The C-word...

Het is dinsdag 24 maart 2015. Nerveus neem ik, samen met Liefje, plaats in de wachtzaal van Dr. Specialist . De tijd sluipt voorbij. Ik probeer mezelf kalm te houden met een klein trucje die ik tijdens zeer zinvolle lessen aan het Korzybski-instituut heb geleerd. Ik tik afwisselend met m'n rechter en m'n linker voet in m'n schoen en het helpt. Al is het maar een beetje, het helpt. M'n handen worden klam van het wachten en het zitten en het zitten wachten... en net als ik denk, - Pff, we zijn weer vertrokken voor een uur - gaat de deur open. M'n hart slaat over. Ik raap mijn moed samen, knijp in Liefje z'n hand, sta recht en wandel met lood in m'n schoenen het steriele witte kamertje binnen.

Dr. Specialist gaat aan z'n pc zitten. Hij verlegt wat papieren, scrolt even op zijn pc om dan te overlopen wat er allemaal al is gebeurd: RX, CT, bloedafname, biopt. Het lijkt een eeuwigheid te duren. In m'n hoofd zegt een stemmetje - Allé, komaan, zeg me nu wat het is! - Maar dokter Specialist heeft me niet gehoord. 'U bent de partner van Mevrouw?' vraagt hij aan Liefje die instemmend knikt. En dan begint de woordenstroom en wou je eigenlijk dat het terug stil was...

'Ik heb de resultaten van het biopt ontvangen. Wat jij hebt is de ziekte van Hodgkin.' Eén seconde lang denk ik - Yes, dat wil zeggen geen kanker! - Maar onwetend als ik ben gaat Dr. Specialist verder... 'Dat is een vorm van lymfeklierkanker.' - Shit!- Ik moet even naar adem snakken en ik krijg een zwaar gevoel in m'n keel dat verder zakt tot in m'n maag. Liefje ziet bleek, lijkbleek. Ik neem z'n hand en knijp er even in. Wat volgt is een woordenvloed aan info die me slechts in doffe klanken kan bereiken. - Kanker - gonst het in m'n hoofd. Af en toe sijpelt er een woordje tot me door. 'Goeie prognose... stadium... 80 - 95% volledig herstel... zo vlug mogelijk poort catheter... chemo...' Ik probeer terug naar hier en nu te komen. Net op tijd om te verstaan dat er een ruggenmerg- en botpunctie nodig is. 'Ik zal dat hier en nu doen.' Het beetje sterkte dat me nog restte, zinkt me in de schoenen. Ik heb weinig medische kennis, maar voldoende om te weten wat dit wil zeggen...

Het zweet breekt mij uit. Ik leg mij op de tafel die Dr. Specialist speciaal voor mij gedekt heeft met een papieren napje. Ik lig met m'n gezicht naar de muur en Liefje komt aan m'n hoofd staan. Ik zoek z'n hand en fluister: 'Ik ben bang...' Achter mij hoor ik de deur open en dicht gaan. Dr. Specialist vraagt de twee verpleegkundigen z'n instrumenten klaar te leggen. Ik laat mijn broek een beetje zakken en voel dan een koud watje over m'n angstzweet wrijven ter hoogte van m'n heup. 'We gaan eerst verdoven. Prikje.' - Pff, dit is een onaangenaam gevoel! Wat zal dat hier straks dan niet zijn!? Dat gaat zo'n pijn doen! - Om de beangstigende gedachten weg te drijven, begin ik zachtjes te zingen. Op de achtergrond hoor ik Dr. Specialist zeggen: 'Ik ga eerst wat ruggenmerg nemen. Ik moet hiervoor door het bot geraken. Dit zal een oncomfortabel gevoel geven.' Ik zing/neurie gewoon wat harder en knijp in Liefje z'n hand. Ik voel hoe Dr. Specialist met alle macht druk zet op m'n heup. 'Ik ga het merg opzuigen, dit zal wat druk geven.' Het zweet staat op m'n voorhoofd. - Oncomfortabel... Ja, zo kan je het omschrijven als je het woord vreselijk wilt ontwijken... - 'Ik ga nu een stukje bot nemen. Dit zal je voelen trekken tot in je tenen.' Ik zing nog harder, maar ik kan het niet onderdrukken, ik geef een gil. Net voor ik denk - dit houd ik niet meer, ik ga flauw vallen - hoor ik ergens ver weg de stem van Dr. Specialist zeggen 'Het is voorbij. Ja, het is geen aangenaam onderzoek, hé. Je zal dit maar één keer moeten hebben.' Het zweet parelt van m'n voorhoofd en voel ik langs mijn nek naar mijn rug kruipen. - Oef, het is voorbij... -

De ene verpleegkundige neemt de stalen mee, de andere blijft bij ons in de witte kamer. 'Verpleegster Steun zal je wat info meegeven over de ziekte en zal je straks tonen waar je zal moeten zijn op dagkliniek. Ik heb ook nog een bloedstaal nodig, dus Verpleegster Steun zal je daar dan af zetten. Binnen een uurtje mag je langs gaan bij Dr. Chirurg om de plaatsing van je poort catheter te plannen. Volgende week woensdag mag je voor de PET-scan naar het ander ziekenhuis. Daarmee zal worden bepaald in welk stadium de ziekte zit en of er andere organen zijn aangetast. Volgende week vrijdag zien we mekaar terug en bespreken we de resultaten. We starten dan ook direct met de chemo.'

Als een lappenpop kom ik het steriele kamertje buiten. Liefje aan m'n zijde , samen met Verpleegster Steun die met haar ogen haar steun betuigd, maar er de woorden niet voor kan vinden. We volgen haar door de kale gangen met een verslagen hoofd en betraande ogen. We houden halt bij het bloedlabo en gaan daar tussen de mensen zitten tot het ons te veel wordt en de tranen niet meer te verbijten zijn. - Kanker -