Het haar...

Ik realiseer me plots dat ik hierover nog niets heb gezegd... Ja, ik geef toe dat het tot nu toe niet zo belangrijk was voor mij... Toch, terwijl D-day nadert, denk ik er wel vaker aan... aan dat haar...

Vaak krijg ik de vraag: 'Ben je zeker dat je haar gaat uitvallen, want dat is niet bij iedereen zo...'
Op 24 maart richtte Dr. Specialist zijn hoofd op van z'n blad, keek me recht in de ogen en zei: 'Je haar gaat uitvallen, dat besef je toch, hé.' Ik ben er dus behoorlijk zeker van dat m'n haar zal uitvallen... Voor m'n eerste chemo heb ik dan ook de schaar laten zetten in die lange lokken van me. Een kortere coupe leek mij een betere overgang van lang haar naar geen haar... De week voor de eerste chemo heb ik meteen ook een mutsje en een sjaaltje besteld, kwestie van voorbereiding...

Normaal zal m'n haar beginnen uitvallen in de twee weken na de tweede behandeling. Nu ja, ieder mens is anders en iedere kanker is anders. Het kan dat het bij mij veel vroeger of veel later is. Maar ik ga ervan uit dat het zal gebeuren. Ik ben erop voorbereid.

De dag dat m'n haar begint uit te vallen, gaat het allemaal af. Tranen met tuiten zal ik waarschijnlijk laten... die dag, die ene dag. De dag erna zal ik beginnen zoeken naar manieren om ermee om te gaan... Ik weiger om dagen of weken aan een stuk plukjes haar te verliezen en telkens geconfronteerd te worden met dat kaler wordende hoofd. Niet wetende of het helemaal weg zal gaan of in plukjes... Ik heb keuzes en ik kies ervoor om zelf het heft in handen te nemen.

Vandaag... vandaag heb ik nog haar op m'n hoofd en geniet ik ervan om m'n vingers erdoor te laten glijden of het als een diva eens naar achteren te flippen. Vandaag is leuk!