Het is weeral een hele tijd geleden dat ik hier iets heb laten weten...
Dat heeft zo z'n redenen... Z'n onaangename, ik-wil-er-niet-aan-toegeven redenen...
De vorige chemo is hard aangekomen, cocktail nummer 6... Ik ben niet meer zo goed hersteld als de vorige keren. Dat buikplaagje heeft er ook iets mee te maken. M'n goeie week werd m'n 'moeheidsweek'. Toch blijft dat hoofd daar krachtig tegen vechten, hoor. Ik ben toch blijven genieten van de kleine dingen en heb afgesproken met vrienden en collega's. Dat hoofd wil er voluit tegenaan: 'Licht dat anker!!!!'
Cocktail nummer 7, nu afgelopen vrijdag, was een mokerslag... Het hoofd mag nog zo hard brullen als het wil. M'n gedachten mogen nog zo positief zijn als ze maar kunnen... Relaxatietherapie ten spijt... Dat lichaam had een duidelijke boodschap: genoeg!
Normaal is erover bloggen een manier om de dingen te verwerken, om het negatieve met een saus humor te overgieten en zo verteerbaar te maken... Deze keer lukt dat niet. Ik schrijf zeer levendig en herleefd tijdens het schrijven de momenten. Op die manier kan ik gedetailleerd schrijven. Thans, dat was het geval voorheen.
Ik kan er niet meer zo goed over schrijven, omdat m'n lijf protesteert tegen iedere herinnering. Een geur, een smaak... ze zijn er te veel aan en m'n maag keert... In plaats van humor krijg ik een misselijk lijf en dat is niet oké.
Vandaar de lange pauze.
Hoe ziet het er nu verder uit? Binnen anderhalve week m'n laatste chemo. Daarna opnieuw een scan om een revaluatie te doen van de fasering. Duimen dat alles oké is.
We zijn er bijna!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten