Deze keer had ik er niet echt zin in... Niet dat ik anders sta te springen om die toverdrank door m'n aderen te laten stuwen... Maar deze keer, pff... Ik had het net zo leuk gehad! Zoveel energie en al die leuke gesprekken met mensen die ik al veel te lang niet meer heb gezien... Neen, ik wou dat nog een paar dagen langer kunnen! Neen, deze keer had ik geen zin... Zoals in dat liedje: 'Ik heb geen zin om op te staan' van HET (googlen die handel!) Neen, ik had geen zin om op te staan en dan vervolgens naar kliniek te gaan. Waar ze prikken, spuiten en me pillen laten slikken waarvan ik zweet en draai en dagen moe van bed naar zetel ga... Neen, ik had geen zin om op te staan...
En toch heb ik het gedaan. Er was net genoeg tijd voor m'n ochtendritueeltje. Ja, dat is wel nodig! Anders ben ik niet te harden... Noem het zelfkennis. Ik moet 's ochtends opt gemak m'n wasje en plasje kunnen doen en een ontbijtje kunnen nuttigen. Anders ben ik knorrig. En gelukkig was er daar nog net genoeg tijd voor. De deurbel gaat en voila, de vriendelijke ziel van dienst is er om een 6-tal uur in het ziekenhuis te slijten met me. En vanaf dan gaat het beter. We wandelen het ziekenhuis binnen en ik zie een verpleegkundige, ja, verpleegster is naar het schijnt niet meer het correcte woord... dus ik zie een verpleegkundige van 'mijn' afdeling naar binnen gaan. En ja, het is een lieveke, een Kaatje en ik denk al meteen, o leuk! Zij lacht steeds, stapt met energie de kamer binnen, vraagt gemeend hoe het gaat en kan lachen met m'n flauwe moppen. Ja, de dag begint er al een beetje beter uit te zien...
Al vlug krijg ik een bed toegewezen. Joepie aant raam van deze keer! En dan komen ze m'n poortje aanprikken en bloed nemen. Dan begint het wachten op die bloedresultaten. Hopelijk ben ik sterk genoeg voor de chemo... Hoe is het deze keer geweest? Mja, wat minder, moet ik toch zeggen. Ik heb toch een weekje last gehad van de misselijkheid, terwijl dat normaal vlugger voorbij is. En ik moet toegeven dat ik toch een beetje keelpijn heb. De verpleegkundige komt na een drie kwartier terug binnen: je bloed is goed, maar de dokter wil je zien voor we de behandeling starten, doordat je wat keelpijn hebt. Geen koorts? Oké, dan mag de behandeling gewoon beginnen. We gaan je voor je naar huis gaat nog een prik geven met wat groeifactoren om je witte bloedcellen te stimuleren. Heb je de vorige keer last gehad van botpijn? Ja. En was het draaglijk? Ja. Je mag tot 4x per dag 1g paracetamol nemen, hé. Doe dit tijdig, anders is de pijn moeilijk te remmen. Als het niet draaglijk is, kunnen we ook 5 spuitjes meegeven voor thuis... Neeneen, dat is niet nodig, het is draaglijk... 5 keer prikken... laat maar zitten...
En de rit op de toverdraak begon: cortisone, check - spuitje tegen de misselijkheid, check - pilletje tegen de misselijkheid, check en laat die baxters maar lopen... We zijn vertrokken voor een uur of 3... Gelukkig ben ik in goed gezelschap en heb ik het eerste deel van Game of Thrones mee om te lezen. Ah, het middageten... soep en sandwiches... Ik at super graag sandwiches. Nu begint m'n maag te keren als ik ze zie, neen, zelfs nu terwijl ik het typ en eraan denk begint m'n maag te keren... Hoe ik ook m'n best doe, ik krijg er zelfs geen halve binnen. M'n soepje lepelt wel vlot en ik krijg van die lieve verpleegkundige die ik vanmorgen naar haar werk zag wandelen een tweede kom soep. Bedankt!
Het is 14u en het zit erop. De 4 zakken toverdrank zijn leeg gevloeid. De cortisone doet me zweten en ik zweef de gang uit richting auto. Het is tijd om mij in m'n zetel te ploffen met gezonde 'hand-candy': druifjes. De vierde cocktail zit erop. Ik drink toch liever een Strawberry Daiquiri, denk ik, ik heb dat eigenlijk nog nooit gedronken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten