Het is vandaag m'n laatste dag als twintiger... Man man man, als ik vroeger dacht over hoe mensen zijn als ze dertig jaar zijn, dan dacht ik aan: iemand die het allemaal al goed weet, die de wereld kan inschatten en die stevig in z'n schoenen staat... Hahahahahahahahahaaaaa!
Het is bijna zover en ik weet niet of ik aan die criteria voldoe, maar het maakt eigenlijk ook niet uit. Ik dacht op voorhand eveneens: Oei, die nieuwe voordeur, die 3 vooraan... dan ben je geen jeugd meer, hé... Onlangs ging het op de radio over 'de jeugd van tegenwoordig' en ik voelde mij aangesproken... tot ik begon te beseffen: Ja maar, wacht eens even, ben ik eigenlijk nog wel 'de jeugd van tegenwoordig'? Moet ik mij wel aangesproken voelen? :-p
Nu ik hem bijna heb, die nieuwe voordeur, zie ik er helemaal niet tegenop. Want als je de dingen een beetje in perspectief ziet, is een nieuwe voordeur een feest! Gelijk welke voordeur je krijgt, het is een bevestiging: Ja, je bent al zo ver geraakt in het leven! Je bent hier en nu en je leeft en je kan de voor- (en ook na-) delen van deze nieuwe voordeur ervaren en beleven. Hoe fantastisch is dat ni!
Een jaar geleden begon ik deze blog met het idee m'n laatste jaar als twintiger wat neer te schrijven. Op een leuke en ludieke manier toeleven naar die nieuwe voordeur. Het lot heeft mij hierbij een onverwachte inhoud gegeven. De blog waarvan ik dacht ze luchtig en 'over koetjes en kalfjes' te maken, werd plots: 'een getuigenis over kanker'... Tjah, en dan is dat laatste jaar als twintiger plots toch heel wat anders dan je in je hoofd had.
Hier zijn we dan, een jaar verder. Een jaar met veel, hmm hoe zou ik het noemen, uitdagingen. Ja... Straks zeg ik vaarwel tegen het 'twintigerschap', maar niet met verdriet. Ja, misschien wel een beetje nostalgie, maar zeker geen verdriet. Ik omarm straks m'n nieuwe voordeur, want enkele maanden geleden, wist ik niet of ik die nog ging kunnen krijgen, die nieuwe voordeur. Vandaar dat ik mij heb voorgenomen om iedere nieuwe voordeur vanaf vandaag met open armen te verwelkomen. Iedere nieuwe voordeur is een kroontje voor het pad dat werd afgelegd. Een teken dat je leeft. Maar wacht even... REWIND! Wat zeg ik nu... Niet alleen iedere voordeur, maar ook ieder achterpoortje is een feest!! Dus geniet ervan!
Dikke knuffels!!
zaterdag 31 oktober 2015
donderdag 22 oktober 2015
Check up
Vandaag bij Dr. Specialist geweest. Ik moet zeggen dat het geen warm terugzien was, want na lange tijd moest ik terug die muffe gangen die me doen kokhalzen betreden en dat steriele witte kamertje binnengaan waar ik ooit m'n diagnose heb gekregen...
Maar goed, het was dus zo ver.
Op voorhand al even stressen: Zou ik terug misselijk worden als ik op die gang kom? Zou ik een pilletje moeten nemen? Gaat m'n poort wel vlot spoelen na 8 weken?
Ik nam een gokje: geen pilletje nemen, wel een met parfum doordrenkte sjaal om voor m'n mond te houden. Gelukkig was er niet veel volk = niet lang in 'DE GANG' moeten wachten, vlot aangeprikt en poort gespoeld en dan naar een ander verdiep op consultatie. OEF! Ik ben weg voor die vreselijke soep werd uitgedeeld.
Bij Dr. Specialist alles vlot verlopen: bloedwaarden goed, afspraak voor een nieuwe PET gepland en het idee om terug te gaan werken werd al wat besproken.
We gaan vooruit!!
Maar goed, het was dus zo ver.
Op voorhand al even stressen: Zou ik terug misselijk worden als ik op die gang kom? Zou ik een pilletje moeten nemen? Gaat m'n poort wel vlot spoelen na 8 weken?
Ik nam een gokje: geen pilletje nemen, wel een met parfum doordrenkte sjaal om voor m'n mond te houden. Gelukkig was er niet veel volk = niet lang in 'DE GANG' moeten wachten, vlot aangeprikt en poort gespoeld en dan naar een ander verdiep op consultatie. OEF! Ik ben weg voor die vreselijke soep werd uitgedeeld.
Bij Dr. Specialist alles vlot verlopen: bloedwaarden goed, afspraak voor een nieuwe PET gepland en het idee om terug te gaan werken werd al wat besproken.
We gaan vooruit!!
maandag 19 oktober 2015
Twee jaar vol geluk
Twee jaar geleden, op dit uur ben je geboren...
4 weken vroeger dan verwacht mochten we je verwelkomen in ons gezin.
Hoe vlug men kan verliefd worden, dat heb ik toen ontdekt.
Je hebt ons al zoveel geluk gebracht in die twee jaar dat je in ons leven bent.
Je guitige lach, je 'kapoenestreken' die ons dikwijls versteld doen staan, hoe smakelijk je van een boterham met smeerkaas kan genieten, hoe verwonderd je kan kijken naar de herfstbladeren die naar beneden vallen, hoe guitig je je knuffeldieren tegen je wang drukt, ...
Het zijn die kleine dingen die ons gelukkig maken.
Een gelukkige verjaardag, lieve jongen!
4 weken vroeger dan verwacht mochten we je verwelkomen in ons gezin.
Hoe vlug men kan verliefd worden, dat heb ik toen ontdekt.
Je hebt ons al zoveel geluk gebracht in die twee jaar dat je in ons leven bent.
Je guitige lach, je 'kapoenestreken' die ons dikwijls versteld doen staan, hoe smakelijk je van een boterham met smeerkaas kan genieten, hoe verwonderd je kan kijken naar de herfstbladeren die naar beneden vallen, hoe guitig je je knuffeldieren tegen je wang drukt, ...
Het zijn die kleine dingen die ons gelukkig maken.
Een gelukkige verjaardag, lieve jongen!
vrijdag 16 oktober 2015
Het deinende schip
Ik voel me als een deinend schip op een woeste zee.
De golven van geluk nemen me mee naar ongekende hoogtes: de glimlach en glanzende ogen van die lieve peuter, de grappen en grollen van die schat van een man, een zalig verwen bezoekje aan de schoonheidsspecialiste, een deugddoende inspanningsslag bij de revalidatie, de longen uit m'n lijf zingen in de zangles, een verrassend en boeiend gesprek met een gezicht uit het studenten verleden, een kooroptreden die de longen doet dansen van plezier, twee toffe vriendinnen ontvangen voor home made spaghetti, relaxatie oefeningen, een Star-sister repetitie die me doet stralen als een ster...
Waauw, wat een hoge golven! Als ik het zo opsom... zalig om dit allemaal te kunnen doen!
En toch... om de hoogte van de dingen te kunnen inschatten, heb je ook laagtes (ik ga niet zeggen nodig, want ik weet niet of je ze nodig hebt...). Laagstes waar ik niet wil in hangen, die ik geen erkenning wil geven door ze te benoemen. Laagtes waartegen ik in m'n hoofd vecht door ze te rationaliseren of ze anders te noemen... En toch... toch zijn ze er. Momenten waarop ik me leeg voel, momenten waarop ik aan alles twijfel, momenten waarop ik geen fut heb om de deur uit te gaan...
Tegelijkertijd geven deze lage golven me de gelegenheid om stil te staan bij dingen die ik als vanzelfsprekend ben beginnen beschouwen of waar ik lange tijd te weinig aandacht heb voor gehad: m'n (al dan niet reeds bereikte) doelen, m'n verwachtingen voor de toekomst, het belang van fysieke rust, het belang om de tijd te nemen om je gedachten te ordenen, ... Ja, misschien heb je de lage golven toch nodig... Naar een Vlaamse zangeres met internationale faam: 'the black parts need to be loved as well...' (google it and listen to the lyrics)
Het gevecht tegen de laagtes komt van een angst om een label te ontvangen, het label van depressie... Alsof het label een life sentence is die je meezeult tot het einde der tijden... Ja, ik weet dat het niet zo is, maar toch... Zo hard vecht ik tegen dat label en tegen die gedachten. Op den duur wordt een mindere dag hierdoor ondenkbaar. Iets wat je je niet meer kan veroorloven. Een mindere dag = luiheid of opgeven of depressief zijn of het gebrek aan kracht,... NEEN!! (Bedenking: welke invloed heeft onze prestatiegerichte maatschappij hierop?)
Iedereen heeft wel, denk ik (lees: 'hoop ik', want anders heb ik misschien wel meer DSM labels nodig dan ik dacht :-) ), zo'n stemmetje in het hoofd waar je af en toe eens mee in debat moet gaan. Een stemmetje die je graag doet twijfelen: Zou je die beslissing wel nemen? Zou je die tweede portie pasta nu wel nemen? Zou je dat kleedje niet beter laten hangen,... Het hoeft niet om een levensveranderend thema te gaan. Het kan ook om iets alledaags gaan. Dat stemmetje, waarvan ik denk dat iedereen het wel heeft, dat stemmetje heeft af en toe eens een goed zetje nodig. 'Een schop onder z'n viool', zou m'n mémé hebben gezegd in haar oerdegelijke West-Vlaams.
Dus, als ik me moe voel of geen zin heb om uit die slobber broek te kruipen of het gevoel heb dat de wereld gaat vergaan, dan begint dat stemmetje tegen me te praten. Het probeert me een nog slechter gevoel te geven, een schuldgevoel aan te praten om wat ik wel of niet doe. En wat doe je dan?
Dan komt het tweede stemmetje (Oei, nog een stemmetje... moet ik me zorgen beginnen maken? :-) ) Een duidelijke stem die ik doorheen de laatste maanden luider, kordater en krachtiger heb horen worden. - Doe niet belachelijk! Je bent geen robot, je bent een mens! Een mens moet af en toe eens zeggen; foert! Een mens mag zich al eens slecht voelen. De boog kan niet altijd gespannen staan. En wat is het toch leuk om gewoon eens niets te doen! Gewoon even ervan genieten en straks, dan vlieg je er gewoon terug in! Bovendien, kijk eens naar wat je WEL al allemaal doet! -
Die woeste zee is eigenlijk best boeiend om te bevaren. Eens je in een laag dal van waterheuvels bent, zie je die prachtige mooie hoge golven om je heen en kijk je ernaar uit om zo'n berg te beklimmen. Eens aan het klimmen, voel je je lichaam werken, je voelt je spieren, je voelt hoe dat lijf bestaat en hoeveel kracht het heeft. Eens boven overzie je een magnifiek landschap vol heuvels, bergen, dalen en kliffen. JIJ hebt deze allemaal doorzwommen. En je weet dat er nog meer op je pad komen die je op hun beurt weer zal aanpakken. Nooit saai op zee! Ja, je geeft al eens over door die vervelende zeeziekte en je verliest al eens een roeispaan... Part of the deal! Dat maakt de reis boeiend en uitdagend. Surprise!: Plots drijft er een wrakstuk voorbij vol bruikbaar materiaal. Een welkom geschenk. Je lichaam wordt sterker door dat roeien en je begint stilaan de weg te kennen.
Ja, ik hou wel van de zee. Help me eraan te herinneren dat ik dringend nog eens moet uitwaaien op een zeedijk!
:-)
De golven van geluk nemen me mee naar ongekende hoogtes: de glimlach en glanzende ogen van die lieve peuter, de grappen en grollen van die schat van een man, een zalig verwen bezoekje aan de schoonheidsspecialiste, een deugddoende inspanningsslag bij de revalidatie, de longen uit m'n lijf zingen in de zangles, een verrassend en boeiend gesprek met een gezicht uit het studenten verleden, een kooroptreden die de longen doet dansen van plezier, twee toffe vriendinnen ontvangen voor home made spaghetti, relaxatie oefeningen, een Star-sister repetitie die me doet stralen als een ster...
Waauw, wat een hoge golven! Als ik het zo opsom... zalig om dit allemaal te kunnen doen!
En toch... om de hoogte van de dingen te kunnen inschatten, heb je ook laagtes (ik ga niet zeggen nodig, want ik weet niet of je ze nodig hebt...). Laagstes waar ik niet wil in hangen, die ik geen erkenning wil geven door ze te benoemen. Laagtes waartegen ik in m'n hoofd vecht door ze te rationaliseren of ze anders te noemen... En toch... toch zijn ze er. Momenten waarop ik me leeg voel, momenten waarop ik aan alles twijfel, momenten waarop ik geen fut heb om de deur uit te gaan...
Tegelijkertijd geven deze lage golven me de gelegenheid om stil te staan bij dingen die ik als vanzelfsprekend ben beginnen beschouwen of waar ik lange tijd te weinig aandacht heb voor gehad: m'n (al dan niet reeds bereikte) doelen, m'n verwachtingen voor de toekomst, het belang van fysieke rust, het belang om de tijd te nemen om je gedachten te ordenen, ... Ja, misschien heb je de lage golven toch nodig... Naar een Vlaamse zangeres met internationale faam: 'the black parts need to be loved as well...' (google it and listen to the lyrics)
Het gevecht tegen de laagtes komt van een angst om een label te ontvangen, het label van depressie... Alsof het label een life sentence is die je meezeult tot het einde der tijden... Ja, ik weet dat het niet zo is, maar toch... Zo hard vecht ik tegen dat label en tegen die gedachten. Op den duur wordt een mindere dag hierdoor ondenkbaar. Iets wat je je niet meer kan veroorloven. Een mindere dag = luiheid of opgeven of depressief zijn of het gebrek aan kracht,... NEEN!! (Bedenking: welke invloed heeft onze prestatiegerichte maatschappij hierop?)
Iedereen heeft wel, denk ik (lees: 'hoop ik', want anders heb ik misschien wel meer DSM labels nodig dan ik dacht :-) ), zo'n stemmetje in het hoofd waar je af en toe eens mee in debat moet gaan. Een stemmetje die je graag doet twijfelen: Zou je die beslissing wel nemen? Zou je die tweede portie pasta nu wel nemen? Zou je dat kleedje niet beter laten hangen,... Het hoeft niet om een levensveranderend thema te gaan. Het kan ook om iets alledaags gaan. Dat stemmetje, waarvan ik denk dat iedereen het wel heeft, dat stemmetje heeft af en toe eens een goed zetje nodig. 'Een schop onder z'n viool', zou m'n mémé hebben gezegd in haar oerdegelijke West-Vlaams.
Dus, als ik me moe voel of geen zin heb om uit die slobber broek te kruipen of het gevoel heb dat de wereld gaat vergaan, dan begint dat stemmetje tegen me te praten. Het probeert me een nog slechter gevoel te geven, een schuldgevoel aan te praten om wat ik wel of niet doe. En wat doe je dan?
Dan komt het tweede stemmetje (Oei, nog een stemmetje... moet ik me zorgen beginnen maken? :-) ) Een duidelijke stem die ik doorheen de laatste maanden luider, kordater en krachtiger heb horen worden. - Doe niet belachelijk! Je bent geen robot, je bent een mens! Een mens moet af en toe eens zeggen; foert! Een mens mag zich al eens slecht voelen. De boog kan niet altijd gespannen staan. En wat is het toch leuk om gewoon eens niets te doen! Gewoon even ervan genieten en straks, dan vlieg je er gewoon terug in! Bovendien, kijk eens naar wat je WEL al allemaal doet! -
Die woeste zee is eigenlijk best boeiend om te bevaren. Eens je in een laag dal van waterheuvels bent, zie je die prachtige mooie hoge golven om je heen en kijk je ernaar uit om zo'n berg te beklimmen. Eens aan het klimmen, voel je je lichaam werken, je voelt je spieren, je voelt hoe dat lijf bestaat en hoeveel kracht het heeft. Eens boven overzie je een magnifiek landschap vol heuvels, bergen, dalen en kliffen. JIJ hebt deze allemaal doorzwommen. En je weet dat er nog meer op je pad komen die je op hun beurt weer zal aanpakken. Nooit saai op zee! Ja, je geeft al eens over door die vervelende zeeziekte en je verliest al eens een roeispaan... Part of the deal! Dat maakt de reis boeiend en uitdagend. Surprise!: Plots drijft er een wrakstuk voorbij vol bruikbaar materiaal. Een welkom geschenk. Je lichaam wordt sterker door dat roeien en je begint stilaan de weg te kennen.
Ja, ik hou wel van de zee. Help me eraan te herinneren dat ik dringend nog eens moet uitwaaien op een zeedijk!
:-)
woensdag 7 oktober 2015
Nuttig zijn
Eén van de moeilijkste dingen aan de afgelopen maanden, was omgaan met het gevoel dat je nutteloos bent. Het gevoel dat je niets meer kan doen om anderen te helpen, om JEZELF te helpen, ...
Tijdens de behandeling vind je troost in de wetenschap dat de behandeling ondergaan en rusten om ervan te bekomen écht wel hard werken is en dat je jezelf dus wel zeer nuttig maakt door te vechten voor de genezing. En dan is de behandeling gedaan en wordt dat gevoel van nutteloos te zijn groter...
Vandaag heb ik me sinds lang terug nuttig gevoeld. Ik mag 2 uurtjes in de week vrijwilligerswerk doen. Wat een zalig gevoel om terug iets toe te voegen aan de maatschappij! Bedankt voor de kans!
Tijdens de behandeling vind je troost in de wetenschap dat de behandeling ondergaan en rusten om ervan te bekomen écht wel hard werken is en dat je jezelf dus wel zeer nuttig maakt door te vechten voor de genezing. En dan is de behandeling gedaan en wordt dat gevoel van nutteloos te zijn groter...
Vandaag heb ik me sinds lang terug nuttig gevoeld. Ik mag 2 uurtjes in de week vrijwilligerswerk doen. Wat een zalig gevoel om terug iets toe te voegen aan de maatschappij! Bedankt voor de kans!
dinsdag 6 oktober 2015
The knight in shiny armour
Tijdens de behandeling stond ik klaar: speer en schild in de hand, lichaam gehuld in een glanzend harnas gegraveerd met lelies, een rode gevederde helm op m'n hoofd, ... Ja, ik was klaar voor de strijd en deinsde voor niets of niemand terug...
En dan... dan is de strijd gestreden, de veldslag gewonnen. Je kijkt om je heen en ziet de ravage die de strijd heeft aangericht: rookpluimen die uit daken schieten tussen enkele laatste vuurtongen, lichamen die uitgeput op de grond liggen en de kracht zoeken om recht te komen. Je ziet afgebrokkelde muren, hoort kreten van wanhoop, ruikt bloed, modder en chaos... De strijd is voorbij.
Je staat op een heuvel, leunend op het zwaard dat voor je staat. Je heft je hoofd hoog en denkt: Yes, I've made it... Je overziet het slagveld voor je uit. Dan begint het je te dagen: het echte werk moet nog beginnen...
De muren van de huizen moeten terug opgebouwd worden, daken opgelapt. De stukgeslagen rijtuigen moeten opgeruimd en opnieuw gemonteerd worden... Het land moet opnieuw bewerkt worden, zodat er terug groenten en vruchten kunnen groeien. Wegen moeten opnieuw aangelegd worden en de mensen om je heen hebben nood aan bemoedigende woorden...
Je staat daar op die heuvel en ziet hoe hard je hebt gevochten om de strijd te winnen. Je ziet hoe hard je nog zal moeten werken om terug je leven op de rails te krijgen... Tijd om dat glanzend harnas opzij te leggen en jezelf een mooie groene overall aan te schaffen. Tijd om in de aarde te wroeten. Handen uit de mouwen!
Opnieuw beginnen
De maand september was een beetje opnieuw op gang komen. Zo langzaam aan, stapje per stapje terug meer kunnen doen, kleine dingen.
Na het einde van de bestraling, had ik een maand om te bekomen. Op voorhand vond ik dit lang: komaan, ik wil erin vliegen. Kan ik vandaag nog niet beginnen met die revalidatie, dacht ik eind augustus. Nu ik terug kijk op die maand, is het een nuttige periode geweest.
Opeens is de behandeling gedaan. Je hoeft niet meer dagelijks naar het ziekenhuis. De dagen vul je met rusten, want je voelt wel dat je lijf nog niet helemaal op dreef is. Je leest boeken en bij dat lezen val je al eens in slaap. Je kijkt wat TV en ook dan val je te pas en te onpas in slaap. Je probeert al eens iets van huishoudelijk nut doen, maar ook dan zegt je lijf: hold your horses, kruip nog maar wat in die zetel.
Die maand was een maand van rusten, van blijdschap dat de behandeling gedaan is, van opluchting dat alles is weg gebleven, van erkennen dat je na al die behandelingen toch wel zwakjes bent en van inzien dat je nog wat tijd nodig hebt om terug op gang te komen.
Eens de behandeling gedaan, was het ook even in m'n hoofd zoeken. Soms voelde ik me zo nutteloos. Ik wou iets zinvol doen, maar kon nog niet echt doen wat ik wou. Met ups & downs spartel je jezelf door die maand, want je kijkt vooruit. Je kijkt naar wat er komt. Ik keek uit naar de start van de revalidatie: werken aan een sterker lichaam. Ik keek uit naar de start van het nieuwe schooljaar van de muziekschool: terug een avond in de week om te zingen, te leren, bij leuke/lieve mensen te zijn en te doen wat ik graag doe. Ook gewoon eens naar buiten gaan met een doel, was iets waar ik naar uit keek.
Nu staat oktober voor de deur en oktober voelt aan als opnieuw actiever zijn. Het roderen is gebeurd. Laat ons nu maar naar de eerste versnelling gaan. Engagement, here I come!
Na het einde van de bestraling, had ik een maand om te bekomen. Op voorhand vond ik dit lang: komaan, ik wil erin vliegen. Kan ik vandaag nog niet beginnen met die revalidatie, dacht ik eind augustus. Nu ik terug kijk op die maand, is het een nuttige periode geweest.
Opeens is de behandeling gedaan. Je hoeft niet meer dagelijks naar het ziekenhuis. De dagen vul je met rusten, want je voelt wel dat je lijf nog niet helemaal op dreef is. Je leest boeken en bij dat lezen val je al eens in slaap. Je kijkt wat TV en ook dan val je te pas en te onpas in slaap. Je probeert al eens iets van huishoudelijk nut doen, maar ook dan zegt je lijf: hold your horses, kruip nog maar wat in die zetel.
Die maand was een maand van rusten, van blijdschap dat de behandeling gedaan is, van opluchting dat alles is weg gebleven, van erkennen dat je na al die behandelingen toch wel zwakjes bent en van inzien dat je nog wat tijd nodig hebt om terug op gang te komen.
Eens de behandeling gedaan, was het ook even in m'n hoofd zoeken. Soms voelde ik me zo nutteloos. Ik wou iets zinvol doen, maar kon nog niet echt doen wat ik wou. Met ups & downs spartel je jezelf door die maand, want je kijkt vooruit. Je kijkt naar wat er komt. Ik keek uit naar de start van de revalidatie: werken aan een sterker lichaam. Ik keek uit naar de start van het nieuwe schooljaar van de muziekschool: terug een avond in de week om te zingen, te leren, bij leuke/lieve mensen te zijn en te doen wat ik graag doe. Ook gewoon eens naar buiten gaan met een doel, was iets waar ik naar uit keek.
Nu staat oktober voor de deur en oktober voelt aan als opnieuw actiever zijn. Het roderen is gebeurd. Laat ons nu maar naar de eerste versnelling gaan. Engagement, here I come!
Drie maanden stilte
Drie maanden stilte...
Het had z'n redenen... En hier ben ik dan terug!
De tijd is hier stil blijven staan op 30 juni... We zijn ondertussen al drie maanden verder. Wat een drie maanden...
Laat me een beknopte samenvatting geven wat er mij die maanden allemaal is overkomen, want het is toch ver om zomaar terug in te pikken.
Juli
Afmattende maand juli... Leuke maand juli, want op 10 juli heb ik de laatste chemo gehad. Ik ben echt ziek geweest van die laatste chemo. Blij dat het de laatste keer was...
Op 15 juli revaluatie: ALLES IS WEG GEBLEVEN!! Joepie!
En nu? Nu wat genieten: de solden te lijf gaan, een harpconcertje, een avondje Gentse Feesten, een doopfeest,...
27 juli, de eerste afspraak met de arts van de bestraling, Dr. Straal met een zalige humor :-)
28 juli, de simulatie voor de bestraling
Augustus
4 augustus, de eerste keer bestraling... Wat ben ik die relaxatietherapie zo dankbaar! Als je op een tafel 'vastgespijkerd' ligt, met je hoofd en schouders in een strak masker gesnoerd, ben je blij dat je trukjes hebt om rustig te blijven... Claustrofobisch gevoel enzo...
Een trouwreceptie (leuk leuk leuk!), een babybezoek, een lunchdate en nog een lunchdate, een verjaardagsdiner, ...
Week twee van de bestraling = MOE MOE MOE en slikproblemen. Oei, een zieke peuter = slapeloze nachten. Een zeer zieke peuter = ziekenhuisopname = ongeruste mama die een survivaltechniek bezit waar ze zelf versteld van staat: van ziekenhuis A voor peuter naar ziekenhuis B voor zichzelf.
24 augustus, laatste bestraling, na 15 bestralingen officieel zonder behandeling! Jippie!
Eind augustus: gezonde peuter = peuter vol energie en vuur :-) Een babybezoek en herinschrijven in de muziekschool = mooie vooruitzichten!
September
1 september, YES! terug zingen! Hier heb ik zo hard naar uitgekeken! Resultaat: een gigantisch boek vol liedjes die ik wil zingen en tonnen goesting om die longen terug optimaal te gebruiken. Me Happy!
2 september, herstarten met kine voor bekkenproblemen. Of kon je nu echt geloven dat je even vrij van rompslomp en behandeling ging zijn?! :-) Als et dat maar is.
7 september, kindjes worden groot: inschrijven van peuter in de kleuterklas... de tijd gaat zo snel!
Een super gezellige date met enkele collega's, m'n examen AMC, drie dagen alleen thuis met zoonlief, een lunch met een oud-collega, de fietstest voor m'n revalidatie, naar Kind en Gezin, jarige broer...
28 september, start van de revalidatie! Nog iets waar ik zo hard naar uit heb gekeken! Twee keer in de week anderhalf uurtje sporten, werken aan dat lijf. Hup Hup Hup! Terug in shape en vlug wat!
Het had z'n redenen... En hier ben ik dan terug!
De tijd is hier stil blijven staan op 30 juni... We zijn ondertussen al drie maanden verder. Wat een drie maanden...
Laat me een beknopte samenvatting geven wat er mij die maanden allemaal is overkomen, want het is toch ver om zomaar terug in te pikken.
Juli
Afmattende maand juli... Leuke maand juli, want op 10 juli heb ik de laatste chemo gehad. Ik ben echt ziek geweest van die laatste chemo. Blij dat het de laatste keer was...
Op 15 juli revaluatie: ALLES IS WEG GEBLEVEN!! Joepie!
En nu? Nu wat genieten: de solden te lijf gaan, een harpconcertje, een avondje Gentse Feesten, een doopfeest,...
27 juli, de eerste afspraak met de arts van de bestraling, Dr. Straal met een zalige humor :-)
28 juli, de simulatie voor de bestraling
Augustus
4 augustus, de eerste keer bestraling... Wat ben ik die relaxatietherapie zo dankbaar! Als je op een tafel 'vastgespijkerd' ligt, met je hoofd en schouders in een strak masker gesnoerd, ben je blij dat je trukjes hebt om rustig te blijven... Claustrofobisch gevoel enzo...
Een trouwreceptie (leuk leuk leuk!), een babybezoek, een lunchdate en nog een lunchdate, een verjaardagsdiner, ...
Week twee van de bestraling = MOE MOE MOE en slikproblemen. Oei, een zieke peuter = slapeloze nachten. Een zeer zieke peuter = ziekenhuisopname = ongeruste mama die een survivaltechniek bezit waar ze zelf versteld van staat: van ziekenhuis A voor peuter naar ziekenhuis B voor zichzelf.
24 augustus, laatste bestraling, na 15 bestralingen officieel zonder behandeling! Jippie!
Eind augustus: gezonde peuter = peuter vol energie en vuur :-) Een babybezoek en herinschrijven in de muziekschool = mooie vooruitzichten!
September
1 september, YES! terug zingen! Hier heb ik zo hard naar uitgekeken! Resultaat: een gigantisch boek vol liedjes die ik wil zingen en tonnen goesting om die longen terug optimaal te gebruiken. Me Happy!
2 september, herstarten met kine voor bekkenproblemen. Of kon je nu echt geloven dat je even vrij van rompslomp en behandeling ging zijn?! :-) Als et dat maar is.
7 september, kindjes worden groot: inschrijven van peuter in de kleuterklas... de tijd gaat zo snel!
Een super gezellige date met enkele collega's, m'n examen AMC, drie dagen alleen thuis met zoonlief, een lunch met een oud-collega, de fietstest voor m'n revalidatie, naar Kind en Gezin, jarige broer...
28 september, start van de revalidatie! Nog iets waar ik zo hard naar uit heb gekeken! Twee keer in de week anderhalf uurtje sporten, werken aan dat lijf. Hup Hup Hup! Terug in shape en vlug wat!
vrijdag 2 oktober 2015
Lieve vriendin
Ik wil hier een lofzang schrijven voor jou. Maar wat ik ook schrijf, het lijkt allemaal zo cliché, net niet goed genoeg. Ja, hoe verwoord je de dankbaarheid en het respect dat je voor iemand hebt op zo'n manier dat het ook effectief aankomt bij die persoon...
Weet je nog, die genante situatie waarin ik... of neen, die keer wat we samen,... Ja, het zijn leuke herinneringen. Ik heb mij altijd welkom gevoeld bij jou, welkom om mezelf te zijn, ongedwongen en veilig. Dat is toch het mooiste dat er is! Jezelf kunnen zijn en dan bedoel ik écht jezelf. Je weet wel, met de domme dingen die je soms zegt waarvan je dan spijt hebt of de dingen die je doet, maar helemaal niet zo had bedoeld... Jezelf kunnen zijn met 'die kantjes', dat hoekje eraf en zonder dat laagje vernis. Jezelf met je onzekerheden en dit ook kunnen delen zonder je veroordeeld te voelen. Jezelf met je angsten en je dromen...
Wat ik gewoon wil zeggen is, bedankt!
Je bent een topwijf! Ja, zo zeggen ze dat toch, hé :-) Topwijf!
Dikke knufkus!
Weet je nog, die genante situatie waarin ik... of neen, die keer wat we samen,... Ja, het zijn leuke herinneringen. Ik heb mij altijd welkom gevoeld bij jou, welkom om mezelf te zijn, ongedwongen en veilig. Dat is toch het mooiste dat er is! Jezelf kunnen zijn en dan bedoel ik écht jezelf. Je weet wel, met de domme dingen die je soms zegt waarvan je dan spijt hebt of de dingen die je doet, maar helemaal niet zo had bedoeld... Jezelf kunnen zijn met 'die kantjes', dat hoekje eraf en zonder dat laagje vernis. Jezelf met je onzekerheden en dit ook kunnen delen zonder je veroordeeld te voelen. Jezelf met je angsten en je dromen...
Wat ik gewoon wil zeggen is, bedankt!
Je bent een topwijf! Ja, zo zeggen ze dat toch, hé :-) Topwijf!
Dikke knufkus!
Abonneren op:
Reacties (Atom)