Opnieuw beginnen

De maand september was een beetje opnieuw op gang komen. Zo langzaam aan, stapje per stapje terug meer kunnen doen, kleine dingen.

Na het einde van de bestraling, had ik een maand om te bekomen. Op voorhand vond ik dit lang: komaan, ik wil erin vliegen. Kan ik vandaag nog niet beginnen met die revalidatie, dacht ik eind augustus. Nu ik terug kijk op die maand, is het een nuttige periode geweest.

Opeens is de behandeling gedaan. Je hoeft niet meer dagelijks naar het ziekenhuis. De dagen vul je met rusten, want je voelt wel dat je lijf nog niet helemaal op dreef is. Je leest boeken en bij dat lezen val je al eens in slaap. Je kijkt wat TV en ook dan val je te pas en te onpas in slaap. Je probeert al eens iets van huishoudelijk nut doen, maar ook dan zegt je lijf: hold your horses, kruip nog maar wat in die zetel.

Die maand was een maand van rusten, van blijdschap dat de behandeling gedaan is, van opluchting dat alles is weg gebleven, van erkennen dat je na al die behandelingen toch wel zwakjes bent en van inzien dat je nog wat tijd nodig hebt om terug op gang te komen.

Eens de behandeling gedaan, was het ook even in m'n hoofd zoeken. Soms voelde ik me zo nutteloos. Ik wou iets zinvol doen, maar kon nog niet echt doen wat ik wou. Met ups & downs spartel je jezelf door die maand, want je kijkt vooruit. Je kijkt naar wat er komt. Ik keek uit naar de start van de revalidatie: werken aan een sterker lichaam. Ik keek uit naar de start van het nieuwe schooljaar van de muziekschool: terug een avond in de week om te zingen, te leren, bij leuke/lieve mensen te zijn en te doen wat ik graag doe. Ook gewoon eens naar buiten gaan met een doel, was iets waar ik naar uit keek.

Nu staat oktober voor de deur en oktober voelt aan als opnieuw actiever zijn. Het roderen is gebeurd. Laat ons nu maar naar de eerste versnelling gaan. Engagement, here I come!