Eén van de moeilijkste dingen aan de afgelopen maanden, was omgaan met het gevoel dat je nutteloos bent. Het gevoel dat je niets meer kan doen om anderen te helpen, om JEZELF te helpen, ...
Tijdens de behandeling vind je troost in de wetenschap dat de behandeling ondergaan en rusten om ervan te bekomen écht wel hard werken is en dat je jezelf dus wel zeer nuttig maakt door te vechten voor de genezing. En dan is de behandeling gedaan en wordt dat gevoel van nutteloos te zijn groter...
Vandaag heb ik me sinds lang terug nuttig gevoeld. Ik mag 2 uurtjes in de week vrijwilligerswerk doen. Wat een zalig gevoel om terug iets toe te voegen aan de maatschappij! Bedankt voor de kans!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten