Embrace

Als kind zag ik om mij heen vrouwen bezig met hun uiterlijk. Het was belangrijk om er goed uit te zien, dat werd mij duidelijk gemaakt. Je kon best schoenen dragen met een hak, want dat is 'sexy' (wat betekent dat, zei m'n kleine ikje in zichzelf...). Je kon best wat make-up opdoen, want dan zie je er mooier uit. Je kon best wat de mode volgen en je daar dan ook naar kleden...

Ik hoorde vrouwen praten: 'Welk maatje heb jij? 38? Amai, ja, mij lukt dat dus niet om van die 4 vooraan af te geraken, hé... En hoeveel weeg jij? 65kg? En hoe groot ben je? Ah, 1m65... Ja, dat zal wel een gezond gewicht zijn, hé. Ah, je zou graag toch een kilo'tje of vijf kwijt willen? Ja, dat is niet zo gemakkelijk, hé. Ja, ik eet dan soms eens een dag niet en niet snoepen natuurlijk, hé. Dat is de grote boosdoener, hé...'

Als meisje van vijf zag ik vrouwen in m'n omgeving eten weigeren: '... ik denk aan m'n lijn...', op de weegschaal staan '...pff, nog altijd geen kilo minder...' Gekke drankjes drinken in plaats van te eten... '...neeneen, ik eet deze week niet mee, ik ben met een proteïne dieet bezig. Voor mij enkel mijn shake.'

Wat moest ik daar nu van denken?

Nu ik ouder ben, weet ik welke invloed dit op mij heeft gehad. Vooral vanaf het moment dat ik begon te puberen. Dat lichaam begon te veranderen en mijn sprietige, spichtige lijfje werd voller en ronder. Ik voelde me niet goed in m'n vel. Ik dacht dat ik nu ook zou moeten beginnen 'diëten'... Een woord dat ik meerdere keren had horen vallen bij de vrouwen in m'n omgeving...

Velen onder jullie zullen het wel herkennen... Dat lijf is te dun of te dik naar 'ons gedacht' (is dat echt hoe we er zelf over denken, of is die gedachte ons ergens aangeleerd/opgedrongen/voorgehouden?). Het is te veel of te weinig gespierd. Het is te 'rechtdoor' of te 'rond'... Het is te mannelijk of te vrouwelijk voor ons geslacht... .

Ja, ook ik heb er heel veel tijd aan gehangen, aan die gedachten... En eerlijk...ja ook nu nog ben ik er vaak mee bezig... Een zwangerschap doet veel met dat lijf. Ja en kanker natuurlijk ook, die medicatie, het gebrek aan beweging en lekker eten dat slechts één van de weinige dingen is waar je nog kan van genieten... (in mijn geval dan). Dat doet de kilo's toenemen...

M'n hoofd is sterker dan toen ik een prille puber was. Het kan beter omgaan met de negatieve gedachten over m'n lichaam. Dat zeker en vast. Ik kan het meer relativeren en in perspectief plaatsen. Neemt niet weg dat het ook mij nog overkomt dat ik het gevoel heb dat die dag me niets past. Dat ik er in alles dik uitzie...

Ik was eindelijk die vele babykilo's die ik was bijgekomen tijdens de zwangerschap kwijt en bam, daar komen die kilo's van het ziek zijn... Op dat moment heeft dat hoofd toch wel een tikje gekregen. Het vertrouwen in dat jonge lijf dat sterk en gezond wordt geacht is weg, want ja, gezond kunnen we het nu niet meer noemen, tijdens de behandeling. En door de behandeling valt ook de kracht en conditie weg. Dus er is een grote onzekerheid over dat lichaam... Ik kijk ik de spiegel en zie een ziek lijf dat geen kracht meer heeft en dat er papperig en dik uitziet... Wie is dat gezicht in de spiegel?! Wie z'n lijf staat daar onder mijn hoofd?! Dit ben ik niet meer?! Kan ik ooit mijn lijf nog terugvinden? Zal dat lichaam ooit nog sterk en fit worden?

Tijdens m'n behandeling probeerde ik deze gedachten sterk te relativeren en te rationaliseren. Komaan! Dat lijf moet nu in de eerste plaats genezen! Let niet op hoe het er nu uit ziet! Dat is niet belangrijk! En toch is het wel belangrijk... Als je in de spiegel kijkt en jezelf niet meer mooi of aantrekkelijk vindt, heeft dat een grote impact op hoe je je voelt, op je zelfbeeld en zelfvertrouwen, op hoe je je gedraagt,... Wie zegt dat het uiterlijk niet belangrijk is? Ook dat lijf heeft aandacht nodig in heb belang van je geest... De focus ligt nu vaak op hoe ons lichaam eruit ziet... Is dit de focus die we nodig hebben? Is deze focus nuttig?

In die periode dat ik worstelde met die negatieve gedachten, botste ik op een dag, op Facebook dan nog, op een campagne: Body Image Movement -  'Embrace'. Een Australische vrouw, Taryn Brumfitt, engageert zich voor een positieve lichaamsbeleving met haar campagne. De focus ligt op een lichaam dat dingen kan verwezenlijken en niet op de kilo's en spieren die het al dan niet bezit...

Ik was geprikkeld door haar campagne en besloot het wat te volgen via Facebook... Een boek? Taryn heeft haar eigen ervaring neergeschreven in een boek... En wat doet een mens met een zee van tijd? Juist ja, het boek kopen (online bestellen) en lezen.

Het was een zeer herkenbaar verhaal van hoe iemand z'n eigen lichaam kan haten omdat het niet (meer) voldoet aan het beeld dat we hebben van het perfecte lichaam. Het was een zeer positief en inspirerend verhaal van hoe iemand gegroeid is van een 'lichaams hater' naar een 'lichaamsminaar'... Het boek is geschreven door een vrouw die het zegt zoals het is, met gênante details erbij. Een vrouw die open is over hoe ze zich voelt, die durft toe te geven dat ze dingen fout heeft gedaan en die nadenkt over hoe ze het in het vervolg anders gaat doen... Ik heb enorm veel gelachen toe ik het boek las. Het thema is wat zwaar geladen en de voorbeelden die ze geeft zijn soms echt om bij te schreien of door de grond te zakken, maar de manier waarop ze het vertelt... Zo ongeremd, vol humor en zelfrelativering... ZALIG! En zo gepassioneerd dat ze is! Echt inspirerend!

Bij deze, Taryn, ik maak wat reclame!

Mensen, lees haar boekje. Het is amper 185 pagina's dik (er staan ook leuke en grappige foto's in, dus minder dan 185 tekst, in relatief groot lettertype :-) ), vlot en luchtig geschreven, in het Engels.

'Embrace
My story from body loahter to body lover' by Taryn Brumfitt (2015)

Voor wie haar campagne eens van dichterbij wilt bekijken:

https://bodyimagemovement.com.au/

Be inspired and embrace your body!