Ik voel me als een deinend schip op een woeste zee.
De golven van geluk nemen me mee naar ongekende hoogtes: de glimlach en glanzende ogen van die lieve peuter, de grappen en grollen van die schat van een man, een zalig verwen bezoekje aan de schoonheidsspecialiste, een deugddoende inspanningsslag bij de revalidatie, de longen uit m'n lijf zingen in de zangles, een verrassend en boeiend gesprek met een gezicht uit het studenten verleden, een kooroptreden die de longen doet dansen van plezier, twee toffe vriendinnen ontvangen voor home made spaghetti, relaxatie oefeningen, een Star-sister repetitie die me doet stralen als een ster...
Waauw, wat een hoge golven! Als ik het zo opsom... zalig om dit allemaal te kunnen doen!
En toch... om de hoogte van de dingen te kunnen inschatten, heb je ook laagtes (ik ga niet zeggen nodig, want ik weet niet of je ze nodig hebt...). Laagstes waar ik niet wil in hangen, die ik geen erkenning wil geven door ze te benoemen. Laagtes waartegen ik in m'n hoofd vecht door ze te rationaliseren of ze anders te noemen... En toch... toch zijn ze er. Momenten waarop ik me leeg voel, momenten waarop ik aan alles twijfel, momenten waarop ik geen fut heb om de deur uit te gaan...
Tegelijkertijd geven deze lage golven me de gelegenheid om stil te staan bij dingen die ik als vanzelfsprekend ben beginnen beschouwen of waar ik lange tijd te weinig aandacht heb voor gehad: m'n (al dan niet reeds bereikte) doelen, m'n verwachtingen voor de toekomst, het belang van fysieke rust, het belang om de tijd te nemen om je gedachten te ordenen, ... Ja, misschien heb je de lage golven toch nodig... Naar een Vlaamse zangeres met internationale faam: 'the black parts need to be loved as well...' (google it and listen to the lyrics)
Het gevecht tegen de laagtes komt van een angst om een label te ontvangen, het label van depressie... Alsof het label een life sentence is die je meezeult tot het einde der tijden... Ja, ik weet dat het niet zo is, maar toch... Zo hard vecht ik tegen dat label en tegen die gedachten. Op den duur wordt een mindere dag hierdoor ondenkbaar. Iets wat je je niet meer kan veroorloven. Een mindere dag = luiheid of opgeven of depressief zijn of het gebrek aan kracht,... NEEN!! (Bedenking: welke invloed heeft onze prestatiegerichte maatschappij hierop?)
Iedereen heeft wel, denk ik (lees: 'hoop ik', want anders heb ik misschien wel meer DSM labels nodig dan ik dacht :-) ), zo'n stemmetje in het hoofd waar je af en toe eens mee in debat moet gaan. Een stemmetje die je graag doet twijfelen: Zou je die beslissing wel nemen? Zou je die tweede portie pasta nu wel nemen? Zou je dat kleedje niet beter laten hangen,... Het hoeft niet om een levensveranderend thema te gaan. Het kan ook om iets alledaags gaan. Dat stemmetje, waarvan ik denk dat iedereen het wel heeft, dat stemmetje heeft af en toe eens een goed zetje nodig. 'Een schop onder z'n viool', zou m'n mémé hebben gezegd in haar oerdegelijke West-Vlaams.
Dus, als ik me moe voel of geen zin heb om uit die slobber broek te kruipen of het gevoel heb dat de wereld gaat vergaan, dan begint dat stemmetje tegen me te praten. Het probeert me een nog slechter gevoel te geven, een schuldgevoel aan te praten om wat ik wel of niet doe. En wat doe je dan?
Dan komt het tweede stemmetje (Oei, nog een stemmetje... moet ik me zorgen beginnen maken? :-) ) Een duidelijke stem die ik doorheen de laatste maanden luider, kordater en krachtiger heb horen worden. - Doe niet belachelijk! Je bent geen robot, je bent een mens! Een mens moet af en toe eens zeggen; foert! Een mens mag zich al eens slecht voelen. De boog kan niet altijd gespannen staan. En wat is het toch leuk om gewoon eens niets te doen! Gewoon even ervan genieten en straks, dan vlieg je er gewoon terug in! Bovendien, kijk eens naar wat je WEL al allemaal doet! -
Die woeste zee is eigenlijk best boeiend om te bevaren. Eens je in een laag dal van waterheuvels bent, zie je die prachtige mooie hoge golven om je heen en kijk je ernaar uit om zo'n berg te beklimmen. Eens aan het klimmen, voel je je lichaam werken, je voelt je spieren, je voelt hoe dat lijf bestaat en hoeveel kracht het heeft. Eens boven overzie je een magnifiek landschap vol heuvels, bergen, dalen en kliffen. JIJ hebt deze allemaal doorzwommen. En je weet dat er nog meer op je pad komen die je op hun beurt weer zal aanpakken. Nooit saai op zee! Ja, je geeft al eens over door die vervelende zeeziekte en je verliest al eens een roeispaan... Part of the deal! Dat maakt de reis boeiend en uitdagend. Surprise!: Plots drijft er een wrakstuk voorbij vol bruikbaar materiaal. Een welkom geschenk. Je lichaam wordt sterker door dat roeien en je begint stilaan de weg te kennen.
Ja, ik hou wel van de zee. Help me eraan te herinneren dat ik dringend nog eens moet uitwaaien op een zeedijk!
:-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten