Het is vrijdag 27 maart. Het is Supervisie aan het Korzybski instituut. Ik ben vastberaden om te gaan. Ja, het zal emotioneel en lastig zijn, maar ik ga. De mensen van m'n intervisiegroepje weten het al... De anderen niet. Ik ben niet van plan om een grote aankondiging te doen. Ik ga om mijn gedachten te verzetten, om nog eens te genieten van dat deugddoend bad aan oplossingsgerichte kennis en om eens onder de mensen te zijn. Ik zie ertegen op om te huilen in publiek, want ja, ik ga huilen. De eerste de beste die mij vraagt 'Hoe gaat het met je?' Zal een tranenbad krijgen, vrees ik... Maar daar probeer ik me niet teveel zorgen om te maken. Dat brokje trots zal vlug omslaan naar een warm gevoel ter hoogte van m'n hart...En zo gebeurde het ook...
De voormiddag werd een boeiende supervisie. 's Middags zijn we gezellig iets gaan eten en daarna nog een koffiehuisje binnengewandeld. Wat heb ik daarvan genoten! 's Avonds was ik doodmoe, maar o zo gelukkig! Dit is wat ik bedoel met het hier en nu! Vandaag heb ik genoten, omdat ik mezelf toeliet om niet aan morgen te denken, maar te genieten van nu.
Bedankt, mensen van Korzybski!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten