Het is zaterdag 25 april. Ja, m'n muzikale explosie gisteren heeft een beetje z'n tol geëist: ik ben vandaag moe. Maar dat maakt niet uit, gisteren heb ik gehad! En ik heb genoten... het is een dagje zetel-liggen waard.
Ik start aan m'n ochtendritueeltje en zoals iedere douche-sessie ga ik met m'n vingers door m'n haar en kijk meteen naar m'n hand. Tot nu toe zag ik iedere ochtend m'n rozige, natte vingers... meer niet. Deze keer was het anders. Deze keer kronkelden er een paar goud-koper kleurige 'lintjes' tussen m'n vingers... 'Lintjes' die normaal op m'n hoofd staan. Het gebeurt wel vaker dat ik haar verlies... denk ik en ik ga er nog eens door... weer een paar haren... en nog eens... en ook nu... Ik droog me af, kam m'n haren en ook daar, in m'n kam en op de grond, vind ik meer haar dan gewoonlijk. Tijdens het drogen zie ik die fijne, lintjes die normaal op m'n hoofd staan, neerdwarrelen. Het is zover...
'Liefje, m'n haar begint uit te vallen', zeg ik. Ik verkondig het luchtig aan de ontbijttafel, alsof ik terloops even wil bespreken wat we vanmiddag gaan eten... Liefje vraagt wat ik ga doen... We hebben het er vaker over gehad sinds de diagnose en de vastberaden woorden van Dr. Specialist dat ik m'n haar zou verliezen... 'Ik wil nog even afwachten hoe het in de loop van de dag is.' Want in m'n hoofd is er een klein stemmetje die zegt: - het is misschien toch maar je gewoonlijke haaruitval, het zal misschien nog meevallen, het zal misschien maar een beetje zijn, -
De dag gaat verder en ik ben vandaag echt moe, dus ik kijk een filmpje, doe een dutje, kijk nog een filmpje, val in slaap,... Tussen deze 'dagtaken' door ga ik voortdurend met m'n vingers door m'n haar. Ik wil kijken of het echt zo is... Ik wil tellen hoeveel haren ik al heb verloren... Neen, niet letterlijk tellen natuurlijk, maar ik wil inschatten of het is zoals 'normaal', zoals voor de chemo,... en ik tel en tel en tel... Tot ik besef dat ik helemaal niet wil tellen, ik wil niet inschatten hoe lang het nog zal duren vooraleer het helemaal weg is, ik wil niet wachten om te zien of het in plukjes zal uitvallen of weken aan een stuk haartje per haartje. Ik wil niet wachten tot de ochtend dat ik opsta, in de spiegel kijk en in de reflectie zie dat m'n hoofd helemaal kaal is. Neen, ik heb keuzes en dit kies ik niet.
Het is zaterdag 25 april, 's avonds. Zoontje ligt in bed, Liefje is klaar met het opruimen van de keuken en ik, ik ben er klaar voor... Ik zet me midden in de keuken op een stoel. Liefje heeft de tondeuse in de hand. 'Ben je er klaar voor?' vraagt Liefje. 'Pff, ja, ... ik ga waarschijnlijk huilen gelijk een klein kind straks...' Liefje begint eraan... Ik voel de tondeuse tegen m'n hoofdhuid trillen, wat een raar gevoel... Plots begin ik te lachen... 'Waarom lach jij nu?' vraagt Liefje. 'Ik moet denken aan die film, GI-Jane, ik vond dat echt een super coole film. Toen ik een klein meisje was, wou ik ook zo stoer zijn...' - naast m'n voorkeur voor roze en Barbie-verafgoding... of hoe complex kleine meisjes zijn..., denk ik, terwijl de interne spanning tussen die twee streefdoelen me zeer duidelijk wordt... 'Ik ben nu een beetje zoals GI-Jane, hé... Ken je die scene waarin ze al haar haren afscheert...' Ik kijk rechts van me en zie een zakje vol mooie goud-koper kleurige lokken. - Nu ga ik huilen, dacht ik - Maar neen, het doet me weinig... Het is klaar. Liefje komt voor me staan... 'Ja, je lijkt eigenlijk wel een beetje op GI-Jane, zo met je 'marcelleke' aan... Je staat er eigenlijk wel mee.' En de glinstering in z'n ogen legt het stemmetje in m'n hoofd - hij zegt dat om je te troosten/steunen/een goed gevoel te geven - het zwijgen op. Hij meent het echt!
Ik ga naar de badkamer, kijk in de spiegel... ja, het is waar, ik lijk er eigenlijk wel op, op GI-Jane... Al lijk ik misschien meer op Sinnead O'Connor... ja... Sinnead O'Connor... Ik spoel de haartjes van me af in de douche... De douche, waar het vanmorgen begon als een gruwelverhaal... Ik wrijf met m'n vingers 'door' m'n haren. Wat een grappig gevoel! Ik kan m'n glimlach niet onderdrukken. Ik voel me bevrijd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten