Ja, dan sta je daar met zo'n label 'in de hand'... kanker... 'Ik zal maar eens beginnen rondbellen naar familie en vrienden, zeker?' vroeg ik luidop aan Liefje. Hij was niet overtuigd dat dit nu het goeie moment was, maar besloot dat ik dit zelf moest weten of het mij kon helpen. Ik ben dan aan de harde queeste begonnen. De hele avond, sinds we thuis gekomen zijn van het ziekenhuis, heb ik de dichte familie, het werk en enkele goeie vrienden opgebeld om hen op de hoogte te brengen... Het horen van hun happen naar adem, de verslagenheid in hun stem en de troostende woorden deden de ogen vullen met traanwater en de vaten overlopen tot m'n wangen er warm van kregen. 'Het is genoeg geweest voor vanavond...' Ik vlei me dicht tegen liefje aan, we praten even, zijn dan stil en houden mekaar stevig vast... - Ja, ik begrijp je... Ik begrijp je lichaamstaal net zo duidelijk als je woorden, denk ik. -
Geen opmerkingen:
Een reactie posten