Ik wil hier een lofzang schrijven voor jou. Maar wat ik ook schrijf, het lijkt allemaal zo cliché, net niet goed genoeg. Ja, hoe verwoord je de dankbaarheid en het respect dat je voor iemand hebt op zo'n manier dat het ook effectief aankomt bij die persoon...
Weet je nog, die genante situatie waarin ik... of neen, die keer wat we samen,... Ja, het zijn leuke herinneringen. Ik heb mij altijd welkom gevoeld bij jou, welkom om mezelf te zijn, ongedwongen en veilig. Dat is toch het mooiste dat er is! Jezelf kunnen zijn en dan bedoel ik écht jezelf. Je weet wel, met de domme dingen die je soms zegt waarvan je dan spijt hebt of de dingen die je doet, maar helemaal niet zo had bedoeld... Jezelf kunnen zijn met 'die kantjes', dat hoekje eraf en zonder dat laagje vernis. Jezelf met je onzekerheden en dit ook kunnen delen zonder je veroordeeld te voelen. Jezelf met je angsten en je dromen...
Wat ik gewoon wil zeggen is, bedankt!
Je bent een topwijf! Ja, zo zeggen ze dat toch, hé :-) Topwijf!
Dikke knufkus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten