Of zo voelde het toch aan voor mij toen ik in oktober een brief kreeg om naar de adviserend geneesheer van m'n mutualiteit te gaan. Jah, het voelt een beetje als een controle, hé. 'Om de 'profiteurs' er van tussen te halen', hoor je dan vaak zeggen. En al ben je zelf ernstig ziek of in ieder geval nog aan het revalideren van die ernstige ziekte, toch voel je een zekere kramp in je maag. - Wat zal dat geven? Hoe zal die dokter zijn? Zal dat zo'n viezen zijn? Zal hij veel vragen stellen? Welke vragen zal hij stellen? Zal hij er iets van zeggen dat ik vrijwilligerswerk doe? -
Pff, er ging vanalles door m'n hoofd... Ja, ik was een beetje bang... zo kan ik het wel omschrijven. Terwijl ik weet dat ik nog niet zou kunnen werken. Geen uren aan een stuk. En ik ben ook nog zo vlug moe en die moeheid blijft ook zo lang hangen... Neen, eigenlijk heb ik geen reden om zenuwachtig te zijn, maar het is bijna een reflex. Net zoals veel mensen nerveus worden als ze een politiewagen tegenkomen op de baan :-) (Ja, ik ben zo iemand.)
Ik wou in ieder geval vroeg genoeg doorgaan: liever een goeie indruk maken en op tijd zijn dan puffend en zwetend toestrompelen en al op de zenuwen werken... Mensen van alle leeftijden kwamen toe in de wachtzaal. Er waren drie dokters en bij twee van hen ging het redelijk vlot vooruit. Jammer, maar helaas, ik had de derde dokter... Toen ik aankwam was er 1 wachtende voor mij... Een half uur later was er niemand meer voor mij. Nog een half uur later was het eindelijk aan mij :-) Gelukkig heb ik veel geduld! :-)
Toen ik het dokterskabinet binnenkwam, was ik afwachtend. Ik wachtte op de intonatie van z'n stem, ik wachtte op z'n blik, op z'n lichaamshouding, ... want dit zou mij gaan vertellen of hij 'nen viezen' was... Ik wandelde voorzichtig binnen: 'Dr. Mutualiteit?' 'Ja', antwoordde hij. 'Mevrouw Nobels, wat bent u een bijzonder sterke vrouw! Wat een jaar hebt u achter de rug!' De tranen sprongen in m'n ogen... Ja, wat een jaar had ik achter de rug... En het ijs was gebroken, m'n ongemakkelijk gevoel was weg en we hebben nog een boeiend en bijna filosofisch gesprek gehad.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten