik maak wat reclame!
Mensen, lees haar boekje. Het is amper 185 pagina's dik (er staan ook leuke en grappige foto's in, dus minder dan 185 tekst, in relatief groot lettertype :-) ), vlot en luchtig geschreven, in het Engels.
'Embrace
My story from body loahter to body lover' by Taryn Brumfitt (2015)
Voor wie haar campagne eens van dichterbij wilt bekijken:
https://bodyimagemovement.com.au/
Be inspired and embrace your body!
Ik hoorde vrouwen praten: 'Welk maatje heb jij? 38? Amai, ja, mij lukt dat dus niet om van die 4 vooraan af te geraken, hé... En hoeveel weeg jij? 65kg? En hoe groot ben je? Ah, 1m65... Ja, dat zal wel een gezond gewicht zijn, hé. Ah, je zou graag toch een kilo'tje of vijf kwijt willen? Ja, dat is niet zo gemakkelijk, hé. Ja, ik eet dan soms eens een dag niet en niet snoepen natuurlijk, hé. Dat is de grote boosdoener, hé...'
Als meisje van vijf zag ik vrouwen in m'n omgeving eten weigeren: '... ik denk aan m'n lijn...', op de weegschaal staan '...pff, nog altijd geen kilo minder...' Gekke drankjes drinken in plaats van te eten... '...neeneen, ik eet deze week niet mee, ik ben met een proteïne dieet bezig. Voor mij enkel mijn shake.'
Wat moest ik daar nu van denken?
Nu ik ouder ben, weet ik welke invloed dit op mij heeft gehad. Vooral vanaf het moment dat ik begon te puberen. Dat lichaam begon te veranderen en mijn sprietige, spichtige lijfje werd voller en ronder. Ik voelde me niet goed in m'n vel. Ik dacht dat ik nu ook zou moeten beginnen 'diëten'... Een woord dat ik meerdere keren had horen vallen bij de vrouwen in m'n omgeving...
Velen onder jullie zullen het wel herkennen... Dat lijf is te dun of te dik naar 'ons gedacht' (is dat echt hoe we er zelf over denken, of is die gedachte ons ergens aangeleerd/opgedrongen/voorgehouden?). Het is te veel of te weinig gespierd. Het is te 'rechtdoor' of te 'rond'... Het is te mannelijk of te vrouwelijk voor ons geslacht... .
Ja, ook ik heb er heel veel tijd aan gehangen, aan die gedachten... En eerlijk...ja ook nu nog ben ik er vaak mee bezig... Een zwangerschap doet veel met dat lijf. Ja en kanker natuurlijk ook, die medicatie, het gebrek aan beweging en lekker eten dat slechts één van de weinige dingen is waar je nog kan van genieten... (in mijn geval dan). Dat doet de kilo's toenemen...
M'n hoofd is sterker dan toen ik een prille puber was. Het kan beter omgaan met de negatieve gedachten over m'n lichaam. Dat zeker en vast. Ik kan het meer relativeren en in perspectief plaatsen. Neemt niet weg dat het ook mij nog overkomt dat ik het gevoel heb dat die dag me niets past. Dat ik er in alles dik uitzie...
Ik was eindelijk die vele babykilo's die ik was bijgekomen tijdens de zwangerschap kwijt en bam, daar komen die kilo's van het ziek zijn... Op dat moment heeft dat hoofd toch wel een tikje gekregen. Het vertrouwen in dat jonge lijf dat sterk en gezond wordt geacht is weg, want ja, gezond kunnen we het nu niet meer noemen, tijdens de behandeling. En door de behandeling valt ook de kracht en conditie weg. Dus er is een grote onzekerheid over dat lichaam... Ik kijk ik de spiegel en zie een ziek lijf dat geen kracht meer heeft en dat er papperig en dik uitziet... Wie is dat gezicht in de spiegel?! Wie z'n lijf staat daar onder mijn hoofd?! Dit ben ik niet meer?! Kan ik ooit mijn lijf nog terugvinden? Zal dat lichaam ooit nog sterk en fit worden?
Tijdens m'n behandeling probeerde ik deze gedachten sterk te relativeren en te rationaliseren. Komaan! Dat lijf moet nu in de eerste plaats genezen! Let niet op hoe het er nu uit ziet! Dat is niet belangrijk! En toch is het wel belangrijk... Als je in de spiegel kijkt en jezelf niet meer mooi of aantrekkelijk vindt, heeft dat een grote impact op hoe je je voelt, op je zelfbeeld en zelfvertrouwen, op hoe je je gedraagt,... Wie zegt dat het uiterlijk niet belangrijk is? Ook dat lijf heeft aandacht nodig in heb belang van je geest... De focus ligt nu vaak op hoe ons lichaam eruit ziet... Is dit de focus die we nodig hebben? Is deze focus nuttig?
In die periode dat ik worstelde met die negatieve gedachten, botste ik op een dag, op Facebook dan nog, op een campagne: Body Image Movement - 'Embrace'. Een Australische vrouw, Taryn Brumfitt, engageert zich voor een positieve lichaamsbeleving met haar campagne. De focus ligt op een lichaam dat dingen kan verwezenlijken en niet op de kilo's en spieren die het al dan niet bezit...
Ik was geprikkeld door haar campagne en besloot het wat te volgen via Facebook... Een boek? Taryn heeft haar eigen ervaring neergeschreven in een boek... En wat doet een mens met een zee van tijd? Juist ja, het boek kopen (online bestellen) en lezen.
Het was een zeer herkenbaar verhaal van hoe iemand z'n eigen lichaam kan haten omdat het niet (meer) voldoet aan het beeld dat we hebben van het perfecte lichaam. Het was een zeer positief en inspirerend verhaal van hoe iemand gegroeid is van een 'lichaams hater' naar een 'lichaamsminaar'... Het boek is geschreven door een vrouw die het zegt zoals het is, met gênante details erbij. Een vrouw die open is over hoe ze zich voelt, die durft toe te geven dat ze dingen fout heeft gedaan en die nadenkt over hoe ze het in het vervolg anders gaat doen... Ik heb enorm veel gelachen toe ik het boek las. Het thema is wat zwaar geladen en de voorbeelden die ze geeft zijn soms echt om bij te schreien of door de grond te zakken, maar de manier waarop ze het vertelt... Zo ongeremd, vol humor en zelfrelativering... ZALIG! En zo gepassioneerd dat ze is! Echt inspirerend!
Bij deze, Taryn, ik maak wat reclame!
Mensen, lees haar boekje. Het is amper 185 pagina's dik (er staan ook leuke en grappige foto's in, dus minder dan 185 tekst, in relatief groot lettertype :-) ), vlot en luchtig geschreven, in het Engels.
'Embrace
My story from body loahter to body lover' by Taryn Brumfitt (2015)
Voor wie haar campagne eens van dichterbij wilt bekijken:
https://bodyimagemovement.com.au/
Be inspired and embrace your body!
vrijdag 6 november 2015
When the back(bone) crumbles...
M'n rug... neen, het is m'n bekken... of is het m'n hoofd...
Het zeurt en kniest.
Het schuurt en krijst.
De pijn.
Pff, ik was er vanaf, dacht ik. Dat bekken hebben we nu wel gehad en die rug heeft voldoende aandacht gekregen... dacht ik... Die pijn blijft me parten spelen...
Deze keer is het toch iets anders dan in het begin... Je weet wel, m'n bekkeninstabiliteit die terug de kop kwam opsteken door zo lang te weinig beweging te hebben gehad... Wel ja, dat probleem hadden we vakkundig aangepakt, dacht ik: kine, thuis oefeningen doen, bewust opletten als ik lang moet staan, veel fietsen en weinig wandelen... En toch... De pijn is deze keer anders, allé, ze is hetzelfde, maar er is nog iets bij gekomen: tintelingen naar m'n voeten, pijnscheuten tot in m'n tenen...
Voor de zoveelste keer naar de dokter... Hernia!!!??? Rode alarmbelletjes, grote wapperende vlaggen, een irritant *Nah nah nah* alarmgeluid in m'n hoofd... Komaan!? Are you joking me! (Verontwaardiging) Pff, dat nu ook nog (Moedeloosheid). Grr! Lijf, waarom laat je me zo in de steek! (Kwaadheid). Allé, dat hebben we dit jaar nog niet gehad! (Humor of zoals het me nu plots duidelijk wordt, één van mijn Copingmechanismen).
MRI = GEEN Hernia! Joepie! Maar uh... wat dan wel??? Toch m'n bekken??? Allé, dan nog wat meer kine en geen drie keer maar zes keer in de week thuis oefenen...
Hop met die beentjes! Strakker dat lijf! Spieren heb je nodig om die pijn weg te krijgen! M'n inwendige Booth camp Drill master schreeuwt me toe: 'Rol die mat uit! Op de rug en start! 3x10 van dit en 3x15 van dat! HOUDEN die plank! HOUDEN! Komaan, niet opgeven! Voel die spieren strakker worden! Voel dat natuurlijke korset om je lijf spannen! GO! GO! GO!'
Meneertje Drill Master doet dat goed, hé! :-) Nu alleen volhouden!
Het zeurt en kniest.
Het schuurt en krijst.
De pijn.
Pff, ik was er vanaf, dacht ik. Dat bekken hebben we nu wel gehad en die rug heeft voldoende aandacht gekregen... dacht ik... Die pijn blijft me parten spelen...
Deze keer is het toch iets anders dan in het begin... Je weet wel, m'n bekkeninstabiliteit die terug de kop kwam opsteken door zo lang te weinig beweging te hebben gehad... Wel ja, dat probleem hadden we vakkundig aangepakt, dacht ik: kine, thuis oefeningen doen, bewust opletten als ik lang moet staan, veel fietsen en weinig wandelen... En toch... De pijn is deze keer anders, allé, ze is hetzelfde, maar er is nog iets bij gekomen: tintelingen naar m'n voeten, pijnscheuten tot in m'n tenen...
Voor de zoveelste keer naar de dokter... Hernia!!!??? Rode alarmbelletjes, grote wapperende vlaggen, een irritant *Nah nah nah* alarmgeluid in m'n hoofd... Komaan!? Are you joking me! (Verontwaardiging) Pff, dat nu ook nog (Moedeloosheid). Grr! Lijf, waarom laat je me zo in de steek! (Kwaadheid). Allé, dat hebben we dit jaar nog niet gehad! (Humor of zoals het me nu plots duidelijk wordt, één van mijn Copingmechanismen).
MRI = GEEN Hernia! Joepie! Maar uh... wat dan wel??? Toch m'n bekken??? Allé, dan nog wat meer kine en geen drie keer maar zes keer in de week thuis oefenen...
Hop met die beentjes! Strakker dat lijf! Spieren heb je nodig om die pijn weg te krijgen! M'n inwendige Booth camp Drill master schreeuwt me toe: 'Rol die mat uit! Op de rug en start! 3x10 van dit en 3x15 van dat! HOUDEN die plank! HOUDEN! Komaan, niet opgeven! Voel die spieren strakker worden! Voel dat natuurlijke korset om je lijf spannen! GO! GO! GO!'
Meneertje Drill Master doet dat goed, hé! :-) Nu alleen volhouden!
dinsdag 3 november 2015
Op het matje geroepen...
Of zo voelde het toch aan voor mij toen ik in oktober een brief kreeg om naar de adviserend geneesheer van m'n mutualiteit te gaan. Jah, het voelt een beetje als een controle, hé. 'Om de 'profiteurs' er van tussen te halen', hoor je dan vaak zeggen. En al ben je zelf ernstig ziek of in ieder geval nog aan het revalideren van die ernstige ziekte, toch voel je een zekere kramp in je maag. - Wat zal dat geven? Hoe zal die dokter zijn? Zal dat zo'n viezen zijn? Zal hij veel vragen stellen? Welke vragen zal hij stellen? Zal hij er iets van zeggen dat ik vrijwilligerswerk doe? -
Pff, er ging vanalles door m'n hoofd... Ja, ik was een beetje bang... zo kan ik het wel omschrijven. Terwijl ik weet dat ik nog niet zou kunnen werken. Geen uren aan een stuk. En ik ben ook nog zo vlug moe en die moeheid blijft ook zo lang hangen... Neen, eigenlijk heb ik geen reden om zenuwachtig te zijn, maar het is bijna een reflex. Net zoals veel mensen nerveus worden als ze een politiewagen tegenkomen op de baan :-) (Ja, ik ben zo iemand.)
Ik wou in ieder geval vroeg genoeg doorgaan: liever een goeie indruk maken en op tijd zijn dan puffend en zwetend toestrompelen en al op de zenuwen werken... Mensen van alle leeftijden kwamen toe in de wachtzaal. Er waren drie dokters en bij twee van hen ging het redelijk vlot vooruit. Jammer, maar helaas, ik had de derde dokter... Toen ik aankwam was er 1 wachtende voor mij... Een half uur later was er niemand meer voor mij. Nog een half uur later was het eindelijk aan mij :-) Gelukkig heb ik veel geduld! :-)
Toen ik het dokterskabinet binnenkwam, was ik afwachtend. Ik wachtte op de intonatie van z'n stem, ik wachtte op z'n blik, op z'n lichaamshouding, ... want dit zou mij gaan vertellen of hij 'nen viezen' was... Ik wandelde voorzichtig binnen: 'Dr. Mutualiteit?' 'Ja', antwoordde hij. 'Mevrouw Nobels, wat bent u een bijzonder sterke vrouw! Wat een jaar hebt u achter de rug!' De tranen sprongen in m'n ogen... Ja, wat een jaar had ik achter de rug... En het ijs was gebroken, m'n ongemakkelijk gevoel was weg en we hebben nog een boeiend en bijna filosofisch gesprek gehad.
Pff, er ging vanalles door m'n hoofd... Ja, ik was een beetje bang... zo kan ik het wel omschrijven. Terwijl ik weet dat ik nog niet zou kunnen werken. Geen uren aan een stuk. En ik ben ook nog zo vlug moe en die moeheid blijft ook zo lang hangen... Neen, eigenlijk heb ik geen reden om zenuwachtig te zijn, maar het is bijna een reflex. Net zoals veel mensen nerveus worden als ze een politiewagen tegenkomen op de baan :-) (Ja, ik ben zo iemand.)
Ik wou in ieder geval vroeg genoeg doorgaan: liever een goeie indruk maken en op tijd zijn dan puffend en zwetend toestrompelen en al op de zenuwen werken... Mensen van alle leeftijden kwamen toe in de wachtzaal. Er waren drie dokters en bij twee van hen ging het redelijk vlot vooruit. Jammer, maar helaas, ik had de derde dokter... Toen ik aankwam was er 1 wachtende voor mij... Een half uur later was er niemand meer voor mij. Nog een half uur later was het eindelijk aan mij :-) Gelukkig heb ik veel geduld! :-)
Toen ik het dokterskabinet binnenkwam, was ik afwachtend. Ik wachtte op de intonatie van z'n stem, ik wachtte op z'n blik, op z'n lichaamshouding, ... want dit zou mij gaan vertellen of hij 'nen viezen' was... Ik wandelde voorzichtig binnen: 'Dr. Mutualiteit?' 'Ja', antwoordde hij. 'Mevrouw Nobels, wat bent u een bijzonder sterke vrouw! Wat een jaar hebt u achter de rug!' De tranen sprongen in m'n ogen... Ja, wat een jaar had ik achter de rug... En het ijs was gebroken, m'n ongemakkelijk gevoel was weg en we hebben nog een boeiend en bijna filosofisch gesprek gehad.
Abonneren op:
Reacties (Atom)